ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: SPECIAL ΚΟΤΟΣΑΛΑΤΑ

Published Ιανουαρίου 29, 2014 by sofiaathanasiadou

VEGAN Waldorf Chick N Salad with BEYOND MEAT Vegan/Gluten-Free Chiken

Τρελαίνομαι για σαλάτες…

Ειδικά όταν  συνδυάζονται με μαγιονέζα ή άλλα dressing …

Σήμερα σας έχω μια σαλάτα κόλαση…

Είναι πανεύκολη και η γεύση της θα σας ξετρελάνει!!!

Κοτοσαλάτα με λαχανικά και μαγιονέζα

Υλικά
1 Κοτόπουλο βρασμένο και ψιλοκομμένο
μισή κονσέρβα καλαμπόκι
1 καρότο τριμμένο
1 πατάτα ψιλοκομμένη
1 κόκκινη πιπεριά και 1 κίτρινη πιπεριά
1 ματσάκι μαϊντανό
Αλάτι πιπέρι
Μια κούπα μαγιονέζα

Εκτέλεση
1. Βράζετε  το καλαμπόκι, το καρότο και τις πατάτες  για 10  λεπτά, ώσπου να μαλακώσουν λίγο. Αφήνετε να κρυώσουν .
2. Σε ένα  μπολ ανακατεύουμε τα λαχανικά, το κοτόπουλο, το μαϊντανό, τις πιπεριές προσθέτουμε το αλατοπίπερο και τέλος την μαγιονέζα.
3. Σκεπάζετε με μεμβράνη και τοποθετούμε το μπολ στο ψυγείο για 1 ώρα για να δέσουν οι γεύσεις.

Καλή σας όρεξη…

Φιλάκια στα μουτράκια σας

Σοφία

Εάν σας άρεσε η συνταγή μας πατήστε share και μοιραστείτε την με τους φίλους σας!!!

ΜΑΜΑ ΤΙ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΩ?

Published Ιανουαρίου 28, 2014 by sofiaathanasiadou

Angels Guarding A Child Sleeping

Να ονειρευτείς ουράνια τόξα μωρό μου…Να τα αφήσεις να σε μουτζουρώσουν με τα χρώματα της ίριδας…

Πεταλούδες που σε καθίζουν αναπαυτικά επάνω στα πολύχρωμα φτερά τους και σε ταξιδεύουν μακριά σε καταπράσινα λιβάδια…

Νεράιδες που με το ραβδάκι τους μεταμορφώνουν τα τέρατα σε αστέρια που λούζουν τα μαλλάκια σου….

child

Έχετε σκεφτεί ποτέ πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα μικρά μας να έχουν »όνειρα γλυκά»?

Ένα παραμύθι με λύκους και δράκους ίσως τα ανγχώσει και φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα.

Επιλέξτε παραμύθια απλά,χαρούμενα,ανάλαφρα.

Παραμύθια που μιλάνε για τις ομορφιές της ζωής και τις συνέπειες των καλών πράξεων…

Θυμίστε τους ωραίες στιγμές που έχετε περάσει μαζί.Βοηθήστε το υποσυνείδητο των παιδιών να »αποθηκεύσει» όμορφες εικόνες…

Μιλήστε τους τρυφερά,αφήστε τα λόγια  σας,να γαληνέψουν τις ψυχούλες τους…

Πάρτε τα αγκαλιά και νανουρίστε τα…Έτσι θα αισθανθούν ασφάλεια και θα ηρεμήσουν…

The love of a mama and child.....sleeping safely and soundly in each others arms.

Μην ξεχνάτε πως τα παιδιά θέλουν αγάπη και στοργή πάνω απ’όλα….

Ξέρω πως στο τέλος της ημέρας το κουράγιο σας λιγοστεύει καθώς τα προβλήματα της καθημερινότητας σας έχουν εξαντλήσει…

Μην αφήσετε όμως την απογοήτευση και τον αρνητισμό να περάσουν στα αγγελούδια σας…

Μην ξεχνάτε πως εκείνα κρατούν το κλειδί του μέλλοντος…

Απο αυτό και μόνο το γεγονός πρέπει να αντλούμε δύναμη και να τα εφοδιάζουμε με αισιοδοξία και θετικότητα…

Τα παιδιά μας μοιάζουν με  έναν άγραφο πίνακα….

Εμείς αποφασίζουμε τις λέξεις που θα σχηματιστούν επάνω του…

Γι’αυτό ας είμαστε προσεκτικοί….

Δώστε όνειρα στα παιδιά….

Μαμά τι να ονειρευτώ?

Να ονειρευτείς την Ελπίδα αγάπη μου….Να ονειρευτείς ένα καλύτερο αύριο και με αυτό σου το όνειρο να πορευθείς στην ζωή…..

supermomrocks

 

 

 

 

OI ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΟΙ…

Published Ιανουαρίου 28, 2014 by sofiaathanasiadou
Οι ανθρωποφάγοι

Ένα από τα πιο τοξικά πρότυπα συμπεριφοράς παρουσιάζεται στα άτομα που καταβροχθίζουν ψυχολογικά άλλους ανθρώπους. Αυτά τα άτομα εξασκούν ένα είδος ψυχικού κανιβαλισμού. Ο «ανθρωποφάγος» συχνά δείχνει να είναι ένα σωστό, ικανό, αυτοδύναμο, γενναιόδωρο και θρεπτικό άτομο. Μόνον όταν το θύμα του έχει επενδύσει σημαντική ενέργεια και έχει δεθεί συναισθηματικά μαζί του, ανακαλύπτει τι συμβαίνει.

