Στο πρωτο παιδι…

Published Μαρτίου 1, 2014 by sofiaathanasiadou

Χαρά και ευτυχία
Στο πρώτο παιδί είσαι το κέντρο του κόσμου. Είσαι η έγκυος, η μέλλουσα μαμά, το πιο σημαντικό πρόσωπο στην οικογένεια. Ανακοινώσεις, ευχές, συγκίνηση. Γονείς, αδέρφια, φίλοι, φίλοι φίλων σου,  βάζουν τις ανάγκες σου πριν από τις δικές τους, τα βλέμματα τους είναι γεμάτα στοργή, αγάπη, ενδιαφέρον, ευγνωμοσύνη. Όταν το παιδί γεννηθεί, επισκέπτες καταφθάνουν συνεχώς για να ευχηθούν, τα λουλούδια γεμίζουν τους διαδρόμους του μαιευτηρίου και δεν μένεις μόνη λεπτό να ξεκουραστείς.
Στο δεύτερο, είσαι …απλά πάλι έγκυος, και αν μάλιστα σύντομα όπως εγώ, μέσα σε 1 χρόνo, κάποιοι νομίζουν ότι είσαι ακόμη στην πρώτη εγκυμοσύνη. Στο μαιευτήριο, χμμμ ας πούμε ότι έρχονται μόνο αυτοί που δεν μπορούν να λείψουν (γονείς και θείοι).

Αναμνηστικά
Στο πρώτο παιδί βγάζεις φωτογραφίες συνέχεια. Πριν γεννηθεί και μετά. Το πρώτο χαμόγελο, κλάμα, από δω, από κει, περπατώντας, τρέχοντας κλπ κλπ. Σημειώνεις πότε εμφανίστηκαν τα πρώτα δοντάκια, τις πρώτες λέξεις, τα πρώτα Χριστούγεννα. Στο δεύτερο, κάνεις αυτά που δεν μπορείς να μην κάνεις γιατί αλλιώς τι γονιός θα ήσουν; Η πρόθεση υπάρχει αλλά η κούραση και η ζωή έχουν άλλες προτεραιότητες.  Οι φωτογραφίες είναι οι περισσότερες κοινές και απλά ελπίζεις να θυμηθείς όταν σε ρωτήσει το μωρό σου λεπτομέρειες για τα διάφορα στάδια της ζωής του (που δεν θα τα θυμάσαι!).

Ασθένειες
Το πρώτο παιδί δεν είχε  καν φτερνιστεί τον πρώτο χρόνο της ζωής του. Το δεύτερο; Ας είναι καλά το πρώτο με τον παιδικό και το σχολείο, συνεχώς κάτι έχει. Συνεχώς… Στην περίπτωση μας, για 3 χρόνια κυριολεκτικά, στο σπίτι κάποιος ήταν άρρωστος. Ο παιδίατρός μας, μου είπε κάποτε ότι μας χρησιμοποιούσε σαν παράδειγμα αντοχής (ή λύπησης) για τους γονείς που δήλωναν εξαντλημένοι από τις ασθένειες των παιδιών τους.

Χρόνος και πρόγραμμα
Στο πρώτο παιδί δηλώνεις με ευκολία και θράσος, κουρασμένος. Δεν προλαβαίνεις τίποτα άλλο παρά να φροντίζεις για το μωρό. Όλα προσαρμόζονται στο πρόγραμμά του και αυτό σημαίνει όλα, και όλοι: ψώνια, μπάνια, φαγητό, έξοδοι αλλά και παππούδες γιαγιάδες, φίλοι κλπ. Το δεύτερο προσαρμόζεται στο πρόγραμμα της οικογένειας. Κοιμάται στο αυτοκίνητο, στην καρέκλα, στο πάρκο στην γιαγιά, παντού.

Kαθαριότητα
Στο πρώτο παιδί τα φορμάκια άλλαζαν στην πρώτη υποψία σάλιου πάνω τους. Απολυμάνσεις, ειδικά καθαριστικά ρούχων για μωρά, κλπ κλπ. Στο επόμενο, απλά το σκουπίζεις (με το χέρι ) και συνεχίζεις.

Ασφάλεια
Στο πρώτο παιδί αγοράζεις ότι βρεις στον σχετικό διάδρομο στο βρεφικό πολυκατάστημα. Για πρίζες, γωνίες, σκάλες,πόρτες, ντουλάπια κλπ. (ακόμα κι αν δεν έχεις σκάλες). Στο επόμενο αυτοί οι κίνδυνοι φαίνονται τόσο υπερβολικοί, ειδικά όταν σκέφτεσαι ότι καθημερινά το μικρό γλυτώνει από λαβές τζούντο του μεγάλου αδερφού ή από εκσφενδονισμένα αιχμηρά αντικείμενα που όλως τυχαίως ίπτανται μέσα στον εναέριο χώρο του σπιτιού…

Ανάπτυξη
Στο πρώτο παιδί προσέχεις τα πάντα. Δίνεις σημασία στις λέξεις, τα βήματα… Το «εκπαιδεύεις», ασχολείσαι, με κύβους, με εκπαιδευτικά παιχνίδια, το παρακολουθείς στενά… Στο δεύτερο αυτόν τον ρόλο, και μάλιστα πιο επιτυχημένα από σένα τον αναλαμβάνει το πρώτο παιδί.

