Αδιανοητο! Αφησε την 9χρονη κορη της στο παρκο και πηγε για δουλεια!

Published Σεπτεμβρίου 30, 2014 by sofiaathanasiadou
Αδιανόητο! Άφησε την 9χρονη κόρη της στο πάρκο και πήγε για δουλειά!

Πιστεύετε πως είναι εντάξει να αφήνετε το παιδί σας μόνο του, χωρίς επίβλεψη ενήλικα και να πηγαίνετε για δουλεία; Πως θα σας φαινόταν να αφήνατε καθημερινά την 9χρονη κόρη σας στο πάρκο μόνη, να πηγαίνατε για δουλειά και να την «τσεκάρατε» αν όλα είναι καλά μέσω του κινητού σας τηλεφώνου; Φοβερό πρόγραμμα διακοπών δεν συμφωνείτε;

Η Ντέμπρα Χάρελ εργάζόταν στα McDonald ‘s και τις περισσότερες μέρες του καλοκαιριού η κόρη της ήταν μαζί της στο εστιατόριο, παίζοντας με ένα φορητό υπολογιστή. Ωστόσο, μια μέρα έκλεψαν τον υπολογιστή και το κορίτσι ρώτησε τη μητέρα του αν θα μπορούσε να παίξει στο διπλανό πάρκο αντί να κάθεται στο εστιατόριο . Η μητέρα της συμφώνησε, δίνοντάς της και ένα κινητό τηλέφωνο για να επικοινωνεί μαζί της. Επιπλέον το κορίτσι κάθε μεσημέρι πήγαινε στην μαμά της για να φάνε μαζί μεσημεριανό και ξαναγύριζε στο πάρκο μέχρι να τελειώσει την δουλειά.

Οι απόψεις της τοπικής κοινωνίας της νότιας Καρολίνας, διίστανται καθώς άλλοι είπαν ότι καλά έκανε γιατί δεν έβγαινε οικονομικά για νταντά, ενώ κάποιοι άλλοι ότι θα έπρεπε να υποχρεώσει κάποιον απο το οικογενειακό ή φιλικό της περιβάλλον να κρατήσουν το κορίτσι! Τι θα γινόταν αν κάποιος περνούσε απο το πάρκο και άρπαξε το κορίτσι;

Την αστυνομία ειδοποίησε μια γυναίκα, που παρατήρησε το κορίτσι να παίζει μόνο του στο πάρκο. Όταν μάλιστα το ρώτησε αν είναι μόνο του και η απάντηση δεν την έπεισε, τηλεφώνησε στις αρχές.

Η μητέρα πια, αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης με την κατηγορία «αμέλειας ανηλίκου», επειδή άφηνε κατά την διάρκεια της ημέρας, μόνη την κόρη της στο πάρκο και πήγαινε για δουλειά! Το 9χρονο κορίτσι, έχει αναλάβει και φιλοξενείται απο την πρόνοια.

Πηγή: http://www.mothersblog.gr/alithines-istories/item/18697-adianoito-afise-tin-9xroni-kori-tis-sto-parko-kai-pige-gia-douleia#ixzz3Eo9hqElB

Σοκολατενιες κρεπες…και θα γινει της τρελης!!!!

Published Σεπτεμβρίου 29, 2014 by sofiaathanasiadou

Σοκολατένιες κρέπες



Υλικά

για τις κρέπες:
1 φλιτζάνι αλεύρι
1 φλιτζάνι γάλα
3 κουταλιές της σούπας κακάο
3 κουταλιές της σούπας ζάχαρη
2 αυγά
2 κουταλιές σπορέλαιο

για τη γέμιση:
3/4 φλιτζανιού κρέμα γάλακτος
100 γραμμάρια κουβερτούρα ψιλοκομμένη
1 ½ φλιτζάνι καρύδια
½ φλιτζάνι σταφίδες
1/3 φλιτζανιού ρούμι
½ φλιτζάνι ζάχαρη
1 πορτοκάλι(θα χρησιμοποιήσουμε το ξύσμα του)
λίγη κανέλα

Υλικά για 12 κρέπες.

Εκτέλεση

Γλυκιές κρέπες φτιαγμένες από κακάο…

Ανακατεύουμε το γάλα, με το αλεύρι, τα αυγά, το κακάο, τη ζάχαρη και το σπορέλαιο.

Βάζουμε ένα αντικολλητικό τηγάνι στο μάτι, ανοίγουμε τη φωτιά και περιμένουμε να αρχίσει να καίει ώστε να είναι ήδη ζεστό όταν θα βάλουμε το χυλό για τις κρέπες.

Αλείφουμε με λάδι το τηγάνι και χρησιμοποιώντας ένα κουτάλι, παίρνουμε μια κουταλιά από το χυλό που φτιάξαμε και τη ρίχνουμε μέσα στο τηγάνι.

Κουνάμε το τηγάνι για να καλυφθεί όλη η επιφάνεια με το χυλό.

Αφήνουμε το τηγάνι σε δυνατή φωτιά μέχρι να ψηθεί η κάτω πλευρά.

Όταν αρχίσει να ξεκολλάει η κρέπα από τις άκρες, τη γυρίζουμε, για να ψηθεί και από την άλλη πλευρά.

Συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο, με τον υπόλοιπο χυλό, με αυτά τα υλικά, φτιάχνουμε 12 κρέπες των 20 εκατοστών.

Μόλις ψήσουμε όλες τις κρέπες, τις βάζουμε τη μια πάνω στην άλλη.

Για να φτιάξουμε τη γέμιση, μουσκεύουμε τις σταφίδες στο ρούμι για 60 λεπτά.

Ρίχνουμε τα καρύδια στο μούλτι μαζί με τη ζάχαρη και τα πολτοποιούμε.

Στη συνέχεια, βάζουμε σε μια κατσαρόλα, την κρέμα γάλακτος, τα καρύδια, τις σταφίδες με το ρούμι, την κουβερτούρα, το ξύσμα πορτοκαλιού και την κανέλα.