Το δηλητήριο του «ανθρωποφάγου» μπορεί να παρουσιαστεί ξαφνικά σε μια τεράστια δόση ή μπορεί να γίνεται αισθητό σαν χρόνιος πόνος, στέρηση και απογοήτευση.

Στην πρώτη περίπτωση, το θύμα έχει μια ισχυρή εμπειρία δηλητηριασμού, και η σχέση έχει απότομο τέλος. Νιώθει σαν να του τράβηξαν το χαλί κάτω απ’ τα πόδια του και μπορεί να νιώσει ζαλισμένος και συγχυσμένος για το τι συνέβη και για το πως μπορεί να έκανε τόσο λάθος για τον άλλον. Νιώθει ότι τον χρησιμοποίησαν, τον εκμεταλλεύτηκαν και τον στράγγιξαν.

Στη χρόνια μορφή, το θύμα απομυζείται μέχρι εξάντλησης, οπότε πια ο δηλητηριαστής, ξαναφορά τη θρεπτική μάσκα του και την κρατά μέχρι να καθυσυχαστεί το θύμα.

0toxicfamily

Ένα παράδειγμα είναι ο γονιός που τρέφεται από, και σε βάρος, του παιδιού του ώσπου αυτό να μεγαλώσει – ή και ακόμα περισσότερο αν γίνεται. Μιά μητέρα μπορεί να φαίνεται ότι αγαπά το παιδί της και θέλει να το βοηθήσει να γίνει ένας ευτυχισμένος, υγιής και δημιουργικός άνθρωπος. Το δηλητήριο έρχεται πρώτα σαν μια συνεχής πίεση προς το παιδί για να σημειώσει διάφορα επιτεύγματα. Και όταν το παιδί τα καταφέρει, αυτή του αρπάζει – μερικές φορές κυριολεκτικά – την επιτυχία από τα χέρια του.

Όταν, για παράδειγμα, το παιδί γυρίζει σπίτι φέρνοντας καλούς βαθμούς και χαιρετά τη μητέρα του στην κουζίνα με το θρίαμβό του, αυτή τους ρίχνει μια ματιά και χωρίς να πει λέξη στο γιο της τρέχει στο σαλόνι για να δείξει στις φίλες της τι έκανε το παιδί της. Το παιδί αγνοείται ενώ η μητέρα του θριαμβολογεί και καυχιέται με τη δική του δόξα. Το επίτευγμά του ξεριζώνεται από την αντίδραση της μητέρας του. Πρόκειται για μια μορφή ψυχολογικού βιασμού σε βάρος της ακεραιότητας του σαν ατόμου. Αργότερα μπορεί να τον επαινέσει και να του πει πόσο περήφανη νιώθει, αλλά η γενική γεύση της στάσης της δεν είναι η εκτίμησή της για το παιδί της, αλλά ότι κέρδισε ένα δικό της προσωπικό θρίαμβο.

0Joseba-Elorzas

Μια άλλη μορφή ψυχικού κανιβαλισμού είναι αυτή του κλασικού ψευτοκαλλιτέχνη. Για να τραβούν τους ανθρώπους, οι ψευτοκαλλιτέχνες πρέπει να είναι γοητευτικοί και ελκυστικοί στην εμφάνιση και στους τρόπους. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν πολύ λίγη ανθρώπινη συμπόνια. Τα καταφέρνουν πολύ καλά στο να δείχνουν εκδηλωτικότητα και συναισθηματισμό, αλλά στην πραγματικότητα τους λείπουν τα φυσιολογικά συναισθήματα. Ακόμα και στο σεξ, νιώθουν πολύ λίγα, αν και οι σύντροφοί τους μπορεί να μένουν ικανοποιημένοι. Γι’ αυτούς, το σεξ είναι απλώς ένα ακόμη μέσο για να αιχμαλωτίζουν τα θύματά τους. Ο «κανίβαλος» χαρακτηρίζεται από παντελή έλλειψη ενδιαφέροντος και συμπόνιας για το θύμα του, που παραμένει ένα αντικείμενο το οποίο χρησιμοποιεί για την ικανοποίησή του και μετά το πετά.

Τα τοξικά άτομα είναι συχνά πολύ ελκυστικά και σαγηνευτικά. Μπορεί να έχουν αναπτύξει την τοξική τους συμπεριφορά, ανακαλύπτοντας (συνήθως στην παιδική τους ηλικία) ότι έχουν μια ικανότητα να τραβούν τους άλλους και ότι μ’ αυτή μπορούν να μεταχειρίζονται τους ανθρώπους για τους σκοπούς τους.

Η Μάργκαρετ ήταν ένα εύθυμο, γοητευτικό και εξωστρεφές παιδί. Όλοι την έβρισκαν γοητευτική. Μέσα στην οικογένεια ήταν το κέντρο της προσοχής. Στα νεαρά της χρόνια ήξερε ότι το μόνο που χρειαζόταν ήταν να φερθεί χαριτωμένα και «τα αγόρια έπεφταν στα πόδια της». Οι δυσκολίες της άρχισαν μετά τα είκοσι, όταν ανακάλυψε ότι οι κατακτήσεις και η ικανότητά της να καταφέρνει τους άλλους να της κάνουν τα χατίρια είχαν αρχίσει να της γίνονται βαρετοί.

