Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΦΑΚΟ…

Published Δεκεμβρίου 11, 2013 by sofiaathanasiadou

«Τα Συμβαλλόμενα Κράτη αναγνωρίζουν το δικαίωμα του παιδιού να προστατεύεται από την οικονομική εκμετάλλευση και από την εκτέλεση οποιασδήποτε εργασίας που ενέχει κινδύνους ή που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο την εκπαίδευσή του ή να βλάψει την υγεία του ή τη σωματική, πνευματική, ψυχική, ηθική ή κοινωνική ανάπτυξή του..
(«Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού» – άρθρο 32, 1989)

Για 100 εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο, αυτή τη χρονιά δεν χτύπησε το κουδούνι του σχολείου, απλούστατα γιατί δεν πηγαίνουν σχολείο επειδή δουλεύουν, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας. Πάνω από 246 εκατομμύρια παιδιά (ηλικίας 5 έως 17 ετών) στον κόσμο εργάζονται.Και δυστυχώς, αντίθετα από ό,τι θα νόμιζαν πολλοί, το φαινόμενο των εργαζόμενων παιδιών και των παιδιών που δεν πάνε στο σχολείο δεν είναι άγνωστο και στη χώρα μας. Το μέλλον γι’ αυτά τα παιδιά διαγράφεται ζοφερό, καθώς δεν τους δίνεται καν η δυνατότητα να αναπτύξουν τις ικανότητές τους και να διευρύνουν τις γνώσεις και τις δεξιότητές τους αλλά και την κοινωνική τους θέση μέσα από το σχολείο. Βασικά δικαιώματα του παιδιού όπως το δικαίωμα στη μόρφωση και το δικαίωμα στο παιχνίδι είναι άγνωστα γι’ αυτά τα παιδιά. Κάποια δουλεύουν σε θορυβώδη κι επικίνδυνα εργοστάσια, άλλα στα χωράφια από την αυγή ως το σούρουπο, άλλα είναι θύματα της βιομηχανίας του σεξ. Πολλά είναι «αόρατα» κυριολεκτικά, καθώς δουλεύουν σε σπίτια ως οικιακοί βοηθοί, ή σε βιοτεχνίες κατασκευής χαλιών ή αθλητικών ειδών (π.χ. μπάλες στο Πακιστάν), συχνά με κάποια μορφή σκλαβιάς Κάποια τραυματίζονται σοβαρά ή πεθαίνουν πριν καν την εφηβεία. Και ας μην ξεχνάμε τα ψυχολογικά τραύματα και την καθυστέρηση στην πνευματική και σωματική ανάπτυξη ενός παιδιού που δουλεύει.

Η οικονομική συνεισφορά τους στον ελλιπή οικογενειακό προϋπολογισμό αποτελεί τον βασικότερο παράγοντα που ωθεί τα παιδιά στην εργασία και κατ’ επέκταση στην εκμετάλλευσή τους από πολύ μικρή ηλικία. Ο κυρίαρχος ρόλος του οικονομικού παράγοντα στην έναρξη της παιδικής εργασίας γίνεται φανερός αν εξετάσει κανείς την οικογενειακή προέλευση των παιδιών.Πρόκειται κυρίως για παιδιά οικονομικώς ασθενέστερων οικογενειών, αναλφάβητων και σε μεγάλο ποσοστό προσφύγων.

Η παιδική ηλικία δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις συνώνυμη με την ανεμελιά, το παιχνίδι και τα ξένοιαστα μαθητικά χρόνια, καθώς, εκατομμύρια παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο χάνουν νωρίς το παιδικό τους χαμόγελο και αναγκάζονται από την τρυφερή τους ηλικία να ενταχθούν στον σκληρό κόσμο της εργασίας.

ΠΗΓΗ : imverias

OTΑΝ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ…

Published Δεκεμβρίου 11, 2013 by sofiaathanasiadou

images (7)

Xριστούγεννα…Μέρες αγάπης…’Ολες οι οικογένειες  μαζεύονται,ανταλλάζουν δώρα και ευχές γύρω απο το χριστουγεννιάτικο δέντρο…Και το βράδυ των Χριστουγέννων τα παιδιά ακουν μαγεμένα αφηγήσεις χριστουγεννιάτικων παραμυθιών…Αλήθεια,έχετε σκεφτεί ποτέ αν θα μπορούσαν τα παραμύθια να πάρουν μορφή,ποια θα ήταν αυτή?Η σημερινή πραγματικότητα θα μπορούσε να απεικονίσει ολες αυτές τις χριστουγεννιάτικες ιστορίες?Θα μπορούσε…Και μάλιστα με τρόπο σκληρό που απέχει πολύ απο την εικόνα που έχουμε ολοι μέσα μας για τα Χριστούγεννα…Ας δούμε κάποιες εικόνες που μόνο στα κλασικά παραμύθια δεν παραπέμπουν…

Ο μικρός τυμπανιστής…..