Αφήνουμε να βράσουν για 5 λεπτά σε μέτρια φωτιά και η γέμιση για τις κρέπες μας είναι έτοιμη.

Αποσύρουμε από τη φωτιά.

Μοιράζουμε τη γέμιση στις κρέπες.

Για να ολοκληρωθεί το ψήσιμο των κρεπών θα τις βάλουμε στο φούρνο.

Τυλίγουμε τις κρέπες και τις βάζουμε στο φούρνο για 10 λεπτά στους 180 βαθμούς.

πηγη sidagi.gr

Αγαπη ειναι

Published Σεπτεμβρίου 29, 2014 by sofiaathanasiadou
μητέρα με νεογέννητο

Ακόμα και ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μας μπορεί κάποια στιγμή να ξεχαστεί, όμως η αγάπη για ..τα παιδιά μας, μας ακολουθεί για πάντα.
Μάθετε πώς αναπτύσσεται αυτή η σχέση στο πέρασμα του χρόνου.

Πολλές γυναίκες συνειδητοποιούν ότι είναι τρελά ερωτευμένες με το μωρό τους, όταν ακόμα η πιο σαφή εικόνα που έχουν γι’ αυτό είναι κάτι ασπρόμαυρες «μουτζούρες» από έναν υπέρηχο. Είναι η φύση που έχει προνοήσει για να τεθούν οι βάσεις αυτής της πολύ ιδιαίτερης σχέσης. Οι ορμόνες της εγκυμοσύνης είναι υπεύθυνες, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα πράγματα, γι’ αυτό το αίσθημα ευφορίας, αδημονίας και πελώριας λαχτάρας που νιώθουν οι μέλλουσες μαμάδες, αίσθημα που γίνεται όλο και πιο δυνατό καθώς η μέρα του τοκετού πλησιάζει και όλο και περισσότερη ωκυτοκίνη εκκρίνεται στον εγκέφαλό τους. Η ορμόνη αυτή είναι που ωθεί μια έγκυο λίγες μέρες πριν από τον τοκετό να νιώθει την ανάγκη να τακτοποιήσει το σπίτι, να φτιάξει το δωμάτιο του μωρού, να ανοίξει χώρο στη ζωή της για αυτό το μικροσκοπικό πλάσμα – αυτό που οι ψυχολόγοι ονομάζουν «σύνδρομο της φωλιάς». Η ωκυτοκίνη επίσης συμβάλλει ώστε ακόμα και οι γυναίκες που συνήθως λιποθυμούν μπροστά στη θέα μιας σύριγγας ή λίγου αίματος, να ετοιμάζουν το βαλιτσάκι για το μαιευτήριο όχι με φόβο και πανικό αλλά με χαρά και αδημονία. Έρευνες έχουν δείξει ότι η έλλειψή της σε κάποια είδη ζώων έχει σαν αποτέλεσμα τα νεογνά να εγκαταλείπονται από τους γονείς τους.
Όμως, και το ίδιο το μωρό μέσα στη μήτρα αρχίζει να δημιουργεί δεσμούς αγάπης μαζί σας και οι χτύποι της καρδιάς του γίνονται πιο γρήγοροι όταν ακούει τη φωνή σας. Η παρουσία σας είναι κάτι που το συναρπάζει ήδη – κάτι που θα διαρκέσει για πολλά χρόνια στο μέλλον. Αντίθετα, οι μπαμπάδες χρειάζεται να περιμένουν μέχρι τη γέννα για να αρχίσουν να καλλιεργούν δεσμούς με το παιδί τους, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι η σχέση ανάμεσά τους δεν μπορεί να γίνει εξίσου δυνατή. Άλλωστε, σύμφωνα με την Εξελικτική Ψυχολογία, τα παιδιά δημιουργούν ιδιαίτερα στενούς δεσμούς με τους ανθρώπους που τους προσφέρουν ασφάλεια και υποστήριξη – γεγονός που δίνει στην πορεία της ζωής τους το πλεονέκτημα σε μπαμπάδες, νταντάδες, γιαγιάδες κλπ.