Αυτοί που μεταχειρίζονται συνεχώς τους άλλους, συχνά ανακαλύπτουν σε κάποιο σημείο της ζωής τους ότι δεν έχουν ιδέα για το ποιοι είναι πραγματικά. Αυτή η ανακάλυψη μπορεί να τους προκαλέσει πανικό – και ιδιαίτερα η προοπτική να εγκαταλείψουν τα παιγνίδια μεταχείρισης των άλλων. Πιστεύουν ειλικρινά ότι αν είχαν να στραφούν μόνο στον εαυτό τους και να σταθούν μόνοι τους στα δικά τους πόδια, θα ήταν μόνοι και άδειοι για πάντα.

0toxic-people

Συμπέρασμα

Η ειλικρίνεια και η καλόπιστη συμπεριφορά μπορεί να έχουν σαν απάντηση την εξαπάτηση και την κακόπιστη συμπεριφορά. Στο πρακτικό επίπεδο των καθημερινών μας σχέσεων, βασικό είναι να μάθουμε να είμαστε εκλεκτικοί και αυτό απαιτεί αυξανόμενη επίγνωση του τι μας συμβαίνει και μια αυξανόμενη αποτελεσματικότητα στην αυτοπροστασία μας από τις παγίδες των τοξικών σχέσεων. Η αποφυγή του τοξικού και του μη θρεπτικού είναι η κρίσιμη διαδικασία που μας επιτρέπει να δημιουργούμε θρεπτικές σχέσεις.

Ο άνθρωπος που δίνει ή αγαπά αδιακρίτως, βοηθά στην αυτοκαταστροφή του. Δίνοντας σ’ ένα άτομο Τοξικό, σπέρνουμε σε άγονο έδαφος. Το λιγότερο που μπορεί να κάνει κανείς, είναι να έχει συνείδηση της φύσης των σχέσεών του. Αν κάποιος, για τους δικούς του λόγους – ηθικούς ή άλλους – επμένει να δίνει σε ένα άτομο Τοξικό, ας μη ξεγελά τουλάχιστον τον εαυτό του ότι θα πάρει κάτι σε ανταπόδοση.
Όταν κάποιος κινείται από μια αίσθηση καθήκοντος ή πίστης σε κάτι, διαλέγει αυτό που κάνει ενσυνείδητα και επομένως είναι λιγότερο πιθανό να νιώσει αδικημένος.

Όταν δε νιώθει κάποια ηθική υποχρέωση, το υγιές και ενσυνείδητο άτομο θα υιοθετήσει κάποιο πρότυπο συμπεριφοράς, ελάττωσης του συναισθηματικού του δεσίματος, ή και διακοπής των τοξικών του σχέσεων. Αντίθετα, το νευρωτικό και μη ενσυνείδητο άτομο, παραμένει κολλημένο και ανίκανο να βρει μια διέξοδο. Η δύναμή του εξαντλείται χωρίς ν’ αναπληρώνεται, και γίνεται και ο ίδιος όλο και πιο τοξικός. Καθώς αυτή η εξαντλητική διαδικασία συνεχίζεται, αυτοί οι άνθρωποι γίνονται πικρόχολοι και κυνικοί. Μπορεί να εγκαταλείψουν την αναζήτησή τους για μια ανθρώπινη επαφή με νόημα ή μπορεί να προσπαθήσουν ν’ αντισταθμίσουν το κενό που νιώθουν, με υποκατάστατα ή με πράγματα που τους αποσπούν την προσοχή: για παράδειγμα, ο μανιώδης επιχειρηματίας, ο αλκοολικός και ο ερημίτης.

Η ύπαρξη κάθε ανθρώπινου όντος είναι μια συνεχής διαδικασία συναλλαγής με το περιβάλλον του, από το οποίο πρέπει συνεχώς ν’ αναζητά θρέψη. Πολλές από τις συναισθηματικές του ανάγκες μπορούν φυσιολογικά να ικανοποιηθούν μόνο μέσα από θρεπτικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους.

Οι θρεπτικές σχέσεις αναπτύσσονται φυσιολογικά ανάμεσα σε ανθρώπους που έλκονται ή που ενδιαφέρονται ο ένας για τον άλλον, και που δεν έχουν δηλητηριαστεί υπερβολικά από προηγούμενες τοξικές εμπειρίες. Οι τοξικές σχέσεις είναι αφύσικες στο ότι παραμορφώνουν τον κανονικό τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος τρέφεται από τους άλλους. Ο άνθρωπος δεν είναι πλάσμα που από τη φύση του λυμαίνεται τους συνανθρώπους του για την ικανοποίηση των αναγκών του. Όταν οι δυο σύντροφοι δεν, έχουν υπερβολικά πολλές τοξικές εμπειρίες, θ’ αναπτύξουν αυθόρμητα αμοιβαία θρεπτικούς τρόπους σχέσης.

Από το βιβλίο του Τζέρι Γκρίνγουολντ: «Be the person you were meant to be. Antidotes to toxic living»

Δήμητρα Ξενάκη

Πηγή: antikleidi.com

«… δεν ειναι ορχηστρα, ειναι επανασταση …»

Published Ιανουαρίου 28, 2014 by sofiaathanasiadou
"... δεν είναι ορχήστρα, είναι επανάσταση ..."

