Τις Άγιες τούτες μέρες…Nτροπη σου…

Published Δεκεμβρίου 31, 2013 by sofiaathanasiadou

Συγλονιστικο κειμενο απο τους Kapa. Me without you…tea without a biscuit

Δεν χρειαζεται να προλογισω καθολου …

Δυστηχως η ντροπη ειναι ενα συναισθημα που μονο εαν εχεις καρδια αισθηματα μπορεις να νιωσεις …

Μονο οταν ο δικος σου κοσμος εξαπλωνεται μακρυτερα απο το σπιτι σου και το οικογενειακο σου περιβαλλον…

Και δυστηχως εκεινοι που μπορουν να σταματησουν ολη την καταντια ειναι πολυ μικροι…

Οχι σε ηλικια αλλα σε ουσια..

Γυρίζω σπίτι από την δουλειά.

Είναι περίπου 9 το βράδυ.

Έχει κρύο τσουχτερό και φυσάει ένας αναθεματισμένος βοριάς.

Στα μεγάλα κεντρικά φανάρια στο σταυροδρόμι, ο αέρας ξυρίζει. Σταματάω στο κόκκινο και σιγοτραγουδάω Χριστουγεννιάτικες μελωδίες αφηρημένη.

Σκέφτομαι πως θα γυρίσω σπίτι και θα χωθώ κυριολεκτικά μέσα στο τζάκι….

Ένα χτύπημα στο παράθυρο με κάνει να αναπηδήσω τρομαγμένη.

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και βλέπω δίπλα μου μια νεαρή γυναίκα, ρακένδυτη, με ύφος πονεμένο.

Έχει απλωμένο το χέρι της με κοιτά με ένα βλέμμα γεμάτο παράκληση, ψιθυρίζοντας κάτι ακατάληπτο.

Στην αγκαλιά της κρατά ένα παιδί, περίπου τεσσάρων με πέντε ετών.

Αρκετά μεγαλόσωμο.

Το σηκώνει με κόπο.

Φαίνεται σαν να κοιμάται επάνω της.

Φορά ένα παλιό βρώμικο μπλε μπουφάν, ένα σκουφί μικρό και τα πόδια του είναι γυμνά.

Ο Βοριάς σφυρίζει.

Έξαλλη κατεβάζω το παράθυρο και της λέω, “Τι κάνεις;

Πήγαινε το παιδί στο σπίτι, με αυτό το κρύο τι δουλειά έχεις να το τραβολογάς;

Τι σου φταίει το παιδί;”

Μου μιλά σε άλλη γλώσσα, δεν με καταλαβαίνει, λέει κάτι, φαίνεται να με παρακαλά, μου δείχνει το άδειο ξυλιασμένο χέρι της. Τα αμάξια κορνάρουν.

Το φανάρι έγινε πράσινο εδώ και ώρα και μου κορνάρουν με ένταση.

Ψιθυρίζω “ντροπή σου” και φεύγω…

Είμαι πια σίγουρη πως εκείνο το “ντροπή σου”, δεν το είπα σε εκείνη…

Απόγευμα Παρασκευής.

Σταματάω στο Super Market να πάρω γάλα για τα παιδιά μου.

Στο ταμείο γυρίζω το κεφάλι μου και πιάνω μια μικρή να με κοιτάζει. Δεν είναι πάνω από τέσσερα. Είναι βρώμικη και ντυμένη ελαφρά παρόλο που το κρύο είναι τσουχτερό.

Με μαλλιά ξέμπλεκα και τσιβιασμένα. Με μάτια σαν φουντούκια, πανέμορφα, τεράστια, με παρατηρεί. Το ένα της μάτι είναι χτυπημένο κι έχει χρώμα σκούρο μωβ.

Σκούρο μωβ με κίτρινες πιτσιλιές εδώ κι εκεί. Μια τεράστια μελανιά, στο μικρό πρόσωπο της. Κοιταζόμαστε με σοβαρότητα κι ύστερα της βγάζω τη γλώσσα.

Ξαφνιασμένη με κοιτάζει πολύ σοβαρά κι ύστερα μου βγάζει κι εκείνη συνωμοτικά τη γλώσσα.

Πλήρωσα κι έφυγα με το πληγιασμένο κακοποιημένο βλέμμα της να μου τρυπάει την πλάτη. Γύρισα να την κοιτάξω μια ακόμη φορά και την είδα να σηκώνει διστακτικά το χέρι…σε έναν αιώνιο χαιρετισμό.

Ντροπή σου…

Πρωί πρωί στο ταχυδρομείο. Ένα παγωμένο πρωινό με έναν  ήλιο με δόντια. Νιώθεις τα μέλη που είναι εκτεθειμένα να μουδιάζουν από το κρύο.

Η πόρτα ανοίγει με θόρυβο και μπαίνει μέσα μια οικογένεια τσιγγάνων. Έχουν μαζί τους πέντε μικρά παιδιά. Ξυπόλητα. Το μικρότερο  μόλις που μπορεί να περπατήσει μόνο του.

Το κρατά η μαμά του από το χέρι. Φορά ένα κοντομάνικο μπλουζάκι, που του φτάνει μέχρι την κοιλιά και είναι το μοναδικό ρούχο που φοράει. Από την μέση και κάτω δεν φορά τίποτε άλλο.

Ούτε παπούτσια, ούτε βρακάκι. Τίποτε. Είναι κοντά δύο χρονών, αδύνατο και ολόγυμνο, με μια φουσκωτή εκτεθημένη κοιλίτσα και με  ένα παρταλιασμένο μπλουζάκι για ρούχο.

Τον κοιτώ με μάτια γουρλωμένα. Το ίδιο κι όλοι οι υπόλοιποι, στο κατάμεστο ταχυδρομείο…δεν είπε κανείς μας τίποτε…Ντροπή σου…

Είναι καθισμένη σε ένα χαρτόνι στην άκρη του πεζοδρομίου.

