Η Ρεβέκκα, 30, πέθανε λόγω νευρικής ανορεξίας. Ελπίζω το κείμενο αυτό να βοηθήσει

Published Νοεμβρίου 9, 2015 by sofiaathanasiadou

filesnevriki_anoreksia_346287913

Από τον Άρη Δημοκίδη

Η Ρεββέκα ήταν 30 χρονών. Δεν είναι πια μαζί μας λόγω νευρικής ανορεξίας. Ελπίζω το κείμενο που έγραψε να βοηθήσει.

Να το:

«DYING» TO BE THIN…»TA ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ ΜΟΥ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ ANOREXIA NERVOSA.  

by Rebecca Andriani Lochaiti on Sunday, June 12, 2011 at 12:51pm

Είναι πολύ σημαντικό να αναφέρω τα προβλήματα υγείας που προκαλεί η anorexia nervosa, όμως ίσως δώσω ελλιπή στοιχεία γιατί θα αναφερθώ στα δικά μου. Η κάθε περίπτωση διαφέρει από άτομο σε άτομο και φυσικά ανάλογα το φύλο και την ηλικία. ΚΥΡΙΩΣ ΟΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΑΝΑΛΟΓΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ. Ωστόσο, έχοντας υποστεί τεράστια κακοποίηση της υγείας μου και έχοντας αναλόγως βρεθεί με ιατρούς, με τους οποίους έχω συζητήσει θα αναφερθώ σε ορισμένα κοινά γνωρίσματα που δείχνουν πόσο επιβαρύνεται η σωματική (και ψυχική υγεία).

Από την πρώτη στιγμή που έχασα βάρος και πήγα κάτω από το φυσιολογικό μου που είναι τα 58 κιλά έχασα κύκλους στην περίοδό μου. Στην αρχή νόμισα ότι ήμουν έγκυος και αμέσως έκανα τεστ εγκυμοσύνης, το οποίο βγήκε αρνητικό. Στα 57 κιλά (έχοντας χάσει έξι περιττά κιλά που είχα πάρει το καλοκαίρι με μια αυτοσχέδια δίαιτα που ακόμα ήταν εμπλουτισμένη γιατί μου είχαν μείνει οι λιγούρες), δεν μπορείς να διανοηθείς ότι ο οργανισμός σου βαράει καμπανάκι. Στα μάτια μου πια ήμουν χοντρή. Ήταν πολύ αργά για να σταματήσω.

Ως εκεί δεν είχα κάποιο άλλο σύμπτωμα. Δεν είχαν αρχίσει οι ζαλάδες και οι ατονίες γιατί ακόμα έτρωγα. Με πολλή οδύνη όμως αποχωρίστηκα τις τεράστιες ποσότητες γλυκών που κατανάλωνα χωρίς κάποτε να παχαίνω. Είχα πια πειστεί ότι έστω και ένα κομματάκι σοκολάτα, μια κουταλιά μέλι ή ακόμα και η μια κουταλιά ζάχαρη που έβαζα στον καφέ μου ήταν «εχθρός». Ο καφές έκτοτε πίνεται σκέτος. Ωστόσο, έτρωγα και φρούτα και τυρί και λίγο κρέας και ψωμί. Θέλω να πω ότι είναι αδύνατον να κόψει κανείς το φαγητό μέσα σε μια μέρα. Γι’ αυτό και κανείς ποτέ (τουλάχιστον εγώ) δεν μπορεί να «μυριστεί» ότι έχει θέμα. Η ποσότητα και οι κατηγορίες τροφίμων περιορίζονται σταδιακά. Λίγο- λίγο, αργά –αργά, μέχρι ο οργανισμός να τις «ξεχάσει» και να μην τις ζητάει. Το μόνο που χρειάζεται είναι υπομονή και σιδηρά πειθαρχία, που μόνο κάποιος που είναι ανορεξικός διαθέτει. Γι’ αυτό και ο πολύς κόσμος κάνει τη δίαιτά του, χάνει τα κιλά που θέλει και περνάει στη φάση της συντήρησης. Και μπορεί να ξαναπάρει και να ξαναχάσει.

Εδώ τα πράγματα περιπλέκονται κάπως… Εγώ δεν ήξερα ούτε πόσα κιλά ήθελα να χάσω, ούτε πώς, ούτε σε ποια κιλά νιώθω καλά. Είχα τόσο σιχαθεί τον εαυτό μου όταν  έτρωγα που και μόνο που είχα απαλλαγεί από το κουσούρι ήμουν ικανοποιημένη. Έτσι έπεσα άλλα δυο κιλά. Στα 55 κιλά, ένιωσα μετά από καιρό ότι είμαι πάλι όμορφη, όμως αλλιώς όμορφη. Κλεισμένη στον εαυτό μου όμορφη, λιγόφαγη όμορφη, «Ρεβέκκα αδυνάτισες πολύ» όμορφη. Ακόμα όμως και έβγαινα, και έβλεπα φίλους και αγόρια και παράλληλα διάβαζα συνέχεια για να πετύχω στο Πανεπιστήμιο. Ή Νομική ή Ιστορικό-Αρχαιολογικό. Δεν είχα διεκδικήσει κανένα άλλο τμήμα. Ήμουν σίγουρη ότι θα πετύχω σε ένα από τα δυο. Όσο προχωρούσε ο καιρός, τόσο κλεινόμουν μέσα και μελετούσα καθώς οι εξετάσεις πλησίαζαν. Δεν έβλεπά κανέναν. Πια μου είχαν γίνει εμμονή δύο πράγματα: Το ένα ήταν να διαβάσω τόσο καλά για να περάσω και το δεύτερο να χάσω τόσα κιλά που να μην πάει παραπέρα! Νομίζω ότι πια ήξερα τι έκανα. Πια είχα μπει στη δίνη. Ήξερα ότι αυτό που σκεφτόμουν είναι περίεργο, όμως για κάποιο λόγο με ανακούφιζε για να αντέχω το διάβασμα. Έτσι νόμιζα, ότι αν το στομάχι μου είναι άδειο και δε με βαραίνει μπορώ να αντέξω περισσότερες ώρες διάβασμα. Σα να έπαιρνα speed. Είχε τα ίδια αποτελέσματα. Διάβαζα μερόνυχτα, αφομοίωνα. Η αφομοίωση όμως ήταν η θέλησή μου να σπουδάσω και ενώ το αρχικά το γνώριζα πόσο το ήθελα, το είχα κάνει πέρα. Η αφομοίωση και η καλή μου απόδοση είχαν περάσει σε άλλα χέρια, όχι στα δικά μου. Σε μια στρεβλή εντύπωση ότι όσο δεν τρώω τόσο αφομοιώνω. Δεν είπα στιγμή εκείνο το χρόνο «κουράστηκα», «βαρέθηκα», «σήμερα δε θα μελετήσω».