Δουλειές
Στο πρώτο παιδί όλες οι δουλειές εκτός σπιτιού γίνονταν εκδρομή και αφορμή για βόλτα όλης της οικογένειας. Από τον κρεοπώλη μέχρι το φαρμακείο πηγαίναμε όλοι μαζί. Ήταν διασκέδαση και χρόνος για περιπέτειες και ανακαλύψεις υπήρχε.  Στο δεύτερο παιδί όμως, υπήρχε ένα τόσο δα θεματάκι: δεν προλαβαίναμε, δεν είχαμε χρόνο να τα κάνουμε όλα όλοι μαζί. Έτσι, μοιραζόμασταν: η  μαμά με τον Νικόλα στο σούπερ μάρκετ, η Κάλια με τον μπαμπά στον κρεοπώλη. Ο ένας στο κομμωτήριο για κόψιμο μαλλιών, ο άλλος στο φαρμακείο και ούτω καθεξής…

Προσοχή Vs Πείρας
Το πρώτο παιδί έχει τα οφέλη της προσοχής. Ευτυχώς που δίνουμε όλη μας την προσοχή στα πρωτότοκα γιατί η αλήθεια είναι δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. Το δεύτερο παιδί, απολαμβάνει τα οφέλη της εμπειρίας που έχουμε αποκτήσει.

Αλλαγή ζωής
Το πρώτο παιδί σου αλλάζει τα πάντα. Ξεχνάς ότι ήξερες και αρχίζεις από το μηδέν. Και σε συναισθηματικό και σε σωματικό και σε όλα τα επίπεδα. Τρομάζεις όταν νιώθεις ότι πλέον «αυτό είναι» και δεν αλλάζει. Έπεσες για βουτιά και στην μέση της διαδρομής προς τα κάτω θες να γυρίσεις στον βατήρα, γίνεται; Δεν γίνεται φυσικά. Στο δεύτερο παιδί; Επί 2!

Aγάπη

Το πρώτο παιδί: Νιώθεις την αγάπη σε άλλη ένταση και μορφή για πρώτη φορά. Το δεύτερο παιδί: Νιώθεις την αγάπη σε άλλη ένταση και μορφή για πρώτη φορά, πάλι!

Good Living-Happy Life…

Γραμμα σε ολες τις κουρασμενες μαμαδες εκει εξω

Published Φεβρουαρίου 28, 2014 by sofiaathanasiadou

Γράμμα σε όλες τις κουρασμένες μαμάδες εκεί έξω

Λοιπόν, σ’ αγαπώ.
Αλήθεια.

Σ’ αγαπώ γιατί δεν χρειάζεται καν ν’ ανοίξεις τα μάτια σου για να κάνεις χώρο και να σηκώσεις τα σκεπάσματα για να χωθεί στο κρεβάτι το παιδί που είδε άσχημο όνειρο.

Σ’ αγαπώ γιατί ανησυχείς για τις εργασίες του νηπιαγωγείου και γιατί ξαναμαθαίνεις μαθηματικά για να συμβαδίζεις με το έφηβο παιδί σου. Σ’ αγαπώ για τον τρόπο που στηρίζεις το μωρό στο γοφό σου για να το βάλεις πάνω στον πάγκο του ταμείου ή στο καρότσι του σουπερμάρκετ ή στην αλλαξιέρα μιας ασφυκτικά στενής τουαλέτας.

Σ’ αγαπώ γιατί κρατάς ταυτόχρονα τις τσάντες σας, το πορτ-μπεμπέ – κάθισμα αυτοκινήτου, ένα έξτρα μπιμπερό, το κράνος του μπέιζμπολ, την κουβέρτα για το πικνίκ και παρ’ όλα αυτά θυμάσαι να πάρεις μαζί το κουκλάκι που κάποιος δεν μπορεί να αποχωριστεί.

Σ’ αγαπώ γιατί βρίσκεις μαγεία στο περαστικό όχημα της πυροσβεστικής και γιατί κατεβάζεις τα παράθυρα ώστε να μπορέσουν όλοι να χαιρετίσουν το τρένο που περνάει.

Σ’ αγαπώ γιατί η πρώτη επίσκεψη της νεράιδας των δοντιών σε κρατάει ξύπνια μέχρι αργά για να ξύσεις τη χρυσόσκονη από τα παλιά χριστουγεννιάτικα στολίδια, και γιατί ακόμα και μετά το 45ο δόντι καταφέρνεις να λούσεις με κάποιο μυστήριο το νόμισμα που βρέθηκε κάτω απ’ το μαξιλάρι, κι ας ήρθε με δυο μέρες καθυστέρηση.