Το βλέπεις και σού έρχεται να κλάψεις. Από συγκίνηση ; Από θαυμασμό; Από θλίψη για τα δικά μας; Δεν ξέρω. Πριν απο πολλά χρόνια ένας άνθρωπός στη Βενεζουέλα ξεκίνησε να πραγματοποιήσει ένα όνειρο. Ηταν ο Χοσέ Αμπρέου που μάζεψε παιδάκια απο κάθε φτωχή γωνιά της χώρας του κι άρχισε να τα μαθαίνει μουσική για να τα τραβήξει μακριά απο το έγκλημα, τα ναρκωτικά, τη μιζέρια και τους κινδυνους που κουβαλάει μαζί της!!!

Το σχέδιο του ονομάστηκε el Systema.

Κάμποσα χρόνια μετα, 250.000 (!) παιδάκια έμαθαν μουσική, και άρχισαν να φτιάχνονται σχολικές ορχήστρες. Οι ορχήστρες σε όλη τη χώρα ξεπέρασαν τις 100 και από αυτές οι 90 είναι συμφωνικές !

Οι καλύτεροι από αυτούς τους νεαρούς μουσικούς μαζεύονται σε κεντρικές ορχήστρες, με κορυφή την Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, που αυτή την εποχή διευθύνει άλλο ένα προϊόν του el Sistema, ο 28χρονος μαέστρος Γουστάβο Ντουνταμέλ, που είναι επίσης εδώ και λίγους μήνες ο νέος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες.

Ο Edgar μεγάλωσε σε μία από τις πιο σκληρές γειτονιές του Καράκας. Φοβόταν να βγει από το σπίτι του και φοβόταν να γυρίσει. Μόνο η μουσική θα μπορούσε να τον αποσπάσει από την άσχημη κατάσταση που βίωνε. Πήγε στο παράρτημα του El Sistema της γειτονιάς του και ζήτησε μια τρομπέτα. Δεν μπόρεσαν να του βρούν. Του έδωσαν όμως ένα φαγκότο. Τώρα, ο Edgar πιστεύει ότι αυτό το φαγκότο τού έσωσε τη ζωή. El Sistema θα μπορούσε να είναι το όνομα μια επαναστατικής οργάνωσης από τη δεκαετία του ’30. Ίσως αυτό να μας έρχεται στο μυαλό επειδή το El Sistema γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Βενεζουέλα, μια χώρα που αγωνίστηκε για πολλά χρόνια για την ανεξαρτησία της αλλά και την κατάργηση των απολυταρχικών καθεστώτων.

Το El Sistema είναι μια σκέψη που γεννήθηκε στο μυαλό του Jose Antonio Abreu, ενός οικονομολόγου που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αγαπούσε τους ανθρώπους και τη μουσική. O Abreu πίστευε ότι, όσο φτωχός κι αν είναι ένας άνθρωπος, αν μπορέσει να αποκτήσει πρόσβαση στη μουσική, η ζωή του θα αλλάξει. Και αποδείχτηκε ότι είχε απόλυτο δίκιο.

0Abreu

Το ξεκίνημα – η ανάπτυξη

Στα 1975 ο Jose Antonio Abreu προσπάθησε να δημιουργήσει μια ορχήστρα όπου οι μουσικοί, αντί να μελετούν ο καθένας μόνος του, θα μελετούσαν όλοι μαζί.

Ήδη υπήρχε μια παρόμοια εμπειρία στη Βενεζουέλα, όπου οι μαθητές των σχολείων πήγαιναν μετά το σχόλασμα σε μεγάλες αίθουσες και ετοίμαζαν όλοι μαζί τις εργασίες τους για την επόμενη μέρα.

Αυτό δεν ήταν κάποιου είδους καινοτομία στον τρόπο μελέτης. Απλώς, οι περισσότεροι γονείς εργάζονταν μέχρι αργά και, αν τα παιδιά επέστρεφαν στις γειτονιές τους, θα απέφευγαν να μελετήσουν με αποτέλεσμα η χώρα να διατηρεί το χαμηλό μορφωτικό της επίπεδο.

Επιπλέον, η εγκληματικότητα και η χρήση ναρκωτικών ήταν πολύ διαδεδομένες. Έτσι, τα παιδιά κινδύνευαν σε κάθε τους βήμα. Ο Abreu κατάφερε να βρει παιδιά που είχαν κάποιο ταλέντο στη μουσική αλλά και δασκάλους από ολόκληρη τη Βενεζουέλα.

Η πρώτη του ορχήστρα, η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα Νέων της Βενεζουέλας, δημιουργήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 1975 και έδωσε την πρώτη συναυλία της στις 30 Απριλίου της ίδιας χρονιάς.

Πολύ γρήγορα συνδέθηκε με άλλες ορχήστρες αλλά και ηχογράφησε με πολλούς και γνωστούς μαέστρους. Η ορχήστρα σύντομα έγινε πόλος έλξης για πολλούς νέους. Πολύ σύντομα όλο και περισσότεροι ήθελαν να μελετήσουν Τσαϊκόφσκι, Μότσαρτ ή Μπερλιόζ και σχεδόν όλοι ήθελαν να παρακολουθήσουν τις συναυλίες της ορχήστρας.

0simon

Κάθε εξωτερικός παρατηρητής θα θεωρούσε ότι όλη αυτή η προσπάθεια δεν θα είχε καμία πιθανότητα να επιτύχει.

Ο Abreu και οι συνεργάτες του υποστήριζαν ότι θα τα καταφέρουν.