Έρωτας πριν από την πρώτη ματιά
Όταν αρχίζει η διαδικασία του τοκετού, η ωκυτοκίνη εκκρίνεται σαν κύμα στον εγκέφαλο σε τεράστιες ποσότητες. Εκείνη την κρίσιμη ώρα έχει πολλά να κάνει. Μεταξύ άλλων, η ορμόνη αυτή είναι υπεύθυνη για την έναρξη των συσπάσεων και την παραγωγή γάλακτος από τους γαλακτοφόρους αδένες, αλλά και την αντιμετώπιση των ωδίνων, χάρη στην αίσθηση ευφορίας και απύθμενης αγάπης που προκαλεί. Μέχρι να φτάσει η ώρα που η νέα μαμά θα σφίξει στην αγκαλιά της το μωρό της, τα επίπεδα της ορμόνης έχουν φτάσει στο ζενίθ και παραμένουν εκεί για τουλάχιστον μία ώρα. Γι’ αυτό και οι ειδικοί συνιστούν στις μητέρες να αγκαλιάσουν και να θηλάσουν τα βρέφη αμέσως μετά τον τοκετό – θα τις βοηθήσει να χτίσουν μια όσο το δυνατόν πιο ισχυρή σχέση αγάπης ανάμεσά τους. Στη συνέχεια αναλαμβάνει δράση μια άλλη ορμόνη, η ντοπαμίνη, γνωστή και ως «ορμόνη της ευτυχίας». Αυτό ακριβώς, δηλαδή, που νιώθει μια νέα μαμά όταν νανουρίζει, κρατάει αγκαλιά ή θηλάζει το μωρό της. Αλλά κι εκείνο δεν μένει αδιάφορο. Πριν από μερικά χρόνια, έρευνες που έγιναν σε ποντίκια στην Ιταλία έδειξαν ότι, όταν απουσιάζει η ντοπαμίνη, τα βρέφη δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται για το εάν η μητέρα τους βρίσκεται κοντά. Αυτή είναι η ισχυρότερη απόδειξη που διαθέτει η επιστημονική κοινότητα για το ρόλο που παίζει η συγκεκριμένη ορμόνη στο χτίσιμο της σχέσης ανάμεσα στη μαμά και το μωρό της.
Η αγάπη άργησε μία μέρα
mother child xi panΤι συμβαίνει, όμως, στις περιπτώσεις που η χημεία του εγκεφάλου αποτυγχάνει να αντεπεξέλθει στο ρόλο της; Περίπου το 30% των μητέρων δεν ερωτεύονται από την πρώτη στιγμή τα παιδιά τους, συνήθως εξαιτίας της απογοήτευσης επειδή ενδεχομένως κάτι δεν πήγε καλά, του άγχους ή της εξάντλησης που καταστέλλουν την παραγωγή των ορμονών της αγάπης. Όμως, αυτό είναι προσωρινό και, στη συντριπτική πλειοψηφία, αρκούν μερικές εβδομάδες ή μήνες για να καλυφθεί το χαμένο έδαφος στη σχέση τους. Σε πολλές περιπτώσεις, χρειάζεται χρόνος για να καλλιεργηθεί ισχυρός δεσμός ανάμεσα σε μαμά και μωρό, όπως όταν πρόκειται για υιοθεσία ή για πρόωρα βρέφη που αναγκαστικά στερούνται τη μητρική αγκαλιά για ένα διάστημα στο ξεκίνημα της ζωής τους. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, οι γονείς δεν πρέπει να απελπίζονται. Θα έχουν στη διάθεσή τους αρκετό χρόνο στο άμεσο μέλλον για να φουντώσουν ανάμεσά τους τη σπίθα της αγάπης. Άλλωστε, όπως συμβαίνει πολλές φορές, οι σχέσεις μπορούν να ξεκινούν περισσότερο ή λιγότερο δυνατά, χρειάζονται όμως χρόνο για να εξελιχθούν. Αυτό είναι κάτι που ξέρει πολύ καλά όποια μάνα ένιωσε ακόμα ένα σφίξιμο στην καρδιά της αντικρίζοντας το πρώτο χαμόγελο να σχηματίζεται στα χείλη του μωρού της. Έρευνα που δημοσιεύτηκε στην Επιθεώρηση Παιδιατρικής το 2008 δείχνει ότι, ακόμα κι όταν κοιτούν σε φωτογραφία το μωρό τους να χαμογελά, οι μητέρες παράγουν έξτρα δόσεις ντοπαμίνης, που τις κάνουν να πέφτουν ακόμα πιο βαθιά στον έρωτά του. Στην ηλικία των 7-8 μηνών, το μωρό αρχίζει κι εκείνο να εκδηλώνει σημάδια αγάπης, προτίμησης και αδυναμίας. Συγκεκριμένα, αρχίζει να δένεται συναισθηματικά με όλους όσοι το παίρνουν συστηματικά αγκαλιά όταν κλαίει και του προσφέρουν φαγητό όταν πεινάει. Ίσως αρχίσει να εκφράζει τη δυσαρέσκειά του όταν σας βλέπει να βγαίνετε από το δωμάτιο, και να χαίρεται όταν επιστρέφετε. Και μολονότι αυτό δεν ανταποκρίνεται ακριβώς σε εκείνο που εμείς οι ενήλικοι ονομάζουμε αγάπη, για το μωρό είναι το πιο ισχυρό συναίσθημα που έχει βιώσει μέχρι τώρα.
Προσχολική ηλικία: Όταν η σχέση «δοκιμάζεται»
Μερικούς μήνες αργότερα, στην ηλικία των 2-3 ετών, πολλές μαμάδες αρχίζουν να πιστεύουν ότι η αγάπη για το παιδί τους δοκιμάζεται εξαιτίας της συμπεριφοράς του. Εκείνο το γλυκό μωρό που δεν έφερνε ποτέ αντιρρήσεις (προφανώς επειδή δεν μπορούσε), εξελίσσεται σε ένα απαιτητικό νήπιο που διεκδικεί, θυμώνει και αρνείται τσιρίζοντας να φορέσει τα ρούχα που του ετοιμάσατε για να πάει στον παιδικό σταθμό. Είναι όλα αυτά αποδείξεις ότι δεν σας αγαπάει πια; Κι όμως. Όπως επισημαίνουν οι ψυχολόγοι, τέτοιου είδους καπρίτσια, που είναι τόσο συχνά στα αγοράκια και τα κοριτσάκια αυτή της ηλικίας, αποτελούν ένδειξη του πόσο ισχυρούς νιώθουν τους δεσμούς αγάπης μαζί σας. Ο λόγος που τα κάνει κάποιες φορές να γίνονται (σχεδόν κυριολεκτικά) ένα με το πάτωμα είναι ότι σας αγαπούν τόσο πολύ και σας θεωρούν τόσο σημαντική. Αυτό είναι που προκαλεί την απογοήτευση ή το θυμό τους όταν κάπου-κάπου αρνείστε να τους κάνετε το χατίρι. Όσο για τη δική σας αγάπη, πιστέψτε μας, είναι αδύνατον να κλονιστεί ακόμα κι όταν νιώθετε τόσο εκνευρισμένη που φοβάστε ότι θα αρχίσετε να ουρλιάζετε μαζί του! Ωστόσο, αν και ο συναισθηματικός κόσμος ενός παιδιού σ’ αυτή την ηλικία είναι ιδιαίτερα πλούσιος, ακόμα δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί την ιδέα της αγάπης όπως εσείς την εννοείτε. Όμως, το μόνο για το οποίο δεν χρειάζεται να αμφιβάλλετε είναι για το πόσο σημαντική είναι η δική σας θέση στον κόσμο του. Είστε ακόμα η πρωταγωνίστρια της ζωής του, εκείνη στην οποία θα στραφεί όταν χτυπήσει, όταν έχει ανάγκη από μια αγκαλιά ή θέλει να δείξει την «τέεεελεια ζωγραφιά» του.