Σ’ αγαπώ γιατί μπορείς να συνεχίζεις τη συζήτηση με μια φίλη ενώ διασκεδάζεις ταυτόχρονα δύο νήπια. Γιατί μπορείς να γεμίζεις μικροσκοπικά πορσελάνινα φλιτζάνια με φανταστικό τσάι την ώρα που βγάζεις τα εσώψυχά σου και αναλύεις τα μελλοντικά σου σχέδια. Σ’ αγαπώ γιατί δεν προσέχεις καν τον Γουίνι το αρκουδάκι που τραγουδάει στο βάθος επειδή είσαι τόσο συγκεντρωμένη στα λόγια μιας άλλης μαμάς.

Σ’ αγαπώ γιατί φοράς κολιέ από ζυμαρικά με τα αστραφτερά σκουλαρίκια που σου χάρισε ο άντρας σου στη 15η επέτειό σας.

Σ’ αγαπώ γιατί το γραφείο σου στη δουλειά είναι διακοσμημένο με κορνίζες από ξυλάκια για γλειφιτζούρια που έχουν μέσα φάτσες που σου χαμογελούν, δίπλα στους πέντε στόχους που έθεσε η ομάδα σου για αυτό το τετράμηνο.

Σ’ αγαπώ γιατί ξέρεις σε ποιον αρέσει το κόκκινο μπολ και σε ποιον αρέσει το μπλε και σ’ αγαπώ που νοιάζεσαι γι’ αυτή τη διαφορά.

Σ’ αγαπώ γιατί ακόμα κι όταν είσαι τόσο κουρασμένη που έχεις ξεχάσει ότι φοράς στα μαλλιά σου ένα κοκαλάκι με τη Ντόρα επάνω, σταματάς έξω από την πόρτα τους για να τα κοιτάξεις που κοιμούνται.

Σ’ αγαπώ γιατί ξέρεις ποιος ροχαλίζει και ποιος ρουθουνίζει και ποιος θα χρειαστεί νερό γύρω στα μεσάνυχτα κάθε βράδυ.

Σ’ αγαπώ γιατί ξέρεις τα ονόματα όλων των υπερηρώων και ποια είναι η υπερδύναμη του καθένα.

Σ’ αγαπώ γιατί παίζεις τις πριγκίπισσες με το νυφικό σου και το μικροσκοπικό ραβδάκι της Τίνκερμπελ.

Σ’ αγαπώ γιατί σκύβεις να φιλήσεις μικροσκοπικούς πρίγκιπες.

Σ’ αγαπώ γιατί ξέρεις πώς να λήξεις έναν οικιακό αγώνα πάλης και γιατί δεν φοβάσαι να χωθείς στη μέση. Σ’ αγαπώ γιατί είσαι αήττητη.

Σ’ αγαπώ γιατί βγαίνεις αργά το βράδυ να φέρεις παγωτό και φτιάχνεις πρωί πρωί βάφλες περιχυμένες με ό,τι πιο ανθυγιεινό κυκλοφορεί.

Σ’ αγαπώ γιατί λες ναι, και σ’ αγαπώ ακόμα πιο πολύ για τη δύναμη που έχεις να λες όχι.

Σ’ αγαπώ γιατί στο βάθος της ντουλάπας σου κρατάς ακόμη δύο μικρά αναμνηστικά από το πόσο μικρή ήταν η μέση σου πριν κάνεις παιδιά.

Σ’ αγαπώ γιατί σήμερα φοράς την αθλητική φόρμα του παιδιού.

Σ’ αγαπώ γιατί γελάς. Ελπίζω να ξέρεις πως σε αγαπούν και όταν κλαις.

Σ’ αγαπώ γιατί σηκώνεσαι κάθε μέρα για να ακολουθήσεις την ίδια ρουτίνα και με κάποιον τρόπο καταφέρνεις να φτιάξεις μια διαφορετική ανάμνηση μέχρι το βράδυ.

Σ’ αγαπώ γιατί διπλώνεις τα ρούχα κι έχεις ξεχάσει να αλλάξεις το κανάλι της Ντίσνεϊ στην τηλεόραση.

Σ’ αγαπώ γιατί ψάχνεις στο ίντερνετ ερωτήσεις όπως «Πώς να καθαρίσετε το χαλί από την κρέμα αλλαγής πάνας» ή «Πώς προσανατολίζονται οι νυχτερίδες» ή «Τι να ταΐσω ένα μωρό πουλάκι».

Σ’ αγαπώ γιατί ξυπνάς τη νύχτα κι αναρωτιέσαι πώς θα μπορούσες να τα αγαπήσεις περισσότερο.

Σ’ αγαπώ γιατί δεν θέλεις να μεγαλώσουν, αλλά παρ’ όλα αυτά γιορτάζεις κάθε καινούργιο ορόσημο ανάπτυξης που κατακτούν.

Σ’ αγαπώ γιατί έχεις χάσει την ικανότητα να αισθάνεσαι ντροπή και γιατί έχεις αποδεχτεί το πεπρωμένο του αναπάντεχου.

Σ’ αγαπώ γιατί τώρα μένεις σε σπίτι και όχι σε μουσείο, γιατί έχεις σύστημα βαθμολόγησης για τον πόνο που προκαλούν τα Λέγκο όταν τα πατάς και γιατί ακόμα δίνεις τη μάχη να τα μάθεις να κατεβάζουν το κάθισμα της λεκάνης.