Περνώ από μπροστά της περπατώντας γρήγορα.

Βιάζομαι. Ακούω ένα “Ε…Ε” δυνατό. Γυρίζω  το κεφάλι κοιτώντας χαμηλά και τη βλέπω.

Ένα μωρό κοιμάται στην αγκαλιά της.

Μου λέει κάτι σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω. Σε εμένα μιλάει;  Μου δείχνει ένα πανβρωμερό μπιμπερό και μου λέει κάτι. Της λέω “γάλα; Θέλεις γάλα;”

Κουνάει αρνητικά το κεφάλι της και μου λέει “νερό”. Νερό…της αγόρασα δύο μπουκάλια νερό, ένα κουλούρι και μια σοκολάτα. Την ώρα που τα άφηνα στα πόδια της σήκωσε το ντροπιασμένο βλέμμα της και με κοίταξε με  ευγνωμοσύνη. Ένιωσα για μια στιγμή καλά…σαν να βοήθησα σε κάτι….

Τι υποκρισία. Ψεύτρα. Ντροπή σου.

Αλίμονο…δεν βλέπω μόνο μανάδες και παιδιά. Βλέπω παππούδες και γιαγιάδες να ζητιανεύουν στα τσιμέντα. Να με κοιτούν με βλέμμα θολό και να μιλούν σιγανά με  πρόσωπο ρυτιδιασμένο…”σε παρακαλώ”.

Νιώθω πως θέλω να ουρλιάξω. Μετά από μια ολόκληρη ζωή, η ζωή σου να εξαρτάται από το κέφι μου.

Από το κέφι του κάθε περαστικού.

Να δώσω να μην δώσω;

Μπορώ να κάνω και κάτι άλλο ακόμη. Να κάνω πως δεν σε είδα.

Τριγυρνώντας στην στολισμένη Χριστουγεννιάτικη χαρούμενη πόλη, με το χέρι του παιδιού μου φωλιασμένο στο χέρι μου, κάνοντας την βόλτα μου στα μαγαζιά με ελαφριά διάθεση,  μπορώ να σε προσπεράσω γρήγορα και να κάνω πως δεν σε είδα, δεν άκουσα το παρακαλετό σου, δεν πρόσεξα το απλωμένο τρεμάμενο χέρι σου, δεν τρόμαξα με το άδειο βλέμμα σου…

Και ξέρεις κάτι; Θα μάθω και στο παιδί μου να μην σε βλέπει.
Ακόμη μεγαλύτερη ντροπή σου…

Η εικόνα της θλίψης και της ερημιάς τους μου προκαλεί πόνο. Η εικόνα του απλωμένου χεριού απόγνωση.

Η εικόνα του παγωμένου μωρού  φρίκη και θέλω να το αρπάξω από την αγκαλιά που το κρατά και να το πάω σπίτι.

Να του  κάνω ένα καυτό μπάνιο.

Να φορέσει τις μαλακές, καθαρές του πιτζάμες και σκεπασμένο με την καρό  ζεστή κουβέρτα να πιει το γάλα του. Όμως δεν κάνω κάτι.

Παίρνω καμιά φορά τηλέφωνο στο Χαμόγελο του παιδιού και ζητάω βοήθεια.
“Ένα παιδάκι μόνο και γυμνό ζητιανεύει στην τάδε οδό, τι να κάνω;”…και νιώθω πως έκανα κάτι…

Τι; Τίποτα που να μπορεί να με κάνει  να νιώσω λιγότερο ανήμπορη κι αδύναμη.

 Τίποτα που να  μπορεί να αλλάξει, όχι την ζωή μα ούτε καν τη μέρα αυτού του ταλαιπωρημένου παιδιού…

Αντίθετα θα γυρίσω στο ζεστό μου σπίτι, θα αγκαλιάσω τα παιδιά μου και θα τα γεμίσω με φιλιά πνίγοντας τις ενοχές μου σε παιδιά που με χρειάζομαι πολύ λιγότερο από ότι εκείνο που μόλις προσπέρασα.
Θα φροντίσω να έχουμε  “χαρούμενες” γιορτές. Θα μιλάω στα παιδιά μου  για το Πνεύμα και την μαγεία των Χριστουγέννων ενώ στην πραγματικότητα μόλις θα έχω προσπεράσει αδιάφορα το κοριτσάκι με τα σπίρτα.
Θα φτιάξω κουλουράκια να μοσχομυρίσει το σπίτι, θα στολίσω, θα ανταλλάξω συνταγές για τα καλύτερα μελομακάρονα…όχι αυτά, τα άλλα, γιατί είναι τόσο σημαντικό αυτό για τα παιδιά μου και θα στολίσω τραπέζια και θα τα γεμίσω με φαγητά να φάνε οι χορτάτοι και θα βρεθώ με φίλους και θα αφιερώσω καμιά δεκαριά λεπτά για να μιλήσω μεταξύ οίνου και αχλαδιού, για τους αδικημένους της γης, για τα φτωχά δύστυχα αυτά παιδάκια κι όλοι μαζί θα μιλήσουμε για όλες αυτές τις οργανώσεις που είμαστε μέλη και φροντίζουμε με το περίσσεμα μας να βοηθάμε τους ταλαίπωρους του κόσμου. Θα μιλήσω για αλληλεγγύη και υποστήριξη και θα απολαύσω τα Χριστούγεννα, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τα προνόμια του Δυτικού πολιτισμού.
Μπορεί να αγοράσω κανένα  ημερολόγιο για κανένα φιλόπτωχο ταμείο, να δωρίσω παλιά πράγματα στους “ανθρώπους που τέτοιες μέρες μας χρειάζονται”,  να ζητήσω από τα παιδιά μου να αποχωριστούν τα “πολύτιμα” ξεχαρβαλωμένα παιχνίδια τους για να τα δώσουμε στα φτωχά παιδάκια γιατί είναι σημαντικό να “μάθω στα παιδιά μου την έννοια της προσφοράς”. Μπορεί ακόμη να δώσω  δέκα ευρώ για κανένα έρανο, να αναδημοσιεύσω στο fcb θέματα που αφορούν χριστουγεννιάτικα bazaar για το τάδε ίδρυμα και να κάνω καμιά ανάρτηση σαν αυτή, για να νιώσω πως ξορκίζω την αίσθηση της ανημποριάς. Τονίζοντας την αδυναμία μου, την ψευτιά μου πως βοηθάω, νοιάζομαι και στηρίζω!