Ήρθαν και τα πολυπόθητα 53 κιλά στα οποία είχα υποσχεθεί ότι θα σταματούσα. Το «Ρεβέκκα αδυνάτισες πολύ» έδινε κι έπαιρνε. Και το καλοδεχόμουν, και το ευχαριστιόμουν. Ένιωθα ότι κάνω κάτι σπουδαίο. Ότι πια δεν μπορεί τίποτα να με νικήσει. Είχα στα χέρια μου το μυαλό μου να το γεμίζω και το κορμί μου να το αδειάζω. ΠΙΑ ΕΙΧΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ. ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Φαίνεται ότι οι Super Heroes έχουν ζαλάδες όμως. Ατονίες, τάση για εμετό, αστάθεια, μαύρους κύκλους, κρύα χέρια, και όχι περίοδο. Και όλο κλαίνε χωρίς να ξέρουν γιατί.

Αυτά ήταν τα πρώτα δείγματα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αρνήθηκα αναλάβω τον εαυτό μου και να πω «δε θέλω να νιώθω έτσι, πρέπει κάτι να κάνω να γίνω καλά. Ας πιω λίγο γάλα.». Έπινα καφέ αντί αυτού. Κλεισμένη στο δωμάτιο, διάβαζα. Μια μέρα χτύπησε η πόρτα. Ήταν η μητέρα μου με ένα μπολ “Kellogg’s All Bran” με γάλα. Ένα μπολ τόσο δα μικρό.  Θυμάμαι που έπεσε στα γόνατά της και με παρακαλούσε να φάω μια κουταλιά. Την πέταξα έξω από το δωμάτιο ουρλιάζοντας. Έκλαιγε πίσω από την πόρτα και μου φώναζε «Ρεβέκκα έχεις νευρική ανορεξία…Πήγα σε γιατρό και μίλησα… Σε παρακαλώ! Σε ικετεύω! Έλα να το νικήσουμε ΤΩΡΑ! Άσε με να μπω όσο είναι νωρίς!».

 Θυμάμαι ότι την έβριζα με τις χειρότερες λέξεις και κυρίως ότι την αποκαλούσα «εχθρό» μου. Της φώναζα ότι δεν έχω τίποτα, ότι είναι τρελή, ότι με μισεί και με ζηλεύει κι ότι δε θέλει να περάσω στο Πανεπιστήμιο. Γιατί μου ζητάει να φάω! Γιατί άλλες φορές μου έλεγε να βγω να δω φίλους. Ότι προσπαθεί να με παρασύρει. Να μου κάνει κακό. Θυμάμαι ότι έτρεμα από νεύρα, από μια ανεξήγητη ντροπή κι από φόβο μήπως με σταματήσουν από αυτό που έκανα. Ότι πάει πια! Ότι θα με παχύνουν. Νομίζω τελικά ότι έτρεμα από αδυναμία γιατί αμέσως μετά έχασα τις αισθήσεις μου και έπεσα στο πάτωμα. Θυμάμαι ότι συνήλθα μόνη μου μετά από κάποιες ώρες. Δεν κοιμόμουν καλά και κοιμήθηκα πολύ εκείνο το απόγευμα.

Μετά από αυτό η ρήξη με το «έξω» είχε επέλθει. Κανείς δε θα άφηνα πια να με πλησιάσει. ΟΛΟΙ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ! Τους μισούσα όλους. Η μόνη που έμπαινε στο δωμάτιό μου ήταν η καθηγήτριά που μου έκανε αρχαία, ιστορία και λατινικά. Δεν έμπαινε καν ο γάτος μου πια γιατί είχε το θράσος να νιαουρίζει για να το βάλω να φάει και μια μέρα που δεν του έδινα σημασία ανέβηκε στο γραφείο μου και μου κατούρισε το βιβλίο της ΙΣΤΟΡΙΑΣ! ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΚΟΠΙΑΣΕΙ ΝΑ ΜΑΘΩ ΑΠΕΞΩ ΚΙ ΑΝΑΚΑΤΩΤΑ!ΤΟ ΚΟΛΟΓΑΤΟ! …. Κολόγατο ο Νέρωνας; Ο Νέρωνακος μου που όποτε έκλαιγα ερχόταν και μου έγλυφε τα δάκρυα. Ο μαύρος μου γατούλης που μου ζητούσε λίγη προσοχή….Φυσικά με τον Νέρωνα δεν τα έβαλα, απλά δεν ξαναμπήκε στο δωμάτιο. Προτίμησα να μην ξανακοιμηθεί μαζί μου, κάτι που λάτρευα να κάνουμε, για να μη μου πειράξει την πολύτιμη μοναξιά μου.

Η ζυγαριά πήγε στο 50. Και μέσα μου η απέραντη ηδονή. ΤΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ να πάρω μετά από αυτό; Η ντόπα κυλούσε στο αίμα μου. Η ζαλάδα ήταν ένδειξη ότι αδυνατίζω κι άλλο. Αν κάποιο πρωί δεν ξυπνήσω και να έχω ζαλάδα, νιώθω ότι παχαίνω. Ακόμα και σήμερα το πρωί. Ωπ!, λέω, κάτι παίζει εδώ… Παίρνουμε κιλάκια; Χα…Μέχρι να ξαναζαλιστώ δε θα φάω τίποτα. Για κάποιο λόγο η ζυγαριά είχε κολλήσει κανα τρίμηνο στο 50. Είχα απελπιστεί! ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΔΥΝΑΤΙΖΑ ΚΙ ΑΛΛΟ. Τρελάθηκα! Πήγα και αγόρασα δεύτερη ζυγαριά. Δεν μπορεί! Χαλασμένη θα ήταν! Και η δεύτερη ζυγαριά έδειξε 49,5 προς 50… Ε ρε πούστη μου! Κάτι πρέπει να κάνω! Πια τι να κόψω όμως; Α ναι! ΤΑ ΦΡΟΥΤΑ! Έχουν ζάχαρη και παχαίνουν! Πώς δεν το σκέφτηκα! Και πάνε και τα μήλαρακια. Τότε έτρωγα μόνο ρύζι θυμάμαι. Ένα μικρό μπολάκι ρύζι την ημέρα.