αρχείο λήψης

Δεν ψάχνει για την φάτνη.Δεν παίζει το τύμπανο του για τον Χριστούλη,αλλά ζητιανεύει για λίγα χρήματα…

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα…

images (4)

Όχι δεν τα ανάβει για να ζεσταθεί…Πρέπει να τα πουλήσει για να ζήσει….

Η φάτνη των Χριστουγέννων

tromaktiko

Πέρα απο την Θεία αναπαράσταση της γέννησης,προσφέρει και κατάλυμα σε άστεγο που προσπαθεί  να προφυλαχτεί απο το κρύο….

Το σπίτι του Αγιου Βασίλη….

article-0-0EE6D87C00000578-676_634x423

Μια στάση λεωφορείων επέλεξε ο συγκεκριμένος άστεγος άνδρας για να στεγαστεί και την στόλισε σε μια προσπάθεια να μην χάσει το νόημα των εορτών…

images

Μετά απο λίγες μέρες οι υπάλληλοι του δήμου μάζεψαν την ”σαβούρα” και τον έδιωξαν απο το πρόχειρο κατάλυμα του….

Φρόστι ο χιονάνθρωπος….

070113192908_8603

Δεν πρόκειται  για τον κλασικό συμπαθέστατο χιονάνθρωπο που όλοι γνωρίζουμε,αλλά για έναν άστεγο που έχει καλυφθεί απο το χιόνι,καθώς ζητιανεύει…..

Σκληρές εικόνες που μας παγώνουν το αίμα…Αυτές τις Άγιες μέρες ας σκεφτούμε και όλους εκείνους τους συνανθρώπους μας που μέχρι πρότινος περνούσαν τις γιορτές στα σπίτια τους μέσα στην οικογενειακή θαλπωρή…Βρέθηκαν ξαφνικά μόνοι και ανυπεράσπιστοι  να παλεύουν με την σκλήρη πραγματικότητα…Ας απλώσουμε το χέρι σε αυτούς τους ανθρώπους και ας δώσουμε πραγματικό νόημα στα Χριστούγεννα….

SuperMomsRock

10 ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΑΜΑ

Published Δεκεμβρίου 11, 2013 by sofiaathanasiadou

10 λόγοι που είναι υπέροχο να είσαι μαμά!

Μόνο κάποιοι από τους εκατοντάδες λόγους που ήδη ξέρεις! 

1. Τα παιδιά σε αγκαλιάζουν παντού…
…ακόμη κι όταν περπατάτε μαζί στο δρόμο. Και εννοούν κάθε τους αγκαλιά.

2. Όταν τα παιδιά δουν ένα κακό όνειρο τρέχουν πάντα στο κρεβάτι σου για να νιώσουν ασφαλή
Όταν εσύ δεις ένα κακό όνειρο τρέχεις στο δικό τους κρεβάτι για να νιώσεις ασφαλής.

3. Τα παιδιά δεν τα νοιάζει το πώς είσαι (!!!) 
Αν δηλαδή είσαι όμορφη, απεριποίητη, ή… έχεις πάρει δέκα κιλά. Για τα παιδιά σου είσαι η πιο όμορφη μαμά του κόσμου.

4. Τα παιδιά πάντα ξέρουν πότε είσαι λυπημένη και δεν τα ενδιαφέρει ο λόγος
Το μόνο που θέλουν είναι να έρθουν κοντά σου να σε αγκαλιάσουν για να νιώσεις καλύτερα.

5. Η καλύτερα μέρα της ζωής σου είναι αυτή που θα περάσεις παρέα με τα παιδιά σου
… 
παίζοντας σαν παιδί κι εσύ μαζί τους στο πάρκο.

6. Τα παιδιά πιστεύουν ότι μπορούν να «είναι» και να «καταφέρουν» τα πάντα
Και ναι, μπορούν!

7. Τα παιδιά πιστεύουν ότι κι ΕΣΥ, μπορείς να καταφέρεις τα πάντα!
Και πιστεύουν σε εσένα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι πιστεύεις εσύ ως μαμά στον εαυτό σου.

8. Όταν βρίσκεσαι μαζί τους (και περνάς καλά), πάντα ξεχνάς τους λόγους που είσαι στρεσαρισμένη.

9. Με τα παιδιά καταλαβαίνεις πολλά απλά πράγματα

Και κυρίως πόσο απλό πράγμα είναι η αγάπη.

10. Η στιγμή που τα κοιτάζεις καθώς κοιμούνται…
…είναι αυτή η πολύτιμη στιγμή που θυμάσαι πως τίποτα στον κόσμο δεν μπορεί να είναι τελειότερο!

Από την blogger Vanessa Trabal

πηγη:http