Κι από την άλλη…τι να κάνω, είναι τόσος ο πόνος σε αυτή τη γη. Τι να κάνω παραπάνω; Έχω την δική μου ζωή να ζήσω, τα δικά μου παιδιά να φροντίσω… όλη αυτή η περιπλοκότητα, το τρέξιμο, οι υποχρεώσεις….Το ξέρω πως ότι και να κάνω είναι λίγο. Δεν είναι ψεύτικο το νοιάξιμο, ούτε ο πόνος μου, το κεφάλι μου βουίζει από αυτές τις σκέψεις και μισώ την αίσθηση της αδυναμίας… μα τι παραπάνω μπορώ να κάνω;
Τι να κάνω;…Και τότε βλέπω τα μάτια εκείνα τα φουντουκιά να με κοιτούν.
Βλέπω το πονεμένο μάτι με το μωβ περίγραμμα να με καρφώνει στα ίσια και την ακούω να μου λέει…”το ξέρω πως δεν θα κάνεις τίποτε για να με βοηθήσεις. Δεν περιμένω τίποτε από εσένα…Σε ξέρω…”
Θα γυρίσω το κεφάλι θυμωμένη και θα σκεφτώ πως για αυτή την αδικία, φταίει ο κόσμος, η κρίση, ο Θεός. Φταίει η πολιτική, ο καπιταλισμός, το trafficking, η παγκοσμιοποίηση…φταίνε όλοι!

Και κλείνοντας σφιχτά τα μάτια μου τις Άγιες τούτες μέρες θα ψιθυρίσω στο σκοτάδι μου…

“Φταις κι εσύ και να σου πω και κάτι ακόμη; Με απογοήτευσες. Ντροπή Σου!!!”

Ο ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΠΟΥ ΖΕΙ ΣΑΝ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΛΕΟΦΩΡΕΙΟ

Published Δεκεμβρίου 31, 2013 by sofiaathanasiadou
Ο φοιτητής που ζει σαν βασιλιάς μέσα σε ένα λεωφορείο (video)

Ως φοιτητής αρχιτεκτονικής, ο Hank Butitta είχε βαρεθεί να βλέπει τα σχέδιά του μόνο στα χαρτιά, κι έτσι για τη διπλωματική του αποφάσισε να κάνει κάτι ξεχωριστό και… πραγματοποιήσιμο. Δεν έχτισε σπίτι, αλλά έφτιαξε ένα σπίτι μέσα σε ένα λεωφορείο.  15 εβδομάδες και εργασίες 9.000 δολαρίων μετά, το λεωφορειόσπιτο ήταν έτοιμο να τρέξει.

 Το σπίτι του έχει ακόμη και χώρο για γυμναστική, εκτός από κουζίνα, μπάνιο και υπνοδωμάτιο.

00hankschool

00hankschool2

00hankschool3

 00hankschool5

Ο Hank θέλησε να το τεστάρει και έτσι αυτός και οι δυο κολλητοί του έκαναν ένα αξέχαστο ταξίδι 5.000 μιλίων στις ΗΠΑ! Ποιος θα έλεγε όχι, άλλωστε;

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=yAEm382PeS4

Πηγή: e-radio.gr

Η μαμα απεργει!