Σ’ αγαπώ γιατί θεωρείς τα μακαρόνια με τυρί ομάδα τροφίμων.

Σ’ αγαπώ γιατί θα προστατέψεις αυτά τα παιδιά ακόμα κι απ’ τον εαυτό σου αν χρειαστεί.

Σ’ αγαπώ γιατί είσαι απτόητη, αμετακίνητη και ατρόμητη. Ακόμα και τις μέρες που είσαι τρομοκρατημένη.

Σ’ αγαπώ γιατί δίνεις πρόσωπο στη γενναιότητα. Σ’ αγαπώ γιατί ξεχειλίζεις συμπόνια. Σ’ αγαπώ γιατί κουβαλάς μαζί σου την ενσυναίσθηση όπως και το λιπ-γκλος που σου έβαλε η κόρη σου. Σ’ αγαπώ γιατί τραγουδάς φάλτσα επειδή αγαπούν τη φωνή σου και γιατί το κορμί σου είναι φτιαγμένο για την ολοκληρωτική, απόλυτη τέχνη της αγκαλιάς.

Σ’ αγαπώ γιατί όταν νιώθεις άδεια κι απελπισμένη και ξοδεμένη, κάνεις άλλο ένα βήμα. Ακόμα κι αν είναι για να κρυφτείς στο μπάνιο και να περιμένεις να καταλαγιάσει η οχλαγωγία των συναισθημάτων μέσα στο κεφάλι σου.

Σ’ αγαπώ γιατί τα αφήνεις να γλείφουν τους αναδευτήρες του μίξερ, το μπολ, και το τελευταίο ψίχουλο μπισκοτοζύμης από τον πάγκο.

Σ’ αγαπώ γιατί θυμάσαι πώς να χορεύεις στη βροχή.

Ίσως όχι κάθε μέρα.

Ίσως όχι σήμερα.

Αύριο όμως. Ναι.

Αύριο σίγουρα.

http://www.brightsideofmom.gr/

5 λογοι που δεν πρεπει ν’ αφηνουμε το μωρο μας να κλαιει!

Published Φεβρουαρίου 28, 2014 by sofiaathanasiadou

5 λόγοι που δεν πρέπει ν’ αφήνουμε  το μωρό μας να κλαίει!

Υπάρχει η άποψη που λέει ότι όταν ανταποκρινόμαστε στο κλάμα του μωρού μας το κακομαθαίνουμε και το εμποδίζουμε να «μάθει» να λειτουργεί ανεξάρτητα. Ωστόσο, η τακτική της «μη-ανταπόκρισης στο κλάμα του μωρού», εκτός από τις ενδεχόμενες βλαβερές επιπτώσεις πάνω στο μωρό, κάνει κακό και στη μητέρα.

1. Το κλάμα μπορεί να προκαλέσει ανεπιθύμητες παρενέργειες στον εγκέφαλο του βρέφους
Τα μωρά συνήθως κλαίνε γιατί είναι ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσουν μαζί μας και να μας πουν ότι χρειάζονται κάτι. Όταν εμείς δεν ανταποκρινόμαστε στο κλάμα τους αυτό τους δημιουργεί στρες, το οποίο με τη σειρά του (και σύμφωνα με τους επιστήμονες) μπορεί να οδηγήσει σε αρνητικές παρενέργειες στον εγκέφαλο. Οι παρατεταμένες φωνές και το διαρκές κλάμα στα βρέφη προκαλεί αυξημένη πίεση του αίματος στον εγκέφαλο, ανεβάζει τις ορμόνες του στρες και μειώνει την οξυγόνωση του εγκεφάλου. Πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ διαπίστωσε ότι το στρες που δημιουργείται στην βρεφική ηλικία «μεγαλώνει» ενήλικες επιρρεπείς στο άγχος. Επίσης το χρόνιο στρες στην παιδική ηλικία μπορεί να οδηγήσει σε μια υπερ-ενεργοποίηση της αδρεναλίνης, με αποτέλεσμα το παιδί στο μέλλον να αποκτήσει αυξημένη επιθετικότητα, να είναι επιρρεπές στη βία, να έχει κακές σχολικές επιδόσεις και να εμφανίσει αντικοινωνική συμπεριφορά.

2. Το συνεχές και χωρίς ανταπόκριση κλάμα επιδρά αρνητικά στην πνευματική , συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού
Σύμφωνα με έρευνα της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής, η ανταπόκριση της μητέρας στο κλάμα του παιδιού της αποτελεί το καλύτερο όπλο για την πνευματική τους υγεία.