Ναι… Μετά από 10 ημέρες σταθεροποιήθηκα στο 49! Νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που ένιωσα πώς είναι ο πραγματικός οργασμός που νιώθει ένας πρωταθλητής όταν αποθεώνεται. Στα 18 μου χρόνια. Το σεξ ήταν πια πολύ λίγο μπροστά σε αυτό που είχα νιώσει… Τι έχουμε εδώ λοιπόν; Διαταραχή της libido. Οι ανορεξικοί δεν κάνουν έρωτα. Γιατί δεν νιώθουν τίποτα. Θυμάμαι ένα αίσθημα αηδίας ότι είχα. Όχι για το αγόρι μου, αλλά όταν με άγγιζε αηδίαζα κι έτρεμαν τα πόδια μου. Πονούσα φρικτά. Δεν ήθελα πια να μοιραστώ το κορμί μου. ΗΤΑΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ! ΜΟΝΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ.

Μάνι-μάνι και συνοπτικά έχουμε λοιπόν:

–         ατονία, αδυναμία, αστάθεια, λιποθυμικές τάσεις.

–         Τάση προς έμετο- άδειο στομάχι. Υποσιτισμό.

–         Διαταραχή περιόδου.

–         Άρνηση συναναστροφής με κόσμο

–         Σπασμένα νεύρα

–         Ανεξήγητο κλάμα

–         Εκμηδένιση της libido

–         Εμμονή

–         ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Περνούσα πια στην επόμενη φάση. Το κάτω από 50 κιλά έμαθα πολύ αργότερα ότι για μένα είναι επικίνδυνο. Δεν μου έφτανε όμως. Ήθελα ΚΙ ΑΛΛΟ. «Καλύτερα να έκανα 25 μπάφους τη μέρα τελικά»… Τουλάχιστον θα το γυρνούσα με παρέα και θα μιλούσα. (ΔΕΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΩ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ – ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ! ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΟΜΩΣ ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ! ΕΧΕΤΕ ΑΡΧΙΔΙΑ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ ΟΥΤΕ ΕΣΕΙΣ!!!) Εδώ είμαι μόνη. Μόνη εντελώς. Άρχισα να γίνομαι ένα τέρας. Πονούσε συνέχεια το κεφάλι μου, δεν έβλεπα καλά, πήγαινα τουαλέτα για να ουρήσω άπειρες φορές μέσα στη μέρα, ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΣΠΑΓΕ ΓΙΑΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΙΑΚΟΨΩ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΜΟΥ!

Πια ο χειμώνας είχε μπει για τα καλά και ερχόταν η άνοιξη. Θυμάμαι ότι ήταν η πιο παγωμένη άνοιξη που έζησα ποτέ. ΚΡΥΩΝΑ – ΚΡΥΩΝΑ –ΠΑΓΩΝΑ! Μέσα στο σπίτι θυμάμαι έλεγα «ανάψτε κάτι! Έχει πολικό ψύχος εδωμέσα!». Έξω πια δεν έβγαινα γιατί έκανε ΤΟΣΟ κρύο. Όλα τα υπόλοιπα λοιπόν συν υποθερμία. Παγωμένα χέρια και πόδια γιατί το κορμί μου πια δεν έπαιρνε ενέργεια από την τροφή για να τη μετατρέψει σε θερμότητα και επιπλέον δεν είχα γυναικείες ορμόνες, ώστε να έχω περίοδο. Είναι πολύ σημαντικό η γυναίκα να έχει ορμόνες που παράγονται από την κατανάλωση επαρκούς πρωτεΐνης και λίπους από την τροφή. Αν τότε είχα σταματήσει, μπορεί και να είχα προλάβει όσα ακολούθησαν μετά. Όμως δεν το έκανα.

Το μόνο που έκανα ήταν να επιτρέψω επιτέλους στους γονείς μου και ειδικά στον πατέρα μου που ήταν γιατρός να με πάρει μαζί του στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Τα αποτελέσματα ήταν μια χαρά! Αυτό εξηγείται από δύο λόγους, ο ένας ήταν ότι ο οργανισμός μου ήταν «παρθένος» ακόμα και μπορούσε να υποστεί την κακουχία και ο δεύτερος ότι είχα μπουκωθεί με πάσης φύσεως βιταμίνες για να παραποιήσω τα αποτελέσματα. Η σκέψη μου λοιπόν είχε γίνει ΝΟΣΗΡΗ.

Ο καιρός πέρασε και οι εξετάσεις ήταν σε εξέλιξη. Θα έδινα ιστορία, αρχαία και λατινικά. Την έκθεση την είχα κρατήσει από την προηγούμενη χρονιά. Ήμουν πια 44 κιλά. Η μητέρα μου με συνόδευε στο σχολείο για να δώσω και περίμενε ΑΠΕΞΩ μήπως χρειαστώ ασθενοφόρο! Μου το είπε πολύ αργότερα. Εγώ νόμιζα ότι με πήγαινε, έφευγε κι ερχόταν να με πάρει μετά από 3 ώρες. Κι όμως εκείνη ήταν απέξω! Όλη την ώρα. Την πρώτη ημέρα που έδινα ιστορία είχα γράψει ΤΕΛΕΙΑ! Πάμε για τα αρχαία… Έδωσα κι όλα καλά. Στα λατινικά είχα πια εξαντληθεί… Εκείνη τη μέρα έβλεπα την κόλλα μου διπλή και ήμουν έτοιμη να πέσω κάτω. Η μητέρα μου παρόλο το βρίσιμό μου που της είχα ρίξει, μου είχε βάλει στην κασσετίνα ένα κομμάτι lacta. Ένα τόσο δα μικρό κομματάκι.

Μου είχε πει αν ζαλιστώ, στο όνομα όσων έχω διαβάσει και στο όνομα του πόσο ήθελα να πετύχω αφού πια είχε πιστέψει σε μένα, να ΦΑΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΚΟΜΜΑΤΙ. Κόντευα να λιποθυμήσω. ΔΕΝ ΤΟ ΕΦΑΓΑ. ΠΡΟΤΙΜΗΣΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΕΤΣΙ. Βγαίνοντας της είπα ότι έγραψα ΣΚΑΤΑ. Τίποτε άλλο. Νόμιζα ότι δεν είχα γράψει τίποτα. Όταν βγήκε ο βαθμός μου είχα γράψει 19,75. ΣΤΡΕΒΛΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΛΟΓΩ ΕΛΛΙΠΟΥΣ ΟΞΥΓΟΝΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΑΠΟ ΑΣΙΤΙΑ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΧΡΗΣΤΕΣ ΟΤΑΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΗΡΕΙΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ. ΛΑΪΚΙΣΤΙà ΜΑΣΤΟΥΡΑ…. Πια ήταν γεγονός, όχι απλά συναισθηματική μαστούρα. Δεν επικοινωνούσα.