Το κεντρικό τους μήνυμα στους νέους όλης της χώρας ήταν «Να παίζεις και να αγωνίζεσαι».

Οι πρώτοι όμως που έπρεπε να αγωνιστούν για την επιτυχία του προγράμματος ήταν οι ίδιοι. Έβαλαν όλη την ενέργεια και όλη την πίστη τους σ’ αυτό τον σκοπό.

Τέσσερα χρόνια μετά από το δειλό ξεκίνημα της ορχήστρας, στις 20 Φεβρουαρίου του 1979, ο Abreu παίρνει το πράσινο φως να επεκτείνει το πρόγραμμα. Τώρα μπορεί κάθε πόλη ή και κάθε γειτονιά να δημιουργήσει τη δική της ορχήστρα που θα αποτελείται από παιδιά και νέους. Κάθε παιδί θα διαλέγει ένα όργανο, θα το παίρνει δωρεάν και θα συναντιέται με τα υπόλοιπα παιδιά σε μεγάλες αίθουσες για να μελετήσει υπό τις οδηγίες των καλύτερων δασκάλων της χώρας. Φυσικά, το πρόγραμμα πέρασε μέσα από τεράστιες δυσκολίες.

Η χρηματοδότησή του μειωνόταν σε περιόδους κρίσης –πέρασε αρκετές η Βενεζουέλα- με αποτέλεσμα ο Abreu και η ομάδα του να αγωνίζονται σκληρά να το κρατήσουν ζωντανό.

Σήμερα όμως, το El Sistema, που είναι πλέον αναπτυγμένο σε nucleos (πυρήνες), έχει υπό την επίβλεψή του 150 ορχήστρες νέων και 70 ορχήστρες παιδιών, που βρίσκονται σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Βενεζουέλας. Οι καλύτεροι μουσικοί της χώρας διοχετεύονται στην ορχήστρα νέων Simon Bolivar, που είναι και η κεντρική ορχήστρα του προγράμματος. Το πρόγραμμα Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας αρχίζουν να δουλεύουν πάνω στην εκφραστικότητα του σώματος και τον ρυθμό.

Η ενθάρρυνση των παιδιών να κρατήσουν το σώμα τους ενεργό την ώρα που παίζουν, είναι ένα από τα κλειδιά της ανάπτυξης του προγράμματος. Στην ηλικία των πέντε ετών, τα παιδιά παίρνουν τα πρώτα τους όργανα, συνήθως ξύλινα φλάουτα και κρουστά. Ταυτόχρονα μπαίνουν και σε χορωδία, έτσι ώστε να αρχίσουν να συνηθίζουν στην ομαδική δουλειά. Στην ηλικά των επτά ετών, τα παιδιά μπορούν να πάρουν το πρώτο έγχορδο ή πνευστό τους όργανο. Μπορούν να αλλάζουν όργανα, αλλά δεν ενθαρρύνονται να το κάνουν συχνά. Η αρχική τους εκπαίδευση περιλαμβάνει τραγούδι και μελέτη του οργάνου.

Συχνά συγκεντρώνονται στο παίξιμο μίας και μόνο νότας έτσι ώστε να αποκτήσουν την αίσθηση της ποιότητας του ήχου για το όργανό τους. Υπάρχουν τρία επίπεδα καθημερινής μελέτης: Στο πρώτο, τα παιδιά δουλεύουν με ολόκληρη την ορχήστρα, στο δεύτερο παίζουν σε μικρότερα σύνολα και στο τρίτο μελετούν ατομικά. Σε όλα αυτά τα επίπεδα, ο δάσκαλος κάθε παιδιού είναι ο ίδιος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η διαδικασία εκμάθησης να προχωράει πιο γρήγορα, καθώς ο δάσκαλος γνωρίζει από νωρίς τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία κάθε μαθητή.

Οι μαθητές παίζουν μπροστά σε κοινό όσο το δυνατόν περισσότερο, πράγμα που μειώνει το άγχος της έκθεσης καθώς η συναυλία γίνεται φυσικό μέρος της καλλιτεχνικής διαδικασία. Επίσης, οι νέοι μουσικοί ενθαρρύνονται να παρακολουθούν άλλες ορχήστρες νέων έτσι ώστε να παίρνουν έμπνευση από αυτούς. Από πολύ νωρίς τα παιδιά παίζουν και με άλλες ορχήστρες πέρα από τη δική τους. Μάλιστα συμμετέχουν ακόμη και στην ορχήστρα Simon Bolivar, στην οποία τακτικά μέλη γίνονται οι καλύτεροι μουσικοί της χώρας.

Ο βασικός σκοπός του El Sistema είναι να δημιουργήσει την αίσθηση της ασφάλειας και της χαράς στους νέους μουσικούς, χτίζοντας ταυτόχρονα την αυτοπεποίθησή τους μέσα από την αίσθηση της αξίας του ατόμου μέσα στην ομάδα. Η πειθαρχία δεν είναι το βασικότερο κομμάτι της διαδικασίας αλλά, όταν δεν είναι αποτέλεσμα πίεσης, θεωρείται χρήσιμο εργαλείο. Η παρακολούθηση των μαθημάτων δεν είναι υποχρεωτική. Τα παιδιά συμμετέχουν για τον εαυτό τους, τους φίλους και τους δασκάλους τους.