Όσο το παιδί μεγαλώνει, αρχίζει να επιλέγει ποια από τα συναισθήματά του θα εκδηλώσει και ποια θα αφήσει επιμελώς κρυμμένα. Έτσι, είναι μάλλον απίθανο ένα αγόρι 6-7 ετών να επιτρέψει στη μαμά του να το φιλήσει έξω από το σχολείο μπροστά στα μάτια των συμμαθητών του. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οι στιγμές τρυφερότητας ανάμεσά σας ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Ακόμα κι αν η κόρη σας δεν σας αγκαλιάζει πια με κάθε ευκαιρία, η αγάπη της για εσάς βρίσκει δεκάδες τρόπους να εκφραστεί κάθε μέρα, όπως όταν σας εμπιστεύεται τα μυστικά της ή αδειάζει τον κουμπαρά της για να σας αγοράσει λουλούδια στη γιορτή σας. Πλέον η σχέση σας περνάει σε ανώτερα πιο σύνθετα επίπεδα, κι όσο γλυκιά είναι η ανάμνηση του βρέφους που κάποτε κουνούσε τα χεράκια του σαν να ήθελε να πετάξει μόλις μπαίνατε στο δωμάτιο, άλλο τόσο συναρπαστική είναι η επικοινωνία με ένα παιδί που πλέον σας αγαπά σαν προσωπικότητα κι όχι μόνο επειδή είστε η μαμά του. Όσο για εσάς, ακόμα θα νιώθετε την επίδραση μιας μικρής δόσης ωκυτοκίνης που θα εκκρίνεται κάθε φορά που παίρνετε αγκαλιά τον οχτάχρονο γιο ή βλέπετε την εννιάχρονη κόρη σας να πρωταγωνιστεί στη σχολική παράσταση. Και τότε, για μια στιγμή, τα συναισθήματα εκείνα που σκίρτησαν μέσα σας όταν ανταλλάξατε το πρώτο βλέμμα στο μαιευτήριο, ζωντανεύουν ξανά και σας κάνουν να νιώσετε για άλλη μία φορά ερωτευμένη με τον απόλυτο, το μεγαλύτερο, τον πιο αληθινό έρωτα της ζωής σας.
_____________
 ~ Με τη συνεργασία της Κατερίνας Θεοδωρίδου (ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια)
antiklidi.com

Πεντε συμβουλες για τις μαμαδες, που δεν εργαζονται

Published Σεπτεμβρίου 29, 2014 by sofiaathanasiadou

Σίγουρα οι εργαζόμενες μαμάδες αντιμετωπίζουν πολλές δυσκολίες στην προσπάθεια τους να ισορροπήσουν ανάμεσα στην οικογενειακή και την επαγγελματική τους ζωή. Ωστόσο και για τις μανούλες που δεν εργάζονται τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα, αφού καθημερινά καλούνται να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις του σπιτιού και τις ανάγκες των παιδιών τους.

Μια γυναίκα, όταν όλη της η καθημερινότητα περιστρέφεται γύρω από τα παιδιά και το σπίτι, είναι πολύ εύκολο να χάσει τον εαυτό της και να ξεχάσει ότι πριν έρθει αυτό το μικρό πλασματάκι στη ζωή της, ήταν ένα άτομο που πιθανόν εργαζόταν και είχε μια γεμάτη κοινωνική ζωή. Αν κι εσείς νιώθετε πως ψυχολογικά βρίσκεστε στα όρια σας, σκεφτείτε τα παρακάτω:

  • Βγείτε από το σπίτι. Πάρτε το μικρό σας στο καρότσι ή από το χέρι και βγείτε έξω. Και στο παιδί σας θα προσφέρετε πολλά ερεθίσματα και εσείς θα ξεφεύγετε από τους τοίχους του σπιτιού.
  • Διεκδικήστε χρόνο για τον εαυτό σας. Μέσα στην εβδομάδα βρείτε και καθιερώστε κάποιες ώρες που θα είναι αφιερωμένες μόνο σε εσάς και περάστε τις, όπως εσείς θέλετε.
  • Μην χάνεστε με τις φίλες σας. Ίσως να μην μπορείτε να βρίσκεστε πια στα ίδια μέρη που πηγαίνατε πριν κάνετε παιδιά, αλλά δεν πρέπει να βγάλετε από τη ζωή σας τις φίλες σας.
  • Μην φοράτε μόνο φόρμες και παλιά ρούχα. Είναι πολύ εύκολο, όταν είσαι όλη την ώρα μέσα στο σπίτι, να φοράς ότι θεωρείς πιο άνετο, όμως μην σας γίνει συνήθεια να μην προσέχετε καθόλου τον εαυτό σας και την εμφάνιση σας.
  • Μην νιώθετε ενοχές. Μπορεί να μην έχετε κάποιο αφεντικό πάνω από το κεφάλι σας, αλλά και πάλι έχετε ένα σωρό υποχρεώσεις. Είναι φυσιολογικό να κουράζεστε και δεν θα πρέπει να νιώθετε καθόλου άσχημα για αυτό.

mother.gr

Μαθετε στο παιδι να ζητα «συγγνωμη»

Published Σεπτεμβρίου 29, 2014 by sofiaathanasiadou

Μάθετε στο παιδί να ζητά «συγγνώμη»