Πέρασα δεύτερη σε όλη την Ελλάδα στο τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Φυσικά δεν έπαιρνα υποτροφία από το ΙΚΥ γιατί έδινα για δεύτερη φορά. Όμως πέρασα δεύτερη. ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ… Για μένα ήταν τίποτα. Ναι μεν είχα μπει στη ΔΕΥΤΕΡΗ μου επιλογή, ΕΙΧΑ ΧΑΣΕΙ ΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ ΓΙΑ 9 ΜΟΡΙΑ. ΗΜΟΥΝ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ.

Κατάφερα να εξαπατήσω τους γονείς μου, ώστε να με εμπιστευτούν και με στείλουν στο Ρέθυμνο να ζήσω «μια φυσιολογική ζωή όπως όλοι οι φοιτητές!», με εμπιστεύτηκαν. Τους είπα ότι δεν θα το ξανακάνω ποτέ και ψευτο-δέχτηκα το καλοκαίρι εκείνο, πριν φύγω τον Σεπτέμβρη να πάω σε ψυχίατρο. Πήγαινα κι ερχόμουν με κλειστά αυτιά. Με κλειστή ψυχή. Έφαγα και λίγο και πήρα μερικά κιλά για να «σκάσουν», να μη μου λένε τίποτα. Θα εφοδιαζόμουν κιλά όπως εφοδιάζουν νερό οι καμήλες στην καμπούρα τους και θα τα έχανα στην Κρήτη ανενόχλητη! ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΛΑ. ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΦΥΓΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΩ. Α! ΚΑΙ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΩ ΚΙΟΛΑΣ. ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΟΙΡΑ.

Το πρώτο εξάμηνο του πρώτου έτους μίζερο και μοναχικό και όλο επιτυχίες στην πρώτη εξεταστική. Δεν ήξερα σχεδόν κανέναν. Με εξαίρεση τη φίλη μου τη Ρένια που ήταν δίπλα μου ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ να με εξοικειώσει ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ.  (ΡΕΝΙΑ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ).

Στο δεύτερο εξάμηνο γνώρισα τους τώρα κολλητούς μου. Γίναμε αμέσως μια παρέα και χαλάρωσα μαζί τους. Ένιωθα αποδοχή. ΦΙΛΙΑ. Περνούσα καλά. Δε σκοτωνόμουν και στο διάβασμα! Άρχισα να βγαίνω πάλι και μπορώ να πω του έδωσα και κατάλαβε. Μοιραζόμουν στιγμές μου μαζί τους, το σπίτι μου, και σιγά σιγά το πρόβλημά μου. Ναι μεν τα κιλά μου καλά, έβλεπαν όμως ότι δεν τρώω. Ένιωσα βολικά και τους τα είπα όλα. Όταν με τον καιρό με αγάπησαν, άρχισαν κι αυτοί να πονούν μαζί μου. Όμως είχαν το κουράγιο να μου χαμογελούν και να με βλέπουν σαν φυσιολογικό άτομο. Ακόμα και σήμερα! Έτσι κύλησε ο καιρός στο Ρέθυμνο… Οι πλάκες γύρω από το τι τρώω γίνονται ακόμα και σήμερα…! ΜΑΛΕΝΑΚΙΑ ΜΟΥ ΣΑΣ ΛΑΤΡΕΥΩ. ΕΙΣΤΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ.

Τα μαλενάκια μου όμως ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερα από μένα και αποφοίτησαν το 2003. Έμεινα μόνη πίσω με λίγους φίλους για παρέα και κυρίως τη Ρένια. Που αργότερα έφυγε κι εκείνη γιατί είχε περάσει ένα έτος πιο πριν από μένα και αποφοίτησε κι εκείνη. Εκείνο το καλοκαίρι ΥΠΟΤΡΟΠΙΑΣΑ. ΥΠΟΤΡΟΠΙΑΣΑ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΝΑ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗ ΡΕΒΕΚΚΑ. Από 48 κιλά τον Αύγουστο έφτασα 33-35 τον Δεκέμβριο. Δεν είχα πατήσει σπίτι μου όλο εκείνο το διάστημα. Οι γονείς μου απαγορεύονταν να κατέβουν και αρνιόμουν να πάω να τους δω. Από το τηλέφωνο τους γελούσα ότι ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΧΑΡΑ!

Έφτασα στο αεροδρόμιο στις 27/12/2003. Τι αντίκρισαν; Μια σκιά. (συγγνώμη, δεν μπορώ να γράψω).

Νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο στις 5/1/2004 σε προκωματώδη κατάσταση, με 38 σφύξεις, 35 θερμοκρασία σώματος. Το πρώτο πόρισμα της εξέτασης αίματος έδειξε«άτομο υψηλού κινδύνου για έμφραγμα λόγω αρριθμίας» με κόκκινα γράμματα. Ο πατέρας μου σα γιατρός επέμεινε να κάνουν ό,τι μπορούσαν να μη με διασωληνώσουν. Να μην μπω εντατική. Πιστεύω ότι το έκανε γιατί δεν μπορούσε να το αντέξει. Δεν ξέρω ιατρική. Δεν ξέρω γιατί το ζήτησε. Με πάλεψαν σε θάλαμο, όχι στην εντατική. Μου πέρασαν ορούς για ενυδάτωση, γλυκόζη και λίγο αργότερα παρεντερική σίτιση. Ο πατέρας μου γνώριζε το σωματικό πόνο αυτής της διαδικασίας και ζήτησε να μη μου περάσουν το φαγητό από τη σφαγίτιδα ούτε από τη μύτη μέσω μιας διασωλήνωσης, αλλά στα χέρια μου όσο αντέξουν οι φλέβες μου. Έσπαγαν η μια μετά την άλλη. Ο ΠΟΝΟΣ ΗΤΑΝ ΑΒΑΣΤΑΧΤΟΣ. Ακόμα έχω τα σημάδια και στα δύο μου χέρια.