Published Δεκεμβρίου 31, 2013 by sofiaathanasiadou
Το σπίτι είναι χάλια….Με έχεις παραμελήσει….
Παίρνω βαθιά ανάσα και ξεκινάω…Δεν ξέρω αν θα με διαβάσετε αν θα με νιώσετε εγώ όμως από σήμερα απεργώ!!!!
Τα έχω φτύσει πως το λένε!
Ξυπνάω το πρωί,έχω αργήσει για τη δουλειά (το κολοξυπνητήρι πάλι δε χτύπησε)
 Τρέχω σα τη τρελή να βάλω ένα τζιν(ντροπή μου τη μπλούζα δεν την άλλαξα!  την άφησα και έβαλα μια ζακέτα από πάνω).Πλένω δόντια ζεσταίνω γάλα και αρχίζω να ξυπνάω τη μικρή
-Ηρώ.. κοριτσάκι μου??? (Δε κουνιέται!) καρδούλα μου γλυκιά ξύπνα έχουμε αργήσει…
-Άσε μας ρε μαμά νυσταζωωωω (κουκουλωνεται με τη κουβέρτα)
-Έλα αγαπούλα μου δε θα προλάβω, έχουμε αργήσει
-Όχι σου είπα μη με ενοχλείς (Τη τύχη μου μέσα θα τσιρίξω!)
Με πιο έντονο ύφος
- Ηρώ το ξέρω ότι νυστάζεις αλλά πρέπει να ετοιμαστούμε και να φύγουμε!
-Ουφ καλά …
Ακολουθεί το φτιάξε μου γάλα, ντύσε με, δε μου αρέσουν αυτά τα ρούχα, δε θέλω να πάω στο σχολείο πονάει το αυτί μου/κεφάλι/κοιλιά/νύχι(ναι το έχουμε πει και αυτό)…..
Τρέχω με το παιδί αναμαλλιασμενη χωρίς καφέ ,χωρίς τσιγάρο ,να τη πάω σχολείο.
Σφαίρα επίσης πάω γραφείο ανοίγω υπολογιστή, και ξεκινάω να γράφω.
τα τηλέφωνα χτυπάν ασταμάτητα, τα δάχτυλά μου έχουν πάθει αγκύλωση, τα μάτια μου έχουν γίνει κουμπότρυπες από τις 14 ώρες και βάλε που είμαι μπροστα στον υπολογιστή…
Εννιά το βράδυ πότε πάει ειλικρινά δε το καταλαβαίνω όσο και να σας φαίνεται περίεργο…
Φεύγω από το γραφείο ,πάω παίρνω τη μικρή
Γκρινιάζει….Πάντα όμως όταν γυρνάω!!!
-Μαμά δεν έπρεπε να λείπεις τόση ώρα
-Ελα αγαπούλα μου αφού ξέρεις πρεπει να πάω στη δουλειά δε γίνεται αλλιώς…
Και συνεχίζω να τρέχω …Να παίξουμε λίγο, να τη κάνω μπάνιο να πλύνουμε δόντια, να της πω παραμύθι, να της πω τραγούδι, να τη πείσω να πάει για ύπνο … (Συχνά πυκνά η μέρα τελειώνει εδώ γιατί κοιμάμαι πρώτη απτην Ηρω)
Συνεχίζω και τρέχω….Να μαγειρέψω να συμμαζέψω το σπίτι.. ποοοοοοοο το σίδερο έχει γίνει βουνό να σιδερώσω να να να….
Ερχέται η κολόνα του σπιτιού,  ανοίγει τηλεόραση, τρώει
-Έλα δω να κάτσουμε λίγο… (ξέρετε τώρα τι θέλει) …Θα κάνω και από αυτό…
Φτάνει η ώρα 2 για να κοιμηθώ…. Και το πρωί, πάλι από την αρχή!
Και φτάνουμε στο θέμα μας…
Χτυπάει το τηλέφωνο…Και έχει μούτρα…. Γιατί??? Γιατί το σπίτι είναι μπουρδέλο
γιατί δε του κάτσαμε το βράδυ…Γιατί κανένας μα κανένας άντρας δε καταλαβαίνει πόσα κάνουμε γιατί ειλικρινά δεν μπορούν ούτε καν να το διανοηθούν!!!
Ε λοιπών όχι!!!!
Η μαμά από σήμερα απεργεί!!!!
Ναι ξέρω το πόσο βοηθάς!!!Δε φτάνει όμως!!Πρέπει να έχεις και κατανόηση
Ναι το ξέρω ότι δε σου κάνω μασάζ όπως παλιά,δεν έχεις τα ρούχα στο χέρι, δε σηκώνομαι το πρωί να σου φτιάξω πρωινό,δεν είμαι η sexmachine που είχες γνωρίσει απλά γιατί, για να τα κάνω όλα αυτά, πρεπει η μέρα να έχει 45 ώρες και όχι 24!!!
Για να είναι το σπίτι στην εντέλεια πρεπει το πιο σημαντικό από όλα εγώ να βρίσκομαι μέσα σε αυτό και όχι να λείπω 14 ώρες τη μέρα!
Απεργώ λοιπών …Κλείσαμε πως το λένε!!!!
Λένα
πηγη:http://daddycool2403.blogspot.gr/

Κεν και Μπαρμπι: Τιποτα δεν ειναι οπως φαινεται!

Published Δεκεμβρίου 31, 2013 by sofiaathanasiadou
Κεν και Μπάρμπι: Η σκοτεινή πλευρά του γάμου τους!
Όταν ακούμε για τη Μπάρμπι και του Κέν αυτό που μας έρχεται στο μυαλό είναι η τέλεια ζωή ,τα υπέροχα σπίτια,η χλιδή τα μοδατα ρούχα…ο απόλυτος ερωτάς.
Αμ δε αγάπες μου!
Η φωτογράφος  Dina Goldstein απεικονίζει την άλλη πλευρά του νομίσματος,μέσα από μια σειρά φωτογραφιών  με τίτλο  In The Dollhouse.
Βλέποντας τις φωτογραφίες το παραμύθι έχει κάπως έτσι….

 Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα ζευγάρι που το τελευταίο καιρό η σεξουαλική ζωή τους είχε πιάσει πάτο!
In the dollhouse Dina-Goldstein photography
Η Barbie είχε αρχίσει να βλέπει ότι κάτι δε πήγαινε καλά με τον Ken….
 In the dollhouse Dina-Goldstein photography
Όταν αντίκρισε το Κεν να φοράει φούξια γόβες…Ήταν το αποκορύφωμα…Οι υποψίες της Είχαν βάση!Ο Κεν ήταν gay!!!
In the dollhouse Dina-Goldstein photography
Η Barbie, μόνη ,σε ένα άδειο τραπέζι,τσάμπα τον περιμένε να μιλήσουν μετά το χθεσινό καυγά…
Τότε ντε που της είπε ότι απλά περνάει μια κρίση ταυτότητας!
In the dollhouse Dina-Goldstein photography
Περίμενε….περίμενε…Μέχρι που αποκοιμήθηκε μεθυσμένη στο τραπέζι…
13 Beautiful Photographs - Dollhouse Fallen Princess Dina Goldstein photography fairy tale
Το πρωί ,πηγαίνοντας τουαλέτα και βλέποντας το Κεν να ξυρίζει τα πόδια του και να ακούει αμέριμνα μουσική…