3. Η μη ανταπόκριση στο κλάμα είναι επιβλαβής για τη σχέση μητέρας-παιδιού
Όταν οι γονείς δεν ανταποκρίνονται στο κλάμα του μωρού τους, υπονομεύουν την εμπιστοσύνη του προς αυτούς και η εμπιστοσύνη αυτή είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανατροφή του. Όταν ανταποκρινόμαστε στο κλάμα του, τού δίνουμε να καταλάβει ότι μπορεί να βασίζεται στην παρουσία και τη βοήθεια μας. Το παιδί που του δείχνουν εμπιστοσύνη, μαθαίνει και το ίδιο να εμπιστεύεται. Ακόμα κι αν δεν έχετε καταλάβει ποιο είναι το πρόβλημα του και το μωρό σας συνεχίζει να κλαίει στην αγκαλιά σας, τουλάχιστον ξέρει ότι δεν το εγκαταλείπετε στις δύσκολες στιγμές.

4. Η μη ανταπόκριση στο κλάμα ευθύνεται για την ανασφάλεια του παιδιού
Σύμφωνα με την Θεωρία των Στενών Δεσμών (Attachment Parenting ) που διατύπωσε για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας 60, ο ψυχολόγος John Bowlby, πολλά μωρά γεννιούνται χωρίς την ικανότητα αυτορύθμισης συναισθημάτων. Δηλαδή, βρίσκουν τον κόσμο στον οποίο γεννήθηκαν γεμάτο μπερδεμένες καταστάσεις και αποδιοργανωμένο, δεν διαθέτουν όμως τις ικανότητες που είναι απαραίτητες να αντιμετωπίσουν τα νέα δεδομένα και να βρουν ανακούφιση. Γι’ αυτό, όταν τα βρίσκουν δύσκολα, καταφεύγουν στα άτομα που τα φροντίζουν μια που αυτά βρίσκονται σωματικά κοντά τους και τα βοηθούν να ανακουφιστούν και να ξαναβρούν τη χαμένη ισορροπία. Όταν το πρόσωπο που τα φροντίζει δείχνει ανταπόκριση και ευαισθησία, το παιδί προοδευτικά μαθαίνει και πιστεύει πως αξίζει την αγάπη των άλλων. Η εμπιστοσύνη αυτή στο πρόσωπο που το φροντίζει οδηγεί σ’ αυτό που ονομάζουμε ασφαλές άτομο. Η στενή και τακτική λοιπόν σωματική επαφή, και η έγκαιρη επέμβαση στις αγωνίες των βρεφών και των παιδιών δημιουργεί ασφαλείς και με αυτοπεποίθηση ενήλικες που είναι σε θέση να δημιουργήσουν λειτουργικές σχέσεις.

5. Η μη ανταπόκριση στο κλάμα αποτελεί ασέβεια στις ανάγκες του
Πολλοί ειδικοί κατά καιρούς μας λένε ότι μετά από μια ορισμένη ηλικία, τα μωρά δεν μας έχουν πια ανάγκη. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι αυτό είναι μετά από λίγες εβδομάδες, άλλοι μετά από λίγους μήνες, άλλοι μετά από ένα χρόνο. Κι όμως, πάρετε για παράδειγμα τον εαυτό σας ως ενήλικας. Ας πούμε ότι είχατε μια πολύ αγχωτική εβδομάδα, τσακωθήκατε με κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, ή ζήσατε κάτι άσχημο. Πως θα σας φαινόταν αν ο σύντροφός σας , σας έκλεινε την πόρτα, έβγαινε από το δωμάτιο και σας άφηνε να κλάψετε μόνη σας; Ο κόσμος μας χρειάζεται περισσότερη αγάπη. Και τα παιδιά το ίδιο. Και αν νιώθετε ότι όπως ανταποκρίνεστε στις ανάγκες τους την ημέρα, έτσι θα πρέπει να κάνετε και τη νύχτα, απλώς κάντε το.

imommy.gr

Πως να βαλω ορια στο παιδι μου;

Published Φεβρουαρίου 26, 2014 by sofiaathanasiadou

34f40-15985987_mama-limghandler

Πολλοί γονείς πιστεύουν ότι για να μπουν κανόνες και όρια στο παιδί πρέπει να είναι αυταρχικοί. Νομίζουν , οι περισσότεροι, ότι επειδή είναι οι γονείς ταυτόχρονα αποτελούν και την εξουσία μέσα στο σπίτι, συνεπώς οτιδήποτε πουν πρέπει να είναι διαταγή και να υπάρχει τυφλή υπακοή. Άλλοι γονείς, αφού έχουν δοκιμάσει να επιβάλλουν τα όρια με κατανόηση και καλοσύνη αλλά το μικρό σκανταλιάρικο παιδί τους θα κάνει τα πάντα για να κάνει το δικό του , παραιτούνται από την προσπαθεια της κατανόησης , αρχίζουν τις φωνές και την τιμωρία. Υπάρχει και η ομάδα των γονιών που φοβούνται να βάλουν όρια στο παιδί τους γιατί δεν θέλουν να του δημιουργήσουν ψυχικά τραύματα.