Συνήλθα σχεδόν αμέσως. Την επόμενη μέρα. Αρνιόμουν πεισματικά να φάω και όσο δεν έτρωγα δεν μου έβγαζαν αυτό το γαμημένο πηχτό πράμα από το χέρι μου γιατί θα πέθαινα ακαριαία.

Υπέμεινα εκεί μέσα ΠΕΙΣΜΑΤΙΚΑ 17 ημέρες. Ζήτησα να δω μόνο 4 άτομα. Το ένα αρνήθηκε να έρθει. Τους υπόλοιπους εκτός των τριών που είχαν απομείνει, αρνιόμουν να τους δω εγώ. ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΟΥΝ. Και  βγήκα  παρά τις αντιρρήσεις, γιατί επέμενα ότι θα αναλάβουμε το θέμα με όλους τους γιατρούς που χρειάζεται και δε θα ξαναγίνει. Ήμουν ενήλικη, μπορούσα να το κάνω. Η επείγουσα ιατρική είχε επιτελέσει το έργο της και στην Ελλάδα τα δημόσια νοσοκομεία δεν μπορούν να φιλοξενήσουν έυκολα περιαστικά όπως το δικό μου, τουλάχιστον τότε. Σήμερα, δεν ξέρω έχει χρειαστεί να μπω μόνο για ορρούς και δεν ξέρω, μένω μόνο μερικές ώρες. («ΜΑΜΑ πάω για καφέ…Τα λέμε μετά!»).

ΕΙΠΑ ΨΕΜΑΤΑ. ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΒΓΗΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΗΤΑΝ ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΔΙΟΥΡΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΔΥΝΑΤΙΣΤΙΚΑ ΧΑΠΙΑ. ΗΜΟΥΝ 44 ΚΙΛΑ ΑΠΟ 35 à ΠΑΝΧΟΝΤΡΗ! ΠΑΛΙ ΒΟΥΒΑΛΟΣ! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΜΕ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑ ΕΝΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΨΥΧΙΑΤΡΟ ΜΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΕΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΜΟΥ. ΗΜΟΥΝ ΕΝΗΛΙΚΗ.

Μετά από μήνες τους είπα ότι μου καταστρέφουν την ακαδημαϊκή μου καριέρα που δε με άφηναν να παω να δώσω εξεταστική. Τους απείλησα. Με άφησαν. Έδωσα και τα πέρασα όλα. Η μαμά μου ήρθε και με μάζεψε 38 κιλά τον Αύγουστο του 2004.

Λίγους μήνες μετά αρρώστησε ο πατέρας μου και μπόρεσα να κρυφτώ γιατί είχε γίνει εκείνος πια το επίκεντρο. Πήρα και μερικά κιλά για να μπορώ να τον βλέπω και να είμαι κοντά του. Τότε έβλεπα και τον πρώτο ψυχίατρο που από μόνη μου είχα ζητήσει να δω. Δεν είχα εμπιστοσύνη σε κανέναν. Έναν χρόνο μετά ο μπαμπας πέθανε. Και όσες φορές είχε χρειαστεί αίμα δεν με άφησαν ποτέ να δώσω.

Του είχα ορκιστεί ότι θα πάρω το ΠΤΥΧΙΟ μου. Και το έκανα. Σε μια εξεταστική πέρασα 14 μαθήματα και 2 εργασίες όλα με λίαν καλώς. ΟΧΙ ΑΡΙΣΤΑ.

Πέρασε ένας χρόνος ήμουν σταθερή 47-49 κιλά. Αποφάσισα να κάνω μεταπτυχιακό. Πέρασα και υποσχέθηκα ότι θα πάω σε διατροφολόγο, γυναικολόγο και νέο ψυχίατρο. Τους βλέπω μέχρι και σήμερα. Από το 2008 ως σήμερα δεν είχα υποτροπιάσει στιγμή. Στρατιωτική πειθαρχία στην αποτοξίνωσή μου. Σήμερα είμαι 49 κιλά. ΕΓΙΝΕ πάλι. Τα κιλά τα έχασα όταν έγραφα τη διπλωματική μου διατριβή. Όλο τον περσινό χειμώνα. Από κεί που τίποτα δεν πρόδιδε ότι έχω νευρική ανορεξία. Σήμερα κάτι χτυπάει πάλι σαν καμπανάκι.

Συνοψίζω την κατάσταση της υγείας μου ως σήμερα.

–         πια αμα φάω κάνω υπογλυκαιμία

–         αν τρώω σταθερά γέυματα κάνω κατακράτηση υγρών και πρήζομαι. Παίρνω αμέσως το βάρος που πρέπει γιατί το ΣΩΜΑ ΞΕΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΥΓΙΗ ΤΟΥ ΚΙΛΑ! Εγώ όμως νιώθω χοντρή.

–         παθαίνω αφυδάτωση πιο εύκολα από όσο παλαιότερα. Κίνδυνος για έμφραγμα.

–         Αν μείνω ποτέ έγκυος, σύμφωνα με τον γιατρό μου ΤΟ ΚΡΑΤΑΜΕ από όποιον και να είναι γιατί       ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΘΑΥΜΑ!!!

–         Έχω κακοήθη αναιμία

–         Αυξημένες τρανσαμινάσες (όπως οι χρήστες ναρκωτικών και οι αλκοολικοί) από τα διάφορα χάπια που παίρνω (κυρίως πολύ δυνατά παυσίπονα γιατί συνέχεια πονάω) αλλά και άλλα… (…)

–         Πολυτερηδονισμό από απασβεστίωση των δοντιών λόγω ασιτίας και εμέτων που έκανα για κάποιο διάστημα και είμαι συνέχεια στην οδοντίατρο για σφραγίσματα, απονευρώσεις κλπ

–         Οστεοπόρωση

Ευτυχώς δεν μου έπεσαν ακόμα τα μαλλιά μου. Το μόνο πράγμα που μου αρέσει πάνω μου. Τα υπέροχα καστανά, μακριά μαλλιά μου…Σε άλλους όπως εγώ πέφτουν τα μαλλιά αμέσως…  

Αυτά τα έχω είτε πάρω κιλά είτε όχι. Όταν αδυνατίζω γίνονται ακόμα πιο εμφανή. Ακόμα πιο απειλητικά.

ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΩ ΠΕΣΕΙ ΣΕ ΜΙΝΙ ΚΩΜΑ, ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΙΟΛΗ ΝΑ ΣΑΣ ΠΟΥΝ …   ΠΑΡΟΛΑΥΤΑ ΑΔΙΑΦΟΡΩ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΑΝ ΒΓΑΖΩ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΠΙΝΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟ ΝΕΡΟ.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ANOREXIA NERVOSA.

ΜΕ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΚΤΙΜΗΣΗ, ΡΕΒΕΚΚΑ-ΑΝΔΡΙΑΝΗ Αθήνα, 12/6/2011

ΥΓ δεν κατάφερα το κείμενο να είναι «εντελώς πρακτικό». Γιατί γράφοντας μπήκε πόνος και παρασύρθηκα σε περιγραφή πραγματικών περιστατικών της ζωής μου.

Λίγο καιρό μετά το ανέβασμα του κειμένου η Ρεβέκκα πέθανε. Το κείμενό της παραμένει – παρ’ ό,τι δεν αρκεί.

Πηγή: www.lifo.gr

Προσφέροντας φέτος σε κάποιον τα Χριστούγεννα των ονείρων του

Published Νοεμβρίου 9, 2015 by sofiaathanasiadou

john-lewis

 

Το νέο Χριστουγεννιάτικο διαφημιστικό των πολυκαταστημάτων John Lewis της Αμερικής, μας ταξιδεύει στον υπέροχο κόσμο ενός παιδιού.
Και μας παροτρύνει να προσφέρουμε φέτος σε κάποιον τα Χριστούγεννα των ονείρων του.

Τρυφερό και αγγίζει ευαίσθητες χορδές Μικρών και Μεγάλων. Δείτε το!

Ταξιδέψτε στον κόσμο του Monty!

Πηγή: mikroimegaloi.gr

20 εικόνες που αποδεικνύουν ότι τα σκυλιά έχουν «χρυσές» καρδιές

Published Νοεμβρίου 9, 2015 by sofiaathanasiadou

ca07fd1013eacbd84b199f431c40ab66

Ο σκύλος είναι το μόνο ζώο στον πλανήτη που μπορεί να αγαπήσει κάποιον παραπάνω από τον εαυτό του. Δεν έχει γεννηθεί ακόμα αλλά είναι ήδη πιστό σε εσάς. Το κουτάβι έχει ακόμα κλειστά τα μάτια του αλλά σας εμπιστεύεται.

Μαζέψαμε τις παρακάτω φωτογραφίες, που αφού τις δείτε θα θελήσετε να αποκτήσετε έναν σκύλο, διότι πραγματικά έχουνε χρυσές καρδιές.

d32961b482e1e123f6c888aa97c85310

ff700d92d6d5a7e9a3d5cbb923b1d1b5

1b9e2b573c0836eaf5505f0d1b0fa944

2c89e001d7300417b8fc4d839e1c2216

3ed7001775055ded24911458c611a713

4a8a08f09d37b73795649038408b5f33123

4af361fb7e4f41ab5fb9bed9e490b9a3

5abe00f15d5c2def08605e96f6ad9a2e

6b8117e40f5d871ea9e4cbc58f039890

26acdb427f4d4d389992a5bae97e99a6

31d5175d61ceb663e1f07977029ac1a2

57cbcc350010b8f0f63be638dd87cc82

70cfe02db9ff65c04f0e8a3338c44df1

79bb8cb2f1eb9213e685503c7f88857a

671d49b229331dcc92e4a2f9aad771c4

728cf392b94faeb81422922b8e1b017c

144311aa2325e180b0bc181a28d0efa1

297213cd90b937ea2afe93b912a1d185

acda7663a3c350ae0674bae8bcfc9ed1

b58bf439cbf3ab5bc8eaf51ee28808e5

 

 

Πηγή: www.tilestwra.com

Ο άντρας που θέλω να γίνεις

Published Νοεμβρίου 9, 2015 by sofiaathanasiadou

health-083111-001-617x416-617x400

Βούλα Ραπτούδη

Είμαστε όλοι κατασκευές που δημιουργηθήκαμε πάνω σε μια στιγμή πάθους. Με τη σειρά μας έφτασε η ώρα να δημιουργήσουμε κι εμείς. Και φτιάξαμε. Και νομίζουμε ότι φτιάχνουμε κάτι που μας μοιάζει.

Όχι, εγώ δεν θέλω να μου μοιάσεις. Σε θέλω πρωτότυπη κατασκευή, δίχως κατάλοιπα και δίχως δογματισμούς.

Ο καμβάς ο δικός σου είναι κατάλευκος κι έχεις στα χέρια σου όλων των ειδών τα χρώματα.

Να ‘ξέρες πόσο σε ζηλεύω και πόσο σε φοβάμαι.

Οφείλω να σου πω μόνο πως τα έντονα χρώματα επισκιάζουν πάντα τα πιο απαλά. Γι’αυτό σε συμβουλεύω να χρησιμοποιείς έντονα χρώματα.

Σου ζητώ συγνώμη για τον κόσμο που σε έφερα, μιας και δεν είναι ο κόσμος που ονειρευόμουν για σένα. Δεν απέχει πολύ από τα παραμύθια που σου διαβάζω.
Είναι γεμάτος μάγισσες, δράκους, νεράιδες, δυνατούς κι αδυνάτους. Αλλά εδώ δεν θριαμβεύει πάντα το καλό.

Οι άνθρωποι τρέχουν με έγνοιες πολλές. Βιάζονται τόσο που δεν γνωρίζουν ούτε τον εαυτό τους, ούτε τον προορισμό τους.
Δεν παίζουν, δεν τραγουδάνε, δεν χορεύουν, δεν γελάνε με την καρδιά τους, δεν νιώθουν.
Οι άνθρωποι φοβούνται.
Κι εγώ προσπαθώ να σου μάθω να μη φοβάσαι.

Οι άνθρωποι κουβαλάμε αποσκευές. Μνήμες, εμπειρίες, χρόνια.
Θα έπρεπε να εστιάζουμε στη στιγμή, στην αγάπη και στον έρωτα κι εστιάζουμε στον φόβο.

Η δική σου βαλίτσα τώρα αρχίζει να γεμίζει. Θυμήσου να μην την πολυγεμίζεις γιατί το ταξίδι είναι μακρύ και δεν θέλω να κουραστείς.