Η «αξία της συγγνώμης» είναι μεγάλη για την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών μας. Εμείς οι  γονείς με τη δική μας συμπεριφορά μπορούμε να μάθουμε στο παιδί μας να ζητά συγγνώμη όταν η συμπεριφορά του δεν είναι αποδεκτή. Θυμηθείτε: τονίζουμε στο παιδί την μη αποδοχή της συγκεκριμένης συμπεριφοράς του και όχι του ίδιου. «Αυτό που κάνεις είναι κακό….» και όχι «είσαι κακό παιδί…».
Για τα παιδιά της νηπιακής ηλικίας 2 – 5 χρονών βέβαια, δεν είναι τόσο απλό. Το να προσπαθούν να μάθουν πώς να περιμένουν τη σειρά τους για να παίξουν και πώς να παίζουν ομαδικά, κάτι που μπορεί σε εμάς τους ενήλικες να φαίνεται απλό, είναι για εκείνα πολύ μεγάλη απαίτηση. Ο τρόπος ή αλλιώς το «κλειδί»  βρίσκεται στην συμπεριφορά των ίδιων των γονιών.
1. Δείξτε του πώς γίνεται. Μπορείτε να ζητήσετε συγγνώμη στο θιγμένο άτομο εξ’ονόματος του παιδιού σας, για να του δείξετε τη σωστή συμπεριφορά. Όταν χάνετε την ψυχραιμία σας, μην ξεχνάτε να ζητάτε και εσείς συγγνώμη. Μπορείτε να πείτε «Συγγνώμη που σου φώναξα, ήταν λάθος μου που έχασα την ψυχραιμία μου». Αλλά και στην αλληλεπίδρασή σας με τους γύρω σας να είστε ευγενικοί, να σέβεστε και να ζητάτε συγγνώμη όταν έχετε κάνει λάθος. Γίνετε το πρότυπο της καλής συμπεριφοράς για το παιδί σας.
2. Θυμίστε του τους κανόνες. Το να του επαναλαμβάνετε γιατί είναι απαραίτητη η συγγνώμη, μπορεί να βοηθήσει πολύ ένα παιδί προσχολικής ηλικίας. Επίσης μπορείτε να βάλετε εσείς τους κανόνες του παιχνιδιού. Για παράδειγμα αν το παιδάκι σας αρπάξει το ποδήλατο από τον φίλο του μπορείτε να πείτε: «Συγγνώμη Νικόλα που ο Πέτρος σου πήρε το ποδήλατο. Ξέρω ότι δεν είχες τελειώσει τον γύρο». Μετά πείτε στο παιδί σας: «Η δική σου η σειρά είναι μετά τον Πέτρο. Ο κανόνας είναι να κάνετε ποδήλατο ο ένας μόλις τελειώσει ο άλλος».
3. Να κάνετε μια χαριτωμένη χειρονομία. Η ιδέα της συγγνώμης είναι πολύ αφηρημένη. Το να τη συνδυάζετε με μια χειρονομία, όπως μια αγκαλιά, την κάνει πιο οικεία. Σε πολλά παιδιά οι λέξεις από μόνες τους δεν λειτουργούν και τόσο. Αν πείτε στο παιδί σας που έδειρε το αδελφάκι του «πες συγγνώμη και δώστου ένα φιλί», θα του είναι πιο εύκολο επειδή οι λέξεις συνδυάζονται με πράξεις.
4. Να επιβραβεύετε την καλή συμπεριφορά. Όταν δέχεστε τη συγγνώμη κάποιου, αποδεικνύετε την αποτελεσματικότητά της. Αν το παιδάκι σας ζητήσει συγγνώμη για κάτι που έκανε, επιβραβεύστε το και πείτε του ότι εντυπωσιαστήκατε  με τους καλούς του τρόπους.
5. Να παίζετε με τις κούκλες. Δημιουργήστε σενάρια όπου ακούγεται το συγγνώμη. Μπορείτε να πείτε: «Το αρκουδάκι σου τρέχει να δει τα πουλάκια που πετούν στον κήπο. Ούπς! Πέφτει πάνω σε ένα μικρό αρκουδάκι. Τι λέει η αρκουδίτσα; Συγγνώμη! Δεν ήθελα να σε ρίξω…»
6. Υιοθετείστε τη στρατηγική ‘δεν φταίει κανείς’. Πολλά παιδιά προσχολικής ηλικίας δυσανασχετούν όταν πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη, επειδή είναι πολύ απασχολημένα στο να κατηγορούν το ένα το άλλο για τη ζημιά. Από το να πιέσετε το παιδί σας να ζητήσει συγγνώμη, μιλήστε για το πρόβλημα και στις δύο πλευρές.  Μπορείτε να τους πείτε ότι «δεν φταίει κανένας από τους δύο. Δεν είναι σωστό να τσακώνεστε και να διαφωνείτε με τέτοιο τρόπο. Δώστε τα χέρια και συμφωνήστε και οι δύο ότι λυπάστε για αυτό που έγινε και από εδώ και πέρα θα παίζετε με αγάπη και σεβασμό».
Αν και δεν είναι πάντοτε εύκολο να μάθετε στα παιδιά, σε αυτή την ηλικία, να ζητούν συγγνώμη, είναι σημαντικό να κάνετε μια προσπάθεια. Τα παιδιά σιγά σιγά θα καταλάβουν ότι παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο οι καλοί τρόποι. Για να επιβιώσουν σε αυτόν τον κόσμο, πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους όχι μόνο τα δικά τους συναισθήματα, αλλά και των άλλων. Μεγαλώστε συναισθηματικά ώριμα παιδιά που σέβονται τα συναισθήματά τους και τα συναισθήματα των γύρω τους και μαθαίνουν να οριοθετούν και να οριοθετούνται. Η μάθηση του σεβασμού των δικαιωμάτων των άλλων θα οδηγήσει τα παιδιά σας και στην καλλιέργεια του δικού τους αυτοσεβασμού.
Με την συνεργασία της κας Δήμητρας Μιχαλοπούλου(ψυχολόγος)

Γιατί θέλω οι γιοι μου να με βλέπουν γυμνή: Σωστό ή λάθος;

Published Σεπτεμβρίου 26, 2014 by sofiaathanasiadou

Ζω σε ένα σπίτι γεμάτο αγόρια –τέσσερα, για να είμαστε ακριβείς. Αλλά είναι σχετικά μικρά, όποτε ακόμα δεν έχω βρει ανδρικά περιοδικά με γυμνές κάτω από τα κρεβάτια τους ούτε πορνογραφικά sites που κάποιος ξέχασε να σβήσει από το History του υπολογιστή. Όσο κι αν θέλω να ελπίζω ότι τα παιδιά μου δεν θα έχουν τέτοιες …αναζητήσεις, είμαι πλήρως συνειδητοποιημένη ότι δεν θα είναι έτσι: Αυτά τα πράγματα είναι στο «παιχνίδι» και αργά ή γρήγορα θα τα βρω μπροστά μου (αν ήταν στο χέρι μου, βέβαια, δεν θα περνούσε καν από το μυαλό τους η ιδέα του σεξ μέχρι να κλείσουν τα 25).