«Τα όρια σε ένα παιδί είναι τόσο απαραίτητα όσο είναι οι διαχωριστικές γραμμές του δρόμου για τον οδηγό. Τα παιδιά νιώθουν ασφάλεια, όταν ζουν σε ένα περιβάλλον με όρια και κανόνες. Ακόμα και αν αντιδρούν, οι γονείς πρέπει να είναι σταθεροί στην άποψη τους. Τα παιδιά κάποια στιγμή θα υπακούσουν εφόσον καταλάβουν ότι αυτό που τους επιβάλλεται είναι σωστό, λογικό και όχι μία αυστηρή τιμωρία»  . Το πρόβλημα είναι με ποιο τρόπο να  θέσεις τα όρια, έτσι ώστε να τα δεχτεί το παιδί , χωρίς να το καταπιέσεις ή να ασκήσεις βία;

«Οι συγκρούσεις στο ‘παιχνίδι εξουσίας’ με το παιδί σας τραυματίζουν τη σχέση γονέα- παιδιού….Οι ενδοοικογενειακές συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες…Εάν εγώ (ο γονιός), ως εξουσία πηγαίνω στη σύγκρουση με την πίστη ότι είμαι ο πιο δυνατός (υπερέχω), τότε το αποτέλεσμα θα είναι να πετύχω υποταγή- θα προκαλέσω, όμως, αντίσταση ή αίσθημα εκδίκησης. Ένα τέτοιο κλίμα εμβολιάζει το παιδί με ένα έντονο, ακόμα και εκδικητικό ανταγωνιστικό αίσθημα. Είναι αλήθεια ότι το παιδί πρέπει να μάχεται- αλλά όχι ενάντια σε εσένα- που οφείλεις να είσαι συμπαραστάτης του. Υπάρχουν αρκετοί άλλοι χώροι εκδήλωσης της μαχητικότητας του. Σε σένα θα μάθει πώς να μάχεται- και όχι να σε μάχεται. Θα μάθει ποιους κανόνες να σέβεται την ώρα της μάχης. Θα μάθει ότι ο ‘αντίπαλος’ είναι άξιος σεβασμού όσο είναι και ο εαυτός του. Και αυτό θα το μάθει όχι με λόγια αλλά με τον τρόπο που εσύ θα μάχεσαι μαζί του» έγραψε ο ψυχίατρος-ψυχοπαιδαγωγός Rudolf Dreikurs στο βιβλίο του Η πρόκληση να είμαστε γονείς, 13ηέκδοση, Εκδόσεις Θυμάρι.

ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Ο Rudolf Dreikurs διέγραψε την λέξη τιμωρία και την αντικατέστησε με τις λέξεις  φυσικέςκαι λογικές συνέπειες , υποστηρίζοντας ότι «η τιμωρία που όλοι γνωρίζουμε καθιστά τους γονείς υπεύθυνους για τις πράξεις των παιδιών, άρα τα παιδιά παραμένουν ανώριμα γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν στην ουσία τι κακό έχουν κάνει και τιμωρούνται. Εμποδίζει τα παιδιά να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεων τους. Προκαλεί την αντίδραση τους.. Όσον αφορά τις φυσικές συνέπειες, τα παιδιά γρήγορα θα καταλάβουν ότι αυτό που υφίσταται δεν είναι τιμωρία αλλά η συνέπεια της δικής του πράξης. Οι φυσικές συνέπειες δίνει την δυνατότητα στο παιδί να αποφασίσει ποιόν δρόμο θα διαλέξει… Δείτε στην δική σας ζωή , πόσες φυσικές συνέπειες έχετε να υποστείτε. Εάν δεν είστε επιμελείς στην εργασία σας, θα απολυθείτε. Εάν δεν μαγειρέψετε, θα πεινάσετε. Εάν καθυστερήσετε στο ραντεβού σας μισή ώρα, οι φίλοι σας θα φύγουν. Οι φυσικές συνέπειες είναι το αποτέλεσμα μίας πράξης. Για παράδειγμα , το παιδί σας φωνάζει και κάνει πολύ φασαρία στο σαλόνι ενώ εσείς διαβάζετε ένα βιβλίο. Εάν του πείτε με σταθερή και ήρεμη φωνή ‘Λυπάμαι πολύ που δεν μπορείς να κάτσεις εδώ μαζί μου, επειδή κάνεις τόση φασαρία. Θα ήταν καλύτερο να πας στο δωμάτιο σου μέχρι να ηρεμήσεις και να φερθείς πιο ήσυχα’. Σε αυτήν την περίπτωση του υποδεικνύετε να πάει στο δωμάτιο του και να γυρίσει στο σαλόνι όταν είναι πιο ήρεμο. Δηλαδή, του δίνετε την δυνατότητα να επιλέξει σε ποια κατάσταση θέλει να βρίσκεται. Εάν του πείτε με άγριο τόνο φωνής ‘ κάνεις φασαρία, πήγαινε αμέσως στο δωμάτιο σου’, αυτή η εντολή είναι τιμωρία. Και στην τιμωρία αλλά και στις φυσικές συνέπειες οι γονείς θα αντιμετωπίσουν αντίδραση από το παιδί. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι με τις φυσικές- λογικές συνέπειες το παιδί ωριμάζει με σωστό τρόπο και δεν δημιουργείται στην ψυχή του θυμός.