Η barbie αναρωτιόταν πόσα ακόμη μπορεί  να αντέξει…
In the dollhouse Dina-Goldstein photography
Πέφτοντας  για ύπνο το βράδυ..το μόνο κοινό που είχαν πλέων…ήταν τα όνειρά τους…
In the dollhouse Dina-Goldstein photography
Το επόμενο πρωί γυρνώντας ξαφνικά από το γραφείο…Η barbie …Πιάνει το Κεν με τον άλλο στο κρεβάτι!
In the dollhouse Dina-Goldstein photography
Αρχίζει να ουρλιάζει τους πετάει και τους δυο έξω από το σπίτι,ντύνεται αντρικά, πιάνει ένα ψαλίδι και αρχίζει με μανία να κουρευέται  μπας και αρχίζει να μοιάζει σε άντρα!
13 Beautiful Photographs - Dollhouse Fallen Princess Dina Goldstein photography fairy tale
Και έζησε αυτός καλά και  αυτή χειρότερα !
13 Beautiful Photographs - Dollhouse Fallen Princess Dina Goldstein photography fairy tale
Για αυτό σας λέω καλέ τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται!
Την επόμενη φορά  λοιπών που θα φωνάξετε, για τα σκουπίδια που ξέχασε να κατεβάσει, Σκεφτείτε πως κάποια ζευγάρια έχουν πολύ ποιο σοβαρούς λόγους για να τσακωθούν!
Barbies  υπάρχουν πολλές , με ιδανικές οικογένειες,με τέλειους συντρόφους στο φαίνεσθαι! και λέω στο φαίνεσθαι γιατί μόλις κλείνει η πόρτα  του σπιτιού όλα αλλάζουν!
ξύλο,φωνές,αδιαφορία ,μοναξιά!
Αποκεφαλισμένες barbie υπάρχουν πολλές!
Κοριτσάκια που ξεκίνησαν με το   όνειρο του ιδανικού γάμου και στη πορεία αποκεφαλίστηκάν!Οχι κυριολεκτικά αλλά μεταφορικά.
Γυναίκες που για χάρη του συντρόφου απαρνήθηκαν τον εαυτό τους και μπορεί να μη έκοψαν το μαλλί αγορίστικο,αλλά κυκλοφορούν σα σκιά του εαυτού τους…

Γυναίκες που θέλουν να δείχνουν σε όλους τέλειες  κοροιδευοντας τον ίδιο τους τον εαυτό

Γυναίκες που τους έχουν περάσει στο dna τους από μικρά παιδιά,

ότι δεν είναι πρέπων τα σκ…ατα να τα πετάς στη λεκάνη και να τραβάς το καζανάκι….

Αντιθέτως πρέπων είναι να ανέχεσαι τα σκ..τα και να τα παρουσιάζεις ως Πατέ!

(ΥΓ.Χρήστο μου ,Αγάπη μου σε αγαπώ πιο πολύ μετά από τη τραγική ιστορία της φίλης μου που έμαθα!)
Φιλάκια
Λένα

10 ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥΣ

Published Δεκεμβρίου 30, 2013 by sofiaathanasiadou

10 συμβουλές για να κοιμούνται τα παιδιά στο δωμάτιο τους! Τα βήματα που θα ακολουθήσετε για να πάτε το παιδί σας στο κρεβάτι του και να κοιμηθεί μόνο του θα εξαρτηθεί από την ηλικία του και τους λόγους για τους οποίους δεν κοιμάται στο δωμάτιό του. Εάν το παιδί σας είναι ακόμα βρέφος, θα έχετε πιο εύκολο έργο για να μάθει να κοιμάται στο δωμάτιό του. Καθώς το παιδί σας μεγαλώνει και έχει συνηθίσει να κοιμάται με τους δύο γονείς ή με έναν από τους δύο θα είναι πιο δύσκολο.

Αρχικά θα πρέπει να αισθάνεστε εσείς έτοιμοι. Θα πρέπει να είστε σταθεροί στην απόφασή σας και δε θα την αλλάξει όποια κι αν είναι η αντίδρασή του. Θα πρέπει το πρώτο διάστημα να έχετε υπομονή, επιμονή και αντοχή. Η διαδικασία αυτή μπορεί να σας πάρει από λίγες μέρες μέχρι κάποιες εβδομάδες. Εσείς όμως πρέπει να σκέφτεστε πάντα το στόχο σας «Να μάθετε το παιδί σας να κοιμάται μόνο του!».

1. Αν το παιδί σας βρίσκεται σε ηλικία που μπορεί να εκφράσει το λόγο που θέλει να κοιμάται μαζί σας, μπορείτε να το συζητήσετε μαζί του, να παίξετε με κούκλες ή φιγούρες που αντιπροσωπεύουν τα μέλη της οικογένειάς (σε διάφορες οικογενειακές καταστάσεις: γεύματα, πηγαίνοντας στο πάρκο, την οδήγηση στο αυτοκίνητο, τον ύπνο), να ζωγραφίσετε μαζί για να εκφράσει τυχόν φόβους ή ανησυχίες του.

2.  Αν το παιδί σας φοβάται τη διάρκεια της νύχτας, το σκοτάδι, να μείνει μόνο του, την ύπαρξη φαντασμάτων ή τεράτων στην ντουλάπα, δώστε του λύσεις να ξεπεράσει του φόβους του:

 
-Αφήστε ένα μικρό φως αναμμένο καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας και βάλτε του δίπλα του και ένα φακό ή φανάρι που θα μπορεί να το χρησιμοποιήσει αν νομίζει ότι θέλει περισσότερο φως στο δωμάτιό του. Την παραπάνω διαδικασία μπορείτε να την εντάξετε σαν παιχνίδι κατά τη διάρκεια της ημέρας, παίζοντας στο σκοτάδι και ανοίγοντας το φως ή το φακό για να βρείτε κάτι ή κάποιον που κρύβεται.
-Βάλτε του λίγη μουσική πριν κοιμηθεί σε χαμηλή ένταση ή τραγουδήστε του εσείς μέχρι να το πάρει ο ύπνος στο κρεβάτι του.
-Διαβάστε του ένα παραμύθι ή πείτε του μια ευχάριστη ιστορία.
-Πριν κοιμηθεί μπορείτε να ελέγχετε μαζί του τους χώρους που του προκαλούν φόβο.
-Δώστε του να πάρει αγκαλίτσα το αγαπημένο του κουκλάκι ή αντικείμενο. Αν δεν έχει μπορείτε μαζί να βρείτε.