Αλλά πριν γίνουν όλα αυτά -πριν εκτεθούν σε στήθη στρογγυλά και σφιχτά σαν καρπούζια και σε φωτογραφίες τσιτωμένων, μαυρισμένων και χωρίς ίχνος κυτταρίτιδας οπισθίων- τους εκθέτω μια διαφορετική εικόνα του γυναικείου σώματος.

Το δικό μου.

Η οικογένειά μας δεν είναι σεμνότυφη. Δεν κυκλοφορώ στο σπίτι γυμνή, όπως κάνουν τα αγόρια μου (και αμέτρητες φορές μέσα στη μέρα τους φωνάζω να βάλουν ένα παντελόνι!) –αλλά ποτέ δεν δίστασα να αλλάξω ρούχα μπροστά τους, ή να αφήσω την πόρτα ανοιχτή όταν κάνω μπάνιο, ή να θηλάσω το μωρό χωρίς να καλύπτομαι. Γιατί θέλω τα παιδιά μου να δουν πώς είναι πραγματικά το γυναικείο σώμα. Γιατί αν δεν το κάνω -και οι πρώτες τους εικόνες μια γυμνής γυναίκας είναι οι τέλειες σιλουέτες των περιοδικών και των ταινιών πορνό- τι προσδοκίες θα έχουν στο μέλλον; Και ποια γυναίκα θα βρεθεί που να τους τις καλύψει;

Μεταξύ μας, το σώμα μου ύστερα από τέσσερα παιδιά, μου προκαλεί απέχθεια. Αλλά για χάρη των αγοριών μου -και των μελλοντικών γυναικών τους- προσποιούμαι. Όταν με ρωτούν για τις ραγάδες μου, τους λέω υπερήφανα πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώνει ένα μωρό μέσα στην κοιλιά σου, και ότι οι ραγάδες είναι τα παράσημά μου (στα αγόρια πιάνουν αυτά τα «στρατιωτικά»). Όσο κι αν θα ήθελα να μαζευτώ και να συρρικνωθώ κάθε φορά που αγγίζουν την πλαδαρή κοιλιά μου, τους αφήνω να ζουλούν τα παχάκια μου με τα αδιάκριτα δαχτυλάκια τους. Αν το μισώ; Ναι. Μου έρχεται να ουρλιάξω «αφήστε τα πάχη μου στην ησυχία τους!» και να τρέξω στο κοντινότερο κατάστημα με ρούχα για παχουλές (ή να πάω για λιποαναρρόφηση).

Αλλά δεν το κάνω. Γιατί προς ώρας, για αυτά τα χρόνια που τα παιδιά μαθαίνουν τόσα πράγματα, τα παχάκια μου είναι το μόνο που έχουν ως αντίληψη για το γυναικείο σώμα. Και θέλω να ξέρουν ότι είναι όμορφο, μέσα στις ατέλειές του.

Τους λέω πόσο δυνατό είναι το σώμα μου. Με βλέπουν να γυμνάζομαι. Με βλέπουν να τρώω υγιεινά, αλλά να απολαμβάνω πού και πού κανένα γλυκό. Και παρόλο που -όπως οι περισσότερες γυναίκες- θέλω να αυτομαστιγωθώ κάθε φορά που ανεβαίνω στην ζυγαριά ή που δεν μου μπαίνει το τζιν, είμαι υπερήφανη για το σώμα μου μπροστά στα αγόρια μου. Κι ας νιώθω το ακριβώς αντίθετο μέσα μου. Το να ενσταλάξεις στα παιδιά μία θετική εικόνα για το σώμα δεν είναι κάτι που πρέπει να αφορά μόνο τους γονείς που έχουν κορίτσια. Στα αγόρια είναι πιο απαραίτητο, αφενός για να νιώθουν αυτοπεποίθηση για το δικό τους σώμα και αφετέρου για να ξέρουν ότι η ομορφιά, αναφορικά με το αντίθετο φύλο, είναι το «αληθινό».

Δεν θέλω να τους κάνω το κακό -ούτε σε εκείνους ούτε στις γυναίκες που θα εμφανιστούν γυμνές μπροστά τους στο μέλλον- να μάθουν ότι το πεσμένο στήθος είναι άσχημο ή ότι λίγη κοιλίτσα είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπεται κανείς. Θέλω να ξέρουν ότι αυτά είναι τα φυσιολογικά σώματα, όχι οι «μποτοξαρισμένες», ψηφιακά πειραγμένες εικόνες με τις οποίες θα βαμβαρδιστούν. Προφανώς θα τους πέσει το σαγόνι όταν δουν τα ολόστητα στήθη, τους τέλειους κοιλιακούς και τα υπερυψωμένα οπίσθια των μοντέλων… αλλά ελπίζω ότι, βαθιά μέσα τους, θα ξέρουν ότι οι πραγματικές γυναίκες δεν είναι έτσι και δεν θα πρέπει να απατούν από τις μελλοντικές κοπέλες τους να γίνουν έτσι, ποτέ.