Χωρίς σκληρή δουλειά από την πλευρά των μαθητών, το πρόγραμμα θα οδηγείτο σε σίγουρη αποτυχία. Όμως, η διασκέδαση και το παιχνίδι δεν ξεχνιέται ποτέ.

Η μεγάλη πλειονότητα των δασκάλων και των στελεχών κάθε πυρήνα, προέρχεται από παλαιότερους σπουδαστές του προγράμματος. Είναι εκείνοι που καταλαβαίνουν καλύτερα τους στόχους και τις ανάγκες της διαδικασίας, είναι εκείνοι που καταλαβαίνουν πώς αισθάνονται οι νέοι μουσικοί. Οι δάσκαλοι ασχολούνται με κάθε παιδί ξεχωριστά.

Αν κάποιο παιδί λείψει δύο συνεχείς φορές από το μάθημα, πηγαίνουν στο σπίτι του για να δουν τι συμβαίνει. Ο στόχος τους δεν είναι να κάνουν παρατήρηση στο παιδί, αλλά να συζητήσουν μαζί του τους λόγους για τους οποίους δεν ήρθε στα μαθήματα,έτσι ώστε να το κάνουν να νιώσει καλύτερα.

Συχνά, οι πυρήνες προσαρμόζουν κατά ένα ποσοστό τη λειτουργία τους στις ανάγκες των παιδιών. Το El Sistema έχει πλέον μια σειρά από συγκεκριμένους κανόνες, που μέσα στα χρόνια λειτουργίας του, έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικοί. Για παράδειγμα, σε μουσικό επίπεδο, οι υπεύθυνοι του προγράμματος έχουν βρει ότι είναι καλύτερα να επιλέγουν την απλούστερη δυνατή ενορχήστρωση, έτσι ώστε να παίζουν μαζί όλα τα παιδιά και να βγάζουν πολύ δυνατό ήχο.

Βεβαίως, η ενορχήστωση αλλάζει όσο τα παιδιά ανεβαίνουν επίπεδο. Όμως ο δυνατός ήχος που παράγεται από πολλά όργανα που παίζουν μαζί παραμένει. Όπως λέει ο διευθυντής τηςορχήστρας νέων Simon Bolivar, Gustavo Dudamel, «όταν παίζουμε για παράδειγμα την Πέμπτη του Beethoven, η Πέμπτη γίνεται το πιο μεγάλο και πιο σημαντικό ζήτημα του κόσμου». Οι ορχήστρες ασχολούνται με τα έργα των γνωστών και μεγάλων κλασικών συνθετών αλλά και με πολλά έργα από το ρεπερτόριο των συνθετών της Λατινικής Αμερικής, που είναι άλλωστε και πολύ πιο κοντά στους ήχους που έχουν τα παιδιά στο αυτί τους από τη στιγμή που γεννήθηκαν. Το πρόγραμμα συνεργάζεται πολύ στενά με τους γονείς των παιδιών.

Όταν ένα παιδί γίνει δύο ή τριών ετών, οι υπέυθυνοι του προγράμματος συναντούν τους γονείς του και τους εξηγούν όλες τις λεπτομέρειες και τις δυσκολίες που μπορεί να συναντήσουν. Όταν τα παιδιά παίρνουν τα πρώτα τους όργανα, οι δάσκαλοι μιλούν στους γονείς για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να συμπεριφέρονται στα παιδιά και να τα ενθαρρύνουν στη μελέτη τους. Από τη στιγμή που ένα παιδί αποφασίζει να μπει σε μια ορχήστρα, παίρνει υποτροφία. Αυτό αποτελεί τιμή για την οικογένειά του αλλά έχει και πρακτική αξία: το παιδί δεν θα χρειαστεί πλέον να φύγει από το πρόγραμμα επειδή πρέπει να δουλέψει.

Το El Sistema ξεκίνησε περισότερο από αγάπη στα παιδιά και λιγότερο από αγάπη στη μουσική. Η έμφαση βρίσκεται στην ανάπτυξη της κοινότητας και στην αλληλεγγύη. Οι δάσκαλοι, οι μαθητές και οι γονείς βρίσκονται σε μια ατμόσφαιρα αλληλοσεβασμού και αγάπης που τους κάνει να νιώθουν ασφαλείς και ευτυχισμένοι. Μέσα σε μια χώρα που πέρασε πολύ δύσκολες στιγμές, το να νιώθει κανείς ότι κρατάει τη ζωή του στα χέρια του είναι πολύ θετικό πράγμα. Και τα παιδιά του El Sistema όχι μόνο νιώθουν ότι μπορούν να ζήσουν όσο όμορφα θέλουν, αλλά και ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

Η αναγνώριση Οι περισσότερο παγκόσμιοι οργανισμοί έχουν αναγνωρίσει το El Sistema ως ένα σπουδαίο κοινωνικό πείραμα στο βαθμό που κατόρθωσε να μειώσει τη φτώχεια και να ανεβάσει το μορφωτικό επίπεδο του λαού της Βενεζουέλας. Ταυτόχρονα όμως, αποτελεί κι ένα σπουδαίο πρόγραμμα εκμάθησης μουσικής. Χώρες όπως η Αργεντινή, η Αυστραλία, η Βολιβία, η Βραζιλία, ο Καναδάς, η Κόστα Ρίκα, η Κούβα, το Εκουαδόρ, το Περού, η Σκοτία και πολύ πρόσφατα οι περισσότερες πολιτείες της Βόρειας Αμερικής, θέλησαν να το δοκιμάσουν. Ίσως κανείς δεν περίμενε πριν από μερικά χρόνια ότι μια χώρα που έχει περάσει από δεκάδες μεγάλα προβλήματα, όπως η Βενεζουέλα, θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για τόσες χώρες.