3.  Αν ανακαλύψετε ότι το παιδί σας ζηλεύει τον ένα γονέα ή το μικρότερο αδερφάκι του δώστε του αρκετή προσοχή κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ασχοληθείτε μαζί του μεμονωμένα (π.χ. πηγαίνετε μαζί σούπερ μάρκετ, φτιάξτε μαζί ένα γλυκό, ζωγραφίστε μαζί, πηγαίνετε μια βόλτα, κά). Να του εκφράζετε πάντα τα συναισθήματα αγάπης που έχετε για αυτό.

4.  Μη ξεχνάτε να επιβραβεύετε τις προσπάθειες του παιδιού να κοιμηθεί μόνο του κατά τη διάρκεια της μέρας και της νύχτας. Μπορείτε να φτιάξετε ένα πίνακα και κάθε φορά που θα έχει μία επιτυχημένη προσπάθεια να τοποθετεί στον πίνακα κάτι (μία χαρούμενη φατσούλα, έναν αγαπημένο του ήρωα, ένα μπράβο, ένα αυτοκόλλητο, κά) που να σηματοδοτεί την καλή του προσπάθεια.

5.  Αποφεύγετε να χρησιμοποιείτε κατά τη διάρκεια της μέρας φράσεις όπως «Φάε το φαγητό σου γιατί θα φωνάξω το γύφτο/ το τέρας» ή άλλες φιγούρες που μπορεί το παιδί να ανακαλέσει στο μυαλό του και να αισθάνεται φόβο.

6.  Φτιάξτε το δωμάτιο του παιδιού με απαλά χρώματα στους τοίχους και διακοσμήστε το με πράγματα που θα διαλέξει το ίδιο το παιδί. Καλό θα ήταν τα παιχνίδια του να φυλάσσονται σε κουτιά ή σε κάποιο χώρο της ντουλάπας ώστε να μην του προκαλούν οι σκιές τους φόβο τη νύχτα. Ενώ ζωγραφιές που μπορεί να φτιάχνει να τοποθετούνται σε μεριά του τοίχου που να μην είναι απόλυτα ορατή από το κρεβάτι του.

7.  Πολλές φορές οι γονείς πετυχαίνουν να βγάζουν το παιδί από το κρεβάτι τους, αλλά να πρέπει ένας από τους δύο να μείνει μαζί του στο δικό του κρεβάτι. Αυτό σταδιακά μπορεί να εξελιχθεί. Στην αρχή προσπαθήστε να κοιμηθείτε μαζί του, χωρίς όμως να τον αγκαλιάζετε. Έτσι δε θα αισθάνεται την παρουσία σας μέχρι να τον πάρει ο ύπνος. Στη συνέχεια μπορείτε να καθίσετε δίπλα στο κρεβάτι του σε ένα καρεκλάκι ή μαξιλάρι και σιγά σιγά περνώντας οι νύχτες να απομακρύνεστε από το κρεβάτι του. Αν τον πάρει ο ύπνος και το βράδυ ξυπνάει πολλές φορές για να επιβεβαιωθεί από την παρουσία σας, εσείς πρέπει να τον επιστρέφετε στο κρεβάτι του και να διατηρείτε την ίδια θέση που είχατε πριν κοιμηθεί, ώσπου να τον πάρει ξανά ο ύπνος. Ακόμα κι αν την νύχτα τρυπώνει ανάμεσά σας, εσείς θα πρέπει να το πάρετε και να το επιστρέψετε στο κρεβάτι του. Θα πρέπει να έχετε στο μυαλό σας ότι ο χρόνος του ύπνου σας είναι πολύτιμος, αλλά η εκπαίδευση του παιδιού σας αποτελεί σημαντικότερος στόχος!

8.  Εξετάστε το μέγεθος του κρεβατιούΜερικοί γονείς βάζουν το παιδί τους μετά από την κούνια σε μεγάλο κρεβάτι κάτι που μπορεί να προκαλεί φόβο στο παιδί και ανασφάλεια. Ένα πιο μικρό κρεβάτι μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα καλύτερη μετάβαση από την κούνια και να αισθάνεται πιο άνετα σε αυτό.

9.  Καλό θα είναι πριν έρθει η ώρα του ύπνου να υπάρχει προειδοποίηση.Να λέγεται από τους γονείς «Σε λίγο θα πάμε για ύπνο» και να φτιάχνετε μία ρουτίνα (π.χ. κλείνω την τηλεόραση, πίνω το γάλα μου, πλένω τα δόντια μου, ξαπλώνω στο κρεβάτι μου, η μαμά μου διαβάζει ένα παραμύθι, κοιμάμαι).

10.  Μην αφήνετε το μωρό ή το παιδί σας να εξασθενεί από το κλάμα. Στην αρχή εξηγήστε του «Είναι βράδυ και είναι ώρα να κοιμηθείς στο κρεβάτι σου» και επιστρέψτε το στο κρεβάτι του. Σε περίπτωση που φεύγει αρκετές φορές από το κρεβάτι μη χρησιμοποιείτε πια εκφράσεις, απλά επιστρέψτε το στο κρεβάτι του ακόμα κι αν οι φορές γίνουν από μία εκατόν μία!