Άς δούμε την διαφορά ανάμεσα σε  παραδείγματα Λογικών- Φυσικών Συνεπειών και στην Τιμωρία, που παραθέτει το βιβλίο Σχολείο Για Γονείς, 9η έκδοση, εκδόσεις Θυμάρι

Παράδειγμα Τιμωρίας:

O Ράλφ συμφώνησε να βρίσκεται σπίτι στις πέντε, αλλά επέστρεψε στις έξι.

Μητέρα: (Με θυμό) «Ράλφ! Η ώρα είναι έξι. Πάντα έρχεσαι καθυστερημένος! Πόσες φορές τα’χουμε πει; Ποτέ δεν νοιάζεσαι γι΄αυτό. Θα μείνεις λοιπον σπίτι για μια εβδομάδα. Και…εκείνο το ποδήλατο που λέγαμε, ξέχασε το»

ΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ

Μητέρα: ( όταν ο Ράλφ ζήτησε πάλι να βγει) «Λυπάμαι , Ράλφ, αλλά δεν είσαι ακόμα έτοιμος να πάρεις την ευθύνη για να επιστρέψεις στην ώρα σου. Μπορείς να προσπαθήσεις ξανά αύριο»

Παράδειγμα Τιμωρίας: Η μητέρα της Σουζάννας θέλει να καθαρίσει το δωμάτιο της και της είπε να μαζέψει τα πράγματα της , αλλά η Σουζάνα δεν το έκανε

Μητέρα: (με θυμό) «Σουζάννα !Χίλιες φορές σου’ χω πει να έχει το δωμάτιο σου καθαρό. Δεν μπορώ να σκουπίσω τα χαλιά με όλα αυτά τα πράγματα εδώ  κ εκεί. Γι αυτό καλά θα κάνεις να ξεχάσεις τον κινηματογράφο του Σαββάτου.

Η τιμωρία ελάχιστη σχέση έχει με την λογική του προβλήματος. Αντίθετα η λογική συνέπεια έχει σχέση με την αρνητική συμπεριφορά.

Μητέρα: «Σουζάννα, σήμερα θα σκουπίσω τα χαλιά. Δεν μπορώ να σκουπίσω το δωμάτιο σου όταν υπάρχουν παιχνίδια και ρούχα στο πάτωμα. Γι αυτό θα τα βάλω σε σακκούλες και θα τα κατεβάσω στο υπόγειο, αν αποφασίσεις να μην τα μαζέψεις».

«Οι φυσικές συνέπειες έρχονται σαν αποτέλεσμα από το γεγονός ότι αφήνουμε το παιδί να ζήσει την εμπειρία της φυσικής πραγματικότητας» » γράφουν οι παιδοψυχολόγοι Δρ. Ντον Ντινκμέγιερ – Δρ. Γκάρι Μακ- Κέι στο βιβλίο Σχολείο για γονείς.. Εάν θέλει να βάλει τα χειμωνιάτικά παπούτσια της μέσα στο καλοκαίρι, θα ζεσταθεί. Εάν δεν θέλει να βάλει μπουφάν και είναι χειμώνας, θα κρυώσει. «Οι λογικές συνέπειες έρχονται όταν αφήνουμε το παιδί να ζήσει την εμπειρία από την πραγματικότητα του κοινωνικού περιβάλλοντος .Εάν καθυστερήσει το παιδί να έρθει στο τραπέζι να φάει, θα φάει το φαγητό του κρύο. Εάν δεν έρθει καθόλου στο τραπέζι, δεν το φωνάζουμε συνέχεια ή δεν προσπαθούμε να το δελεάσουμε. Τρώμε κανονικά όλη η οικογένεια και σηκώνουμε τα πιάτα από το τραπέζι όταν τελειώσουμε. Εάν θελήσει το παιδί να φάει αργότερα, μπορεί να βάλει να φάει μόνο του.

Σύμβουλος ψυχικής υγείας Βικτώρια Ασκαρίδου

http://www.askvictoria.gr

Δειτε το βιντεο που εκανε χιλιαδες ανθρωπους να δακρυσουν

Published Φεβρουαρίου 26, 2014 by sofiaathanasiadou

Δείτε το βίντεο που έκανε χιλιάδες ανθρώπους να δακρύσουν

Το τραγούδι Feels like home επέλεξε ένα ζευγάρι για τον γάμο του και μερικά χρόνια μετά φαίνεται πως είχε

πραγματικά απρόσμενα αποτελέσματα.

Η μικρή κόρη του ζευγαριού έκατσε στην αγκαλιά της μαμάς της για να δει το βίντεο της τελετής του γάμου των

γονιών της, όπου ακουγόταν το τραγούδι, και συγκινήθηκε…

Το βίντεο έκανε αμέσως το γύρο του κόσμου και είχε εκατοντάδες χιλιάδες επισκέψεις:

ΟΤΑΝ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΔΙΝΕΙ ΦΤΕΡΑ….

Published Φεβρουαρίου 25, 2014 by sofiaathanasiadou

αρχείο λήψης

Ενα συγκινητικό βίντεο απο την P&G…Το είδα και μου έφερε δάκρυα στα μάτια…Οι δυνατές μαμάδες μεγαλώνουν δυνατά παιδιά!!!