Οφείλω να σου πω όμως, πως κάποια στιγμή θα χρειαστεί να κουβαλήσεις και την βαλίτσα κάποιου άλλου και τότε δεν θα πρέπει να φοβηθείς το βάρος, αλλά περήφανα και δυνατά να το σηκώσεις.
Πρέπει να ξέρεις πως τα βάρη όταν μοιράζονται γίνονται ελαφρύτερα.

Γι’ αυτό υποσχέσου μου να μη φοβηθείς στιγμή την αγάπη. Σου εγγυώμαι πως όσο σε τρομάξει, άλλο τόσο θα σε ανταμοίψει.

Θέλω να ρισκάρεις, να τολμάς και να μην ακούς κανέναν πέρα απο τις εσωτερικές σου φωνές.

Να θυμάσαι εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε όταν ήσουν μικρός. Κάθε φορά που είσαι σε δίλημμα για το τι πρέπει να κάνεις θα κλείνεις τα μάτια, θα χαλαρώνεις και θα παίρνεις την απάντηση που χρειάζεσαι.
Όσο πιο πολύ σε τρομάζει, τόσο πιο σωστή είναι.

Μην ακούσεις τους πολλούς που θα σου μιλούν με λογικά επιχειρήματα, σου έχω μάθει καλύτερα από αυτό. Η απάντησεις πάντα στην καρδιά σου θα βρίσκονται.
Και κάνε μου μιά χάρη. Σου έμαθα να περπατάς.

Αυτό το συνήθειο που έχεις να περπατάς πάνω στις γραμμές σταμάτα το.
Βγές έξω από τις γραμμές παιδί μου.
Έξω, εκεί είναι η αλήθεια της ζωής, πέρα από τα όρια που εμείς οι ίδιοι βάζουμε στον εαυτό μας.
Σπάσε τα όρια και ζήσε!

Αφιερωμένο στο γιό μου Β.

Πηγή: www.pillowfights.gr

Γέμισε νηστικά παιδάκια το νηπιαγωγείο Μεταξουργείου

Published Νοεμβρίου 9, 2015 by sofiaathanasiadou

sxoleio_mathites

Οι γονείς τους δεν έχουν χρήματα για να τους αγοράσουν ούτε κουλούρι

Με την οικονομική κατάσταση της χώρας συνεχώς να επιδεινώνεται, πολλές οικογένειες δυσκολεύονται να προσφέρουν στα παιδιά τους ακόμα και τα πιο βασικά αγαθά. Δυστυχώς πολλοί εκπαιδευτικοί γίνονται καθημερινά μάρτυρες εικόνων με πρωταγωνιστές μικρά παιδιά που φτάνουν στο σχολείο νηστικά. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ειδήσεις από όλη την Ελλάδα ότι κάποιος μαθητής λιποθύμησε από την πείνα μας γέμισε με οργή και αγανάκτηση. Ενα από αυτά τα σχολεία είναι και το νηπιαγωγείο στο Μεταξουργείο. Μάλιστα στο συγκεκριμένο σχολείο η κατάσταση είναι τόσο δύσκολη που οι μαθητές που δεν έχουν να φάνε δεν είναι μεμονωμένες περιπτώσεις και πολλοί γονείς δεν έχουν χρήματα ούτε για να αγοράσουν ένα κουλούρι.

Ευτυχώς ωστόσο υπάρχουν ακόμη ευαισθητοποιημένοι άνθρωποι που θέλουν να προσφέρουν βοήθεια με το δικό τους τρόπο. Ετσι οι εταιρείες εστίασης Γρηγόρης και Καραμολέγκος ανέλαβαν την καθημερινή σίτιση των μικρών μαθητών του νηπιαγωγείου στο Μεταξουργείο παρέχοντας γάλα, χυμούς και συσκευασμένα τοστ. «Είναι το ελάχιστο που νιώθουμε και ως γονείς ότι επιβάλλεται να κάνουμε. Θέλουμε με αυτόν τον τρόπο να βλέπουμε χαμόγελα παιδιών όχι δυστυχισμένα παιδιά. Οχι ταλαιπωρημένα και νηστικά παιδιά», σημειώνει μιλώντας στο protothema.gr ο υπεύθυνος του καταστήματος «Γρηγόρης» κ. Παναγιώτης ο οποίος είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος σε κοινωνικά θέματα και θεωρεί υποχρέωση όλων να βοηθήσουν και να στηρίξουν αυτή την περίοδο δύσκολες καταστάσεις.

Πηγή: www.protothema.gr

O 25χρονος Μαλαισιανός που ταξίδεψε στη Λέσβο και μαγειρεύει στους πρόσφυγες το φαγητό της πατρίδας τους

Published Νοεμβρίου 9, 2015 by sofiaathanasiadou

908373_kelifcbv

Ένας εθελοντής με μεγάλη αγάπη για την κουζίνα και τους ανθρώπους, πιστεύει πως το φαγητό είναι ελπίδα

Την ώρα που εθελοντές ναυαγοσώστες πέφτουν στα νερά για να σώσουν τις ζωές των προσφύγων που καταφθάνουν στη Λέσβο, ο 25χρονος εθελοντής από τη Μαλαισία προσπαθεί να βράσει 30 λίτρα νερού κάτω από το ήλιο από νωρίς το πρωί. Προετοιμάζει την πρώτη γεύση για όσους έχουν την τύχη να περάσουν το Αιγαίο και θέλει το ζεστό τσάι, να είναι όσο γλυκό πρέπει ώστε να μοιάζει με το τσάι που έπιναν στα σπίτια τους πριν τραπούν σε φυγή.   «Οι Σύροι μου έχουν πει πως να το κάνω», λέει ο Rayyan Haries, εξιστορώντας τα μαθήματά που έχει πάρει για το πόση ζάχαρη πρέπει να προσθέτει στις τεράστιες μερίδες του μαύρου τσαγιού που ετοιμάζει.   Το δημοφιλές Mashable βρέθηκε στη Μυτιλήνη για να καταγράψει όσα ζει το νησί από τη συνεχόμενη ροή προσφύγων. Εκεί συνάντησε τον 25χρονο στον οποίο αφιέρωσε ένα ελπιδοφόρο άρθρο που δείχνει πώς ο καθένας έχει βρει έναν τρόπο να βοηθά όπως μπορεί.