Σε καθαρά μουσικό επίπεδο, νέοι που ξεκίνησαν μέσα από το El Sistema βρέθηκαν μέσα στα χρόνια σε μερικές από τις καλύτερες ορχήστρες σε ολόκληρο τον κόσμο. Όμως και η κεντρικήορχήστρα του προγράμματος, η ορχήστρα νέων Simon Bolivar, λογίζεται σήμερα ως μία από τις σημαντικότερες. Μεγάλη συμμετοχή σε αυτή την εξέλιξη έχει και ο Gustavo Dudamel, ο διευθυντής της ορχήστρας, που ξεκίνησε κι αυτός ως ένας σπουδαστής του προγράμματος. Ο Dudamel γεννήθηκε το 1981 σε οικογένεια μουσικών. Ο πατέρας του ήταν τρομπονίστας και η μητέρα του δασκάλα ωδικής. Το κύριο όργανό του ήταν το βιολί αλλά πολύ γρήγορα, στα δεκατέσσερα μόλις χρόνια του, άρχισε να σπουδάζει διεύθυνση ορχήστρας με δάσκαλο μάλιστα τον ίδιο τον Jose Antonio Abreu.

Ο Dudamel άρχισε να κερδίζει τον ένα διαγωνισμό μετά τον άλλο και πολύ γρήγορα η αξία του αναγνωρίστηκε από μαέστρους όπως ο Claudio Abbado και ο sir Simon Rattle. Έχει ηχογραφήσει τέσσερις δίσκους με την ορχήστρα νέων Simon Bolivar και αρκετούς ακόμη με άλλες ορχήστρες.

Από τον περασμένο Σεπτέμβριο είναι διευθυντής της Φιλαρμονικής του Los Angeles, με την οποία ερμήνευσε στην εναρκτήρια βραδιά την Πρώτη συμφωνία του Gustav Mahler, έργο που ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε σε dvd αλλά και μέσω του i-tunes. Φυσικά, ο Dudamel δεν εγκατέλειψε την ορχήστρα νέων Simon Bolivar, με την οποία θα συνεχίσει να εμφανίζεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Η ορχήστρα έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον των μεγαλύτερων φεστιβάλ κι έχει εμφανιστεί στις περισσότερες πόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής, όχι μόνο επειδή αποτελεί το προϊόν ενός τόσο σημαντικού κοινωνικού πειράματος, αλλά και γιατί είναι ένα από τα πιο δυναμικά μουσικά σύνολα. Σε μια κοινωνική πραγματικότητα που κάνει τους ανθρώπους να απομονώνονται όλο και περισσότερο, σε έναν κόσμο όπου η καχυποψία έχει αντικαταστήσει τη διάθεση για επικοινωνία, η ορχήστρα νέων Simon Bolivar αποδεικνύει ότι μπορεί να υπάρξει μια διαφορετική προοπτική. Για να νιώσει κανείς πόση χαρά μπορεί να κρύβει η αγάπη για τη μουσική και πάνω απ’ όλα πόση ελπίδα μπορεί να έχει το να μοιράζεσαι αυτή την αγάπη, δεν έχει παρά να τους ακούσει να ερμηνεύουν το Danzon No 2 του Arturo Marquez.

Ή ακόμη περισσότερο, να τους δει, ενώ είναι σκυμμένοι πίσω από τις παρτιτούρες τους, να σηκώνονται όρθιοι στο εκρηκτικό φινάλε.

 

ΒΟΧ Δισκογραφία ορχήστρας νέων Simon Bolivar / Gustavo Dudamel 1. Beethoven Symphonies 5 and 7 (Deutsche Grammophon 2006) 2. Mahler Symphony 5 (Deutsche Grammophon 2007) 3. Fiesta (διάφοροι συνθέτες) (Deutsche Grammophon 2008) 4. Tchaikovsky Symphony 5 / Francesca da Rimini (Deutsche Grammophon 2009) Φιλμογραφία 1. The promise of music του Enrique Santchez Lansch (Deustche Grammophon 2008) 2. Beethoven/Mussorgsky Gustavo Dudamel: Live from Salzburg – with the Simon Bolivar youth orchestra (Deustche Grammophon 2008) 3. El Sistema: music to change life του Paul Smaczny και της Maria Stodlmeier (Euroarts 2009)

Πηγή: apenantioxthi

MΩΡΑ ΓΙΑ ΦΑΓΩΜΑ!

Published Ιανουαρίου 28, 2014 by sofiaathanasiadou

605f381972d1a111fc71eda825a321ff

Oι απόκριες είναι η αγαπημένη εποχή των παιδιών…Μπορούν να μεταμφιεστούν στους αγαπημένους τους ήρωες,να πετάνε παντού κομφετί και κορδέλες και να βάφονται με την άδεια των γονιών τους μάλιστα!!!

Τι γίνετε όμως όταν η μαμά έχει »όρεξη»?

Δείτε παρακάτω απολαυστικές φωτογραφίες παιδιών ….για φάγωμα….

327489909703cffb48be58370401116e

Baby Spagetti…

39734d32037cc3657dfa767a54089a6b

Ένα λαχταριστό cup cake…

e075400b2966ffac26cd37684feaccf6

Όχι απλά μπανάνα…Chiquita παρακαλώ…

03989a578f905dabf26c6c41b8186b4d

Μουστάρδα στο Hot Dog θέλετε?