Πόση  δύναμη ψυχής κρύβει μέσα της μια μητέρα?Πόση δύναμη μπορεί να δώσει στο παιδί της για να ξαναπετάξει όταν η ζωή του τσακίζει τα φτερά?

Είναι κάποιες γυναίκες που η λέξη ήρωας φαντάζει πολύ μικρή μπροστά τους…

Που αξίζουν οχι μόνο την συμπαράσταση αλλα τον σεβασμό όλων μας…

Δείτε το παρακάτω βίντεο και θα καταλάβετε τι εννοώ…

Πάντα πίστευες  ότι  μπορώ να καταφέρω τα πάντα . Και τώρα το πιστεύω και εγώ

SuperMomRocks

Εαν σας άρεσε αυτο το υπέροχο βιντεο πατήστε share και μοιραστείτε το με τους φίλους σας…

 

10 λόγοι που τα παιδιά θέλουν (και πρέπει) να παίζουν!

Published Φεβρουαρίου 25, 2014 by sofiaathanasiadou

 

10 λόγοι που τα παιδιά θέλουν (και πρέπει) να παίζουν!

Οι ειδικοί φαίνεται να συμφωνούν: τα σημερινά παιδιά παίζουν όλο και λιγότερο. Και με τον όρο «παιχνίδι» δεν εννοούν την παθητική διασκέδαση, δηλαδή τηλεόραση, υπολογιστή και ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ούτε τις οργανωμένες δραστηριότητες όπως τα αθλήματα ή τη δημιουργική απασχόληση. Αναφέρονται στο ελεύθερο παιχνίδι που προκύπτει αυθόρμητα ανάμεσα σε παιδιά χωρίς κανόνες φτιαγμένους από ενήλικες. Κι όμως, είναι αυτό ακριβώς το μη-κατευθυνόμενο παιχνίδι που έχει τεράστια οφέλη για την κοινωνική, συναισθηματική, νοητική και σωματική ανάπτυξη των παιδιών. Τα πιο πολλά είναι προφανή, αλλά αξίζει τον κόπο να τα θυμηθούμε!

other_icon105

Το παιχνίδι…

  1. Ενισχύει τη δημιουργικότητα και τη φαντασία των παιδιών!
  2. Αυξάνει το εύρος προσοχής! Παίζοντας έξω μόλις 30 λεπτά την ημέρα, ενισχύεται η ικανότητα ενός παιδιού να εστιάζει την προσοχή του.
  3. Ενισχύει την αυτοπεποίθηση! Τα παιδιά μαθαίνουν πώς να «τα βγάζουν πέρα» χωρίς τη διαμεσολάβηση των ενηλίκων.
  4. Σφυρηλατεί φιλίες και διδάσκει κοινωνικές δεξιότητες! Μαθαίνει στα παιδιά πώς να συμπεριφέρονται σε ομάδες, να μοιράζονται, να συμβιβάζονται, να επικοινωνούν.
  5. Μαθαίνει στα παιδιά πώς να περνούν καλά και μόνα τους, χωρίς τους γονείς, και έτσι να αναπτύσσουν τη δική τους ταυτότητα!
  6. Επιδρά θετικά στη συναισθηματική υγεία των παιδιών και μειώνει το άγχος!
  7. Δημιουργεί τις χαρούμενες αναμνήσεις ενός παιδιού! Τα κάστρα στην άμμο, το κυνηγητό, το κρυφτό, οι βόλτες με τα ποδήλατα… αυτές είναι οι αξέχαστες στιγμές της παιδικής ηλικίας.
  8. Ενισχύει τη σωματική υγεία και μειώνει τον κίνδυνο της παχυσαρκίας!
  9. Βοηθά στην εγκεφαλική ανάπτυξη! Το παιχνίδι είναι στην πραγματικότητα μια διαδικασία μάθησης όπου το παιδί χρησιμοποιεί συνεχώς το μυαλό του για να μαντέψει, να υπολογίσει, να ερμηνεύσει…
  10. Καλλιεργεί το δεσμό γονιού-παιδιού! Προσφέρει μια θαυμάσια ευκαιρία στους γονείς να δουν τον κόσμο μέσα από τα μάτια των παιδιών τους και να ενισχύσουν τη σχέση τους μαζί τους.

other_icon104

Στην πραγματικότητα, το παιχνίδι με τα παιδιά μας είναι μία από τις λίγες φορές που τα ρολόγια σταματούν και το άγχος υποχωρεί. Είναι μια λαμπρή ευκαιρία να δώσουμε στα παιδιά μας την πλήρη παρουσία μας, να είμαστε στο χώρο τους, να απολαύσουμε ο ένας την παρέα του άλλου και να δημιουργήσουμε τις υπέροχες αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας…

Βασισμένο σε έρευνα της Dr. Michele Borba, συμπεριφορικού ψυχολόγου και συμβούλου γονέων.

Πηγη: kidsgo

 

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 960 other followers