908379_awsome

«Ταξίδεψα από τη Μαλαισία για να ανοίξω μια κουζίνα για τους πρόσφυγες. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ζήσει ακραία. Δεν χρειάζονται πολλά για να θρέψεις έναν άνθρωπο και εγώ θέλω μόνο να μαγειρεύω για τους ανθρώπους.» λέει ο Haries ο οποίος σχεδόν μόνος λειτουργεί μια μικρή αυτοσχέδια κουζίνα στη Σκάλα Συκαμιάς. Φροντίζει ώστε οι εθελοντές που επιβλέπει να αντιμετωπίζουν με σεβασμό και αξιοπρέπεια κάθε άνθρωπο που φτάνει στο νησί και αναφέρει πως θέλει να αρχίσει να μαγειρεύει συνταγές από τη Μέση Ανατολή, που αν και ξέρει πως ίσως δεν καταφέρει να τις φτιάξει όσο καλά πρέπει, θα θυμίζουν στους ανθρώπους αυτούς τη γεύση της πατρίδας του.     Είμαι εδώ μόνο για να μαγειρεύω για τους ανθρώπους, για να βρουν ένα ζεστό, αχνιστό, νόστιμο και θρεπτικό πιάτο φαγητό όσοι ξεβράζονται κάθε μέρα εδώ και αυτό είναι το μόνο που θέλω να κάνω.   Ο ενθουσιασμός του για το μαγείρεμα είναι μεταδοτικός, γράφει το Mashable το οποίο σημειώνει πως ο 25χρονος επιδυκνύει ακλόνητο αλτρουισμό και πως φορά πολύχρωμα πουλόβερ και εκκεντρικά καπέλα με ζώα για να ελαφρύνει το κλίμα. Η σούπα ημέρας που φτιάχνει σερβίρεται σε ποτήρια φελιζόλ και περιλαμβάνει τοπικά λαχανικά και μπαχαρικά που έφερε από το σπίτι του στην Κουάλα Λουμπούρ.   «Το φαγητό είναι ελπίδα» λέει, «ακόμα και μετά από όλο αυτό το ταξίδι, ο προορισμός των προσφύγων που θέλουν να φτάσουν στη Σουηδία ή τη Γερμανία, είναι τόσο μακριά από εδώ. Είναι τόσο δύσκολο, και θέλουμε να κρατήσουν αυτή την ελπίδα για καλύτερη εξέλιξη».

908380_facebok

908375_ke-li

«Είμαι εδώ μόνο για να μαγειρεύω για τους ανθρώπους, για να βρουν ένα ζεστό, αχνιστό, νόστιμο και θρεπτικό πιάτο φαγητό όσοι ξεβράζονται κάθε μέρα εδώ και αυτό είναι το μόνο που θέλω να κάνω», συνεχίζει. Ωστόσο, η χρηματοδότηση της κουζίνας, η μοναδική τέτοιου είδους στο νησί, είναι ένας αγώνας δύσκολος. Ο Haries ξυπνάει καθημερινά γύρω στις πέντε για να κάνει τις δουλειές που πρέπει στον τομέα ψηφιακής στρατηγικής και να ανοίξει γύρω στις δέκα την κουζίνα του την οποία θα κλείσει στις 12 το βράδυ. Αστειευόμενος με τα κιλά του, σχολιάζει χαμογελαστός πως οι άνθρωποι λένε πως οι μεγαλόσωμοι είναι τεμπέληδες, αλλά ο 25χρονος έιναι γνωστός σε όλο το χωρίο για την αφοσίωσή του.   Κληθείς να απαντήσει τι τον έκανε να τα αφήσει όλα και να έρθει στη Λέσβο, αναφέρει πως ήταν η στιγμή που είδε τη φωτογραφία του νεκρού Αιλάν στις ειδήσεις.»Ήταν στην ηλικία του ανιψιού μου. Θα μπορούσε να ήταν ανιψιός μου», λέει. Έγραψε μια δημοσίευση στο Facebook στην οποία πρότεινε τα σχέδιά του για να ανοίξει μια κουζίνα για τους πρόσφυγες, κατάφερε να συγκεντρώσει δωρεές 1000 ευρώ και πέταξε με τη χορηγία μιας αεροπορικής για να ετοιμάσει το αρχηγείο του στο νησί.

Από τότε, έχει δει τη φρίκη του Αιγαίου από πρώτο χέρι, και αυτό είναι λυπηρό, παραδέχεται. Αλλά το να είναι μάρτυρας στην ελληνική τραγωδία που διαδραματίζεται καθημερινά στη Λέσβο του δίνει περισσότερη δύναμη. «Εμείς δεν μιλάμε με αριθμούς, δεν μιλάμε για τα οφέλη, μιλάμε για ανθρώπους, που μοιάζουν με εσάς, που έχουν την ίδια καρδιά, το ίδιο κόκκινο αίμα, που προσπαθούν να φτάσουν στην ασφάλεια.» αναφέρει.   «Ξέρετε, υπάρχει κάτι σχετικά με το φαγητό που είναι παρήγορο,» δήλωσε ο Haries. «Το φαγητό είναι πάντα ελπίδα και θα ήθελα απλώς να δώσω ελπίδα στους ανθρώπους. Αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή. «

Πηγή: www.lifo.gr

40 πρωτότυπα, αλλά και απλά σχέδια μανικιούρ για υπέροχες φθινοπωρινές εμφανίσεις

Published Νοεμβρίου 9, 2015 by sofiaathanasiadou

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-01

Με τα φθινοπωρινά χρώματα του καφέ, του σκούρου κόκκινου, των μπεζ αποχρώσεων, του γκρι και του ροζ να κυριαρχούν στο μανικιούρ μπορείτε να δημιουργήσετε ένα σωρό συνδυασμούς και σχέδια για εντυπωσιακές εμφανίσεις.

Δείτε λοιπόν 40 πρωτότυπα, αλλά και μονόχρωμα σχέδια που επικρατούν την εποχή αυτή και υιοθετήστε τα!

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-41

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-02

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-03

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-04

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-05

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-06

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-07

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-08

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-09

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-10

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-11

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-12

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-13

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-14

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-15

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-16

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-17

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-18

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-19

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-20

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-21

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-22

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-23

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-24

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-25

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-26

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-27

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-28

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-29

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-30

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-31

 

?????????????????????????????????????????????????????????

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-33

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-34

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-35

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-36

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-37

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-38

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-39

prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiour-40

Δείτε Περισσότερα: http://www.beautetinkyriaki.gr/2015/10/prwtotypa-apla-fthinopwrina-manikiou/#ixzz3qw9SfHke

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 950 ακόμα followers