64e01436f31a9a0799d5756aacf06437

Για τους πιο εκλεπτυσμένους σερβίρουμε Sushi…

03c84ef7301c6a9835b54126343715b8

Tortilla κανείς?

98e05fd5bf08f8c5cbe51ac437c56fd5Ή μήπως προτιμάτε την αραβική πίτα?

e5c5ca9249e6c9f204e41d9dced7f192

Υπάρχει πιο γλυκιά καραμέλα?Όχι πείτε μου….

3eadf82b548d8e07f588564beff25de6

Γάλα και cookies….Εγγυημένη συνταγή…χιχιχιχιχι

f99d564c9845cc8ccf107499c7f06803

Για εκλεκτούς πελάτες μόνο,στο menu  προστείθετε και η αστακομακαρονάδα….

605f381972d1a111fc71eda825a321ff

Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε το γνωστό και μη εξαιρετέο Greek σουβλάκι…..

Ελπίζω να γελάσατε όσο και εγώ…

Φιλάκια στα μουτράκια σας

Σοφία

H ΜΑΜΑ Vivi Papavasileiou ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ!

Published Ιανουαρίου 28, 2014 by sofiaathanasiadou

Η αγαπημένη μας φίλη Vivi Papavasileiou μας έστειλε φωτογραφίες απο τα παιδικά δωμάτια που έφτιαξε στους αγαπημένους της γιους …Όλες οι εικόνες είναι ζωγραφισμένες στο χέρι! Είναι απλά μαγικά!!!Τα λόγια της θα σας ταξιδέψουν πίσω στην εποχή που όλα μας φάνταζαν ονειρικά…

Το δωμάτιο του μικρού μου γιου!!!

Ο μικρός πρίγκιπας που με συντρόφευε απο την παιδική μου ηλικία κ οι ήρωες της χώρας του Ποτέ, ξεπήδησαν απο το παρελθόν και ήρθαν στο πιο όμορφο παρόν, για να χτίσουν με την ηρεμία και την γαλήνη των εικόνων τους,τα δωμάτια των αγγέλων μου…

Το δωμάτιο του Ιωάννη μου!

Γιατι μόνο τα ματάκια απο τα μικρά μας ανθρωπάκια βλέπουν αυτα που οι περισσότεροι απο εμάς δεν βλέπουμε διοτι έχουμε ξεχάσει το παιδί που είχαμε κάποτε μέσα μας…


Ώρες ατέλειωτες μας πήρε με τον άντρα μου και τον αδερφό μου να φτιάξουμε τα δωματιάκια τους…


Αλλά άξιζε όσο τίποτα άλλο οταν είδα τη φατσούλα του Ιωάννη μου να λάμπει απο χαρά και στα μάτια του τον θαυμασμό κ την έκπληξη…


Με πολυ αγάπη στη Σοφια…


Και σε όλα τ μικρά ανθρωπάκια…


Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά την ουσία…τα μάτια δεν την βλέπουν…

Vivi σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας την υπέροχη ιδέα για την διακόσμηση των παιδικών δωματίων σας καθώς και για τις σκέψεις σου που μας ταξίδεψαν σε παλιές αγαπημένες μας εποχές!!!

supermomrocks

 

Πως θα βοηθήσουμε το παιδί που βίωσε το φόβο του σεισμού?

Published Ιανουαρίου 28, 2014 by sofiaathanasiadou

https://fbcdn-sphotos-d-a.akamaihd.net/hphotos-ak-frc3/p480x480/1620798_728733787144979_1778867292_n.jpg

 

Πως μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί που έχει βιώσει έντονο φόβο εξ αιτίας ενός φυσικού φαινομένου, όπως ο σεισμός

 

 Γονείς, εκπαιδευτικοί και άλλοι σημαντικοί ενήλικες μπορούμε να βοηθήσουμε ως εξής :

Δίνοντάς του εξηγήσεις σχετικά με το φυσικό φαινόμενο

Ενθαρρύνοντας τη συναισθηματική του έκφραση

Δίνοντάς του χρόνο να βιώσει και να μιλήσει για τα συναισθήματά του, αν και η επιστροφή στη ρουτίνα καθησυχάζει γρηγορότερα το παιδί

Διαβεβαιώνοντάς το ότι το αγαπάμε και ότι θα συνεχίσουμε να το φροντίζουμε

Διαβεβαιώνοντάς το ότι δεν έφταιξε το ίδιο και χωρίς να το κριτικάρουμε σε περίπτωση επανόδου συμπεριφορών που αναπτυξιακά είχε ξεπεράσει πχ άγχος αποχωρισμού, ενούρηση, επιθετικότητα

Επιτρέποντάς του να κλάψει ή να είναι θλιμμένο και να μην περιμένουμε να είναι γενναίο ή σκληρό

Φροντίζοντας οι ίδιοι τους εαυτούς μας ώστε να είμαστε σε θέση να φροντίσουμε τα παιδιά μας

 

Γεράσιμος Κολαΐτης, Αναπλ. Καθηγητής Παιδοψυχιατρικής, Διευθυντής Παιδοψυχιατρικής Κλινικής Πανεπιστημίου Αθηνών, Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία»

 

ΠΗΓΗ : kefaloniapress

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 958 other followers