Θα έρθει η στιγμή που θα καλύπτομαι κάθε φορά που θα βρίσκονται στο σπίτι τα αγόρια μου. Είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή θα ακούσω κάτι του στιλ «Ρε μαμά, βάλε κανένα ρούχο!» ή ότι θα μάθουν να χτυπούν την πόρτα πριν ορμήσουν στο μπάνιο (πραγματικά ανυπομονώ για την στιγμή εκείνη!). Αλλά μέχρι τότε, θα τους επιτρέπω να μου χαϊδεύουν τις ραγάδες και να γελούν με την καρδιά τους κάθε φορά που βλέπουν τον πλαδαρό πισινό μου να κουνιέται όταν διασχίζω το μπάνιο για να πιάσω την πετσέτα. Γιατί όσο είναι ακόμα μικρά θέλω να τους φυτέψω τον σπόρο, έτσι ώστε όταν μεγαλώσουν και οι γυναίκες τους πουν «μακάρι να ήμουν πιο αδύνατη», οι γιοι μου να απαντήσουν «είσαι τέλεια όπως ακριβώς είσαι».

Το εννοώ.

*Το κείμενο προέρχεται από την συγγραφέα, σύζυγο και μητέρα τεσσάρων αγοριών Rita Templeton.

– See more at: http://www.mama365.gr/19009/giati-thelo-oi-gioi-moy-na-me-vlepoyn-gymnh-sosto.html#sthash.kcZbpHE8.dpuf

Τοκετoς χωρiς πoνο; Κι oμως, γiνεται!

Published Σεπτεμβρίου 26, 2014 by sofiaathanasiadou
Τοκετός χωρίς πόνο; Κι όμως, γίνεται!

Η πιο συνηθισμένη ευχή που συνηθίζεται να δίνει κάποιος στις γυναίκες που πρόκειται να γεννήσουν είναι: «Μ’ έναν πόνο». Ε, λοιπόν, εσείς μπορείτε να γεννήσετε και χωρίς αυτόν!

Η αντίληψη του πόνου είναι μια καθαρά υποκειμενική υπόθεση. Υπάρχουν γυναίκες που βιώνουν τον τοκετό σαν μια σχετικά ανώδυνη εμπειρία, και άλλες που θυμούνται τις ωδίνες σαν το… χειρότερο εφιάλτη τους. Η ανοχή που έχει κάθε άνθρωπος στον πόνο διαφέρει, ενώ και ο ψυχολογικός παράγοντας παίζει το ρόλο του: Όσο πιο αισιόδοξη, ψύχραιμη και αποφασισμένη μπείτε μέσα στην αίθουσα τοκετού, τόσο πιθανότερο είναι να ζήσετε την όλη διαδικασία σαν μια ευχάριστη τελικά εμπειρία. Σύμφωνα με το διάσημο γάλλο γυναικολόγο Φρεντερίκ Λεμπουαγέ, «ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να αντιμετωπίσει μια γυναίκα τον πόνο του τοκετού είναι να τον αποδεχτεί. Όχι, όμως, με την έννοια της θυσίας. Δεν πρέπει να προσεγγίσετε τη γέννηση του παιδιού σας σαν να ήσασταν οσιομάρτυρες! Αποδέχομαι τον πόνο σημαίνει μαθαίνω να αναπνέω, να εισπνέω την ενόχληση, να την απορροφώ, να γίνεται μέρος του σώματός μου και μετά να την εκπνέω βγάζοντάς την από μέσα μου. Με τον τρόπο αυτό, θα μπορέσετε να αποκτήσετε ένα σωστό ρυθμό, ακολουθώντας αυτόν των συσπάσεων, που είναι άλλωστε και το μόνο στο οποίο πρέπει να δίνετε σημασία κατά τη διάρκεια του τοκετού». Άλλωστε, οπόνος είναι στη βάση της δημιουργίας της ζωής και της αρχής κάθε γνώσης. Γι’ αυτό και ο πόνος του τοκετού λυτρώνει, αποκαθιστά, αναπτύσσει πνευματικά. Τέλος, μην ξεχνάτε ότι οτοκετός δεν κρατάει για πάντα, και στο τέλος μάς αποζημιώνει με το πολυτιμότερο δώρο που μας έχουν κάνει ποτέ.
Γιατί πονάει ο τοκετός;
«Επειδή προσπαθείς να βγάλεις κάτι που έχει το μέγεθος ενός πεπονιού από ένα άνοιγμα στο μέγεθος ενός λεμονιού», όπως πολύ περιγραφικά έλεγε η Κρίστι Άλεϊ, στο ρόλο της ανύπαντρης μητέρας Μόλι, στην ταινία «Κοίτα Ποιος Μιλάει». Φανταστείτε ότι ένας πολύ δυνατός μυς εργάζεται πυρετωδώς για να «ξεχειλώσει» το άνοιγμα του τραχήλου, ενώ το έμβρυο, καθώς περνά μέσα από το γενετικό κανάλι, πιέζει όποιον ιστό ή νεύρο σταθεί εμπόδιο στο δρόμο του. Επιπλέον, πολύ συχνά το δέρμα και οι ιστοί σκίζονται – πόσο ανώδυνα θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο; Από την άλλη, όπως πάντα, ο πόνος υπάρχει για να μας προφυλάξει από κάποιον κίνδυνο. Oι ωδίνες του τοκετού, όσο δυσάρεστες κι αν είναι, υπάρχουν για να βοηθήσουν τη διαδικασία να εξελιχθεί όσο το δυνατόν καλύτερα. Το σώμα μας, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τον πόνο, αντιδρά ενστικτωδώς με κινήσεις και αλλαγές θέσεων, που βοηθούν το μωρό να βρει την ιδανική θέση για την έξοδό του στον κόσμο. Να θυμάστε ότι αυτό που ενοχλεί περισσότερο δεν είναι τόσο η ένταση του πόνου που συνοδεύει τον τοκετό, αλλά το ότι έρχεται ξανά και ξανά με όλο και μικρότερη συχνότητα. Αν είστε συγκεντρωμένες στις αναπνοές και την προσπάθεια που πρέπει να καταβάλλετε, θα συνεργαστείτε καλύτερα με το γιατρό και τη μαία και δεν θα υποφέρετε.
Φάρμακα που μειώνουν τον πόνο
Ακόμα κι αν ξεκινήσατε με την πεποίθηση ότι θα προτιμούσατε έναν απολύτως φυσικό τοκετό, σε περίπτωση που αρχίσετε να νιώθετε ότι δεν θα τα καταφέρετε χωρίς βοήθεια, μπορείτε να ζητήσετε από το γιατρό ή τη μαία σας να σας χορηγηθεί κάποιο παυσίπονο, όπως η πεθιδίνη. Πρόκειται για ισχυρό παυσίπονο που χορηγείται με ένεση και δρα για αρκετές ώρες (3-4). Μπορεί να ανακουφίσει τη γυναίκα, να βοηθήσει στη διαστολή του τραχήλου και να την ξεκουράσει, ώστε να έχει δυνάμεις για το τελευταίο στάδιο του τοκετού. Σε αυτό το στάδιο δεν πρέπει να χορηγείται, γιατί μπορεί να επηρεάσει τα αντανακλαστικά του παιδιού και την αναπνευστική λειτουργία του. Συχνά προκαλεί ζαλάδα και ναυτία, γι’ αυτό χορηγείται σε συνδυασμό με αντιεμετικά φάρμακα.
Επισκληρίδιος: Να τη ζητήσω;
Η επισκληρίδιος αναισθησία είναι η πιο σίγουρη μέθοδος για έναν όσο το δυνατόν πιο ανώδυνο τοκετό. Πρόκειται πλέον για διαδικασία ρουτίνας και γίνεται σε όλα τα μαιευτήρια. Μέσω ενός καθετήρα στο κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης, ο αναισθησιολόγος χορηγεί αναισθητικό, το οποίο μουδιάζει τα νεύρα που στέλνουν το μήνυμα του πόνου από τη μήτρα στον εγκέφαλο. Σας επιτρέπει να συμμετέχετε ενεργά στον τοκετό, χωρίς όμως να νιώθετε έντονο πόνο. Στα μειονεκτήματα της μεθόδου περιλαμβάνεται η πιθανότητα να μην μπορείτε να κινηθείτε άνετα, για να βοηθήσετε το μωρό να πάρει την καλύτερη δυνατή θέση για τον τοκετό, ή να μην αντιλαμβάνεστε ποια είναι η σωστή στιγμή για να σπρώξετε. Επίσης, μπορεί να προκαλέσει υπόταση, που αντιμετωπίζεται από το γιατρό με φάρμακο, ή πονοκέφαλο που μπορεί να διαρκέσει έως και την επόμενη μέρα. Τέλος, χρειάζεται να περάσουν περίπου 20-25 λεπτά μέχρι να αρχίσει να δρα, γι’ αυτό και δεν έχει νόημα να χορηγείται όταν η διαδικασία του τοκετού έχει προχωρήσει αρκετά.
Η γέννα στο νερό’>γέννα στο νερό είναι ανώδυνη;
Το ζεστό νερό, μέσα στο οποίο βρίσκεται η γυναίκα όταν πρόκειται να γεννήσει σε μπανιέρα, δρα χαλαρωτικά για τους μυς και τους ιστούς και για την ίδια. Έτσι, αντιλαμβάνεται λιγότερο τον πόνο, ενώ η διαστολή γίνεται πιο εύκολα και γρήγορα, επιταχύνοντας την όλη διαδικασία. Ωστόσο, για να μπει η επίτοκος μέσα στο νερό, θα πρέπει να έχουν ξεκινήσει οι πόνοι και η διαστολή, γεγονός που σημαίνει ότι θα έχει βιώσει ένα μέρος των ωδίνων. Οι πολλές ώρες μπορεί να κουράσουν τη μέλλουσα μητέρα, ενώ προσοχή χρειάζεται για την αποφυγή λοίμωξης μέσα στο νερό, που φαίνεται να είναι συχνή. Πάντως, αν δεν επιλέξετε να γεννήσετε μέσα στο νερό ή εάν το μαιευτήριο δεν παρέχει αυτή τη δυνατότητα, έρευνες έχουν δείξει ότι ακόμα κι ένα ζεστό ντους μπορεί να έχει θεαματικά αποτελέσματα ενάντια στον πόνο.
Εναλλακτικά;
Υπάρχουν κάποιες εναλλακτικές μέθοδοι αντιμετώπισης του πόνου κατά τον τοκετό, που έχουν αρκετά καλά αποτελέσματα. Όλες, βέβαια, οι μέθοδοι κατά του πόνου πρέπει να γίνονται από ειδικούς και να προσαρμόζονται στην κάθε επίτοκο ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία της και τις ανάγκες της. Τέτοιες είναι:
Βελονισμός. Ο βελονισμός γενικά έχει αναλγητική δράση. Ενεργοποιώντας με την ειδική βελόνα βελονισμού ή ηλεκτροβελονισμού τα ειδικά σημεία, η αναλγητική δράση κατευθύνεται στην περιοχή που βιώνονται οι ωδίνες. Εκτός αυτού, λειτουργεί χαλαρωτικά στο νευρικό σύστημα και βοηθά στο φόβο και το άγχος για τον τοκετό.
– Ρεφλεξολογία. Ο ρεφλεξολόγος «δουλεύει» σημεία του πέλματος που αφορούν την περιοχή που βιώνονται οι ωδίνες (στα πέλματα καταλήγουν απολήξεις νευρικών κυττάρων από όλο το σώμα). Παράλληλα, λειτουργεί και χαλαρωτικά, όπως και ο βελονισμός, για όλο το νευρικό σύστημα.
– Τέλος, η αρωματοθεραπεία, η ομοιοπαθητική, η φυτοθεραπεία κλπ. μπορούν να συνεισφέρουν, επίσης, σημαντικά στην ομαλή και «ανώδυνη» εξέλιξη του τοκετού.
Με τη συνεργασία της Μυρτώς Σωτηροπούλου (γυναικολόγος).
imommy.gr
Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 942 ακόμα followers