 

ΠΗΓΗ : ikidcenters

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ”ΜΑΥΡΕΣ ΧΗΡΕΣ”

Published Δεκεμβρίου 30, 2013 by sofiaathanasiadou
Ποιες είναι οι «μαύρες χήρες»

Πρόκειται για τις γυναίκες-καμικάζι, τις «σακίντκι» (στα ρωσικά) ή τις «μαύρες χήρες» όπως είναι ευρύτερα γνωστές. Προερχόμενες από ορεινές περιοχές του Βόρειου Καυκάσου, σε απόσταση μεγαλύτερη των 1.200 χιλιομέτρων νότια της Μόσχας, οι γυναίκες αυτές θεωρούνται μάρτυρες του ισλαμικού ιερού πολέμου (τζιχάντ) και αυτό τους αποδίδει το χαρακτηρισμό «σακίντκι», τη ρωσική μεταφορά της αραβικής λέξης «σαχίντ», που σημαίνει «μάρτυρας».

Η δυτική εκδοχή προτιμά τον περισσότερο δραματοποιημένο όρο «μαύρες χήρες», επειδή πιστεύεται ότι είναι γυναίκες που έχασαν συζύγους ή συγγενείς, στη διάρκεια των δύο πόλεμων που διεξήγαγε η Ρωσία κατά των ισλαμιστών ανταρτών στην Τσετσενία (1994-1996 και 2003-2004). Τα ρωσικά ΜΜΕ καταφεύγουν στον πιο ουδέτερο όρο «σμέρτνιτσι», που μεταφράζεται «γυναίκες-αυτόχειρες βομβιστές» ή απλά «βομβίστριες».

00black-er-moscow

Ελάχιστα στοιχεία είναι γνωστά για το επιχειρησιακό προφίλ αυτών των ομάδων βομβιστριών. Πιστεύεται γενικά ότι ριζοσπαστικοποιούνται υποκινούμενες από αντιρωσικό μίσος και εκδικητικότητα για τα δεινά που υπέστησαν, καθώς οι ρωσικές δυνάμεις που πολεμούν στην Τσετσενία χρησιμοποιούν βάναυσες τακτικές κατά των πολιτών. Οι τακτικές αυτές καταγγέλλονται ως «αντιπαραγωγικές», διότι ωθούν στη ριζοσπαστικοποίηση των λαών του Βόρειου Καύκασου (Τσετσενία, Ινγκουσετία, Νταγκεστάν).

00female-jihad

Για τον αριθμό των βομβιστριών πιστεύεται ότι δεν φτάνει σε εκατοντάδες αλλά σε δεκάδες. Η στρατολόγησή τους θεωρείται εύκολη λόγω του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου και του θρησκευτικού φανατισμού τους. Η εκπαίδευσή τους γίνεται σε καλά φρουρούμενες περιοχές των ανταρτών, όπου ο ρωσικός στρατός αδυνατεί να προσεγγίσει. Εκεί, μυούνται στις αντιλήψεις του φανατικού Ισλάμ και μαθαίνουν να θεωρούν του ρώσους πολίτες κατοχικό εχθρό.

00360 russia

Οι εκπαιδευτές τους, στην πλειονότητα άνδρες, τις διδάσκουν να ζώνονται τα εκρηκτικά, να τα ενεργοποιούν «και να παραμένουν ψύχραιμες σε στιγμές έντονης ψυχολογικής πίεσης». Οι ρωσικές αρχές ασφαλείας πιστεύουν ότι οι «μαύρες χήρες» συνοδεύονται πάντα από συνεργούς τους στα σημεία των επιθέσεων, καθώς οι ίδιες δεν έχουν βρεθεί εκεί ποτέ πριν.

11informs 1282

Στις αρχές Μαρτίου οι «μαύρες χήρες» έχασαν έναν από τους βασικούς τους εκπαιδευτές, τον σεΐχη Σαΐντ Μπουργιάτσκι, τον οποίο σκότωσαν άνδρες των ρωσικών ειδικών δυνάμεων. Ο Μπουργιάτσκι θεωρείτο «ο Μπιν Λάντεν για τη Ρωσία». Η απώλεια αυτή δεν εμπόδισε τον ηγέτη του τσετσενικού αντάρτικου Ντοκού Ουμάροφ να προειδοποιήσει ότι οι επιθέσεις αυτοκτονίας θα μεταφερθούν στις μεγάλες ρωσικές πόλεις όπως η Μόσχα και η Πετρούπολη, «στο άμεσο μέλλον».

Πηγή: enet.gr

«Εγω ειμαι ο νικητης»

Published Δεκεμβρίου 30, 2013 by sofiaathanasiadou

«Εγώ είμαι ο νικητής»

Όλα τα παιδιά θέλουν να κερδίζουν. Αλλά η πρωτιά δεν είναι το παν στη ζωή. Βοηθήστε το παιδί σας να καταλάβει πως όποιος ξέρει να παίζει, ξέρει και να χάνει. 

Η αλήθεια είναι πως τα περισσότερα παιδιά δεν θέλουν να χάνουν! Είτε πρόκειται για έναν αγώνα δρόμου μέχρι την εξώπορτα είτε για ένα επιτραπέζιο παιχνίδι με φίλους ή γονείς, ο ανταγωνισμός έρχεται και θεριεύει. Ιδιαίτερα ανάμεσα στα 4 και τα 5 χρόνια, που το παιδί ανακαλύπτει τις ικανότητές του και τον εαυτό του και αρχίζει να εντάσσεται σε κοινωνικές ομάδες, τότε αρχίζει και αποκτά έντονα το στοιχείο του ανταγωνισμού. Το στοιχείο για την πρωτιά, βέβαια, είναι ανάγκη κάθε παιδιού, μιας που μέσα από αυτήν παίρνει την αποδοχή, την αναγνώριση, τον έπαινο, αλλά και τον έμπρακτο θαυμασμό των γύρω του. Σε ένα βαθμό, η τάση αυτή είναι φυσιολογική και αναμενόμενη και ανήκει στην αναζήτηση των ισορροπιών στο κάθε παιδί, που -ενώ αναπτύσσεται- καλείται διαρκώς να απαντά στο υπαρξιακό ερώτημα: «Ποιος είμαι;», «Τι είμαι;», «Ποια η σχέση μου με τους άλλους;». Ωστόσο, υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που κάνουν κάποια παιδιά να δυσκολεύονται περισσότερο να δεχτούν ότι έχασαν, από ό,τι κάποια άλλα. Αυτοί μπορεί να είναι στοιχεία της προσωπικότητας, όπως ένας εκρηκτικός χαρακτήρας, η τελειομανία ή το γεγονός ότι δεν είχαν πολλές ευκαιρίες να αποδεχτούν την ήττα τους. Για παράδειγμα, αλλιώς αντιδρά στην ήττα ένα μοναχοπαίδι, αλλιώς ένα παιδί με μεγαλύτερα αδέρφια.

Πότε να επέμβω;

Σε γενικές γραμμές, όλα τα παιδιά περνάνε τη φάση της πρωτιάς.Εκεί που θα πρέπει να αναλάβετε δράση είναι όταν η εμμονή του αυτή αρχίζει να επηρεάζει τις σχέσεις του με τους φίλους του. Για παράδειγμα, επιμένει για πολύ καιρό: «Δεν θέλω να ξαναπάμε να παίξω με το Νικολάκη» ή παραιτείται οριστικά από παιχνίδια που δεν του χάρισαν την πρωτιά, από φόβο να μη χάσει ξανά και χρειαστεί να το αντιμετωπίσει. Κοινώς, όταν αποφεύγει το ίδιο το παιχνίδι, τη δραστηριότητα ή τους ανταγωνιστές, εξαιτίας του φόβου της ήττας. Αυτό που θα πρέπει να του πείτε είναι πως στη ζωή κάποια πράγματα έχουν διαβαθμίσεις. Δεν θα πρέπει να θυσιάζουμε τους φίλους μας για μια πρωτιά. Το σημαντικό είναι να μάθει να δέχεται τη ρεαλιστική πραγματικότητα που θα το ακολουθεί σε όλη του τη ζωή, ότι δηλαδή άλλες φορές χάνουμε κι άλλες κερδίζουμε.

Πώς να το αντιμετωπίσω
Κάποιες φορές, η δυσκολία των παιδιών να χάνουν μπορεί να επηρεάζεται από τη δική μας στάση. Ίσως άθελά μας να έχουμε καλλιεργήσει τον ανταγωνισμό ανάμεσα σε αυτό και τα αδέρφια του ή ίσως η δυσκολία της ήττας να είναι και δικό μας πρόβλημα. Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε;
Επιτρέψτε του να βιώσει την απογοήτευση, ακόμη κι αν χρειαστεί να αφήσετε κατά μέρος την υπερπροστατευτικότητά σας. Αυτό θα το βοηθήσει να καταλάβει πως η απογοήτευση είναι μέρος της ζωής μας και πως θα πρέπει να τη διαχειριζόμαστε όσο κι αν αυτό μας δυσκολεύει.
Όταν το αφήνετε να κερδίζει πάντα, θα πιστέψει λανθασμένα ότι έτσι πρέπει να γίνεται. Αντίθετα, όταν κάποιες φορές το αφήνετε να χάνει, του δίνετε την ευκαιρία να βιώσει την αποτυχία σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Αφήστε το, λοιπόν, να χάσει και απλώς… συμπαρασταθείτε του, όποτε απογοητεύεται. Όταν ησυχάσει από την απογοήτευση, κάντε μερικές ερωτήσεις σε φιλικό τόνο, όπως: «Τι σου άρεσε από αυτό το παιχνίδι;», «Πώς ένιωσες με τη συμμετοχή σου;», «Τι νομίζεις πως νιώθουν οι άλλοι αν, παίζοντας μαζί σου, είναι πάντα χαμένοι;».
Προτιμήστε τα παιχνίδια συνεργασίας, αντί για εκείνα που έχουν κερδισμένους και χαμένους.
Προσπαθήστε να του μάθετε πως «η διαδικασία είναι σημαντικότερη από το αποτέλεσμα».
Κάντε το να νιώσει ασφάλεια, πως είναι μέλος της οικογένειας, της ομάδας, και πως η μοναδικότητά του εκτιμάται όποια κι αν είναι.
Όταν χάνετε παίζοντας μαζί του, συγχαρείτε το και δείξτε ότι δεν στενοχωριέστε με την ήττα σας, αντίθετα πείτε του: «Μπορεί να έχασα, αλλά διασκέδασα πολύ που έπαιξα μαζί σου».
Αφήστε το να κερδίσει, αλλά με μέτρο, αφήστε το να χάσει, πάλι με μέτρο. Κρατήστε μια ισορροπία και φέρτε το στη θέση του νικητή αλλά και του χαμένου.
Όταν παίζουν τα παιδιά μεταξύ τουςσυγχαρείτε το νικητή,αλλά και όλους τους υπόλοιπους για την προσπάθεια. Μην υπερεκτιμάτε ούτε τη νίκη, ούτε την ήττα, μην το παρακάνετε ούτε με το νικητή, ούτε με τους χαμένους.

Με τη συνεργασία της Μαρίας Σκαπέρα (M.Ed. ψυχοπαιδαγωγός, εκπαιδευτική σύμβουλος).

 πηγη:http://www.imommy.gr/

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 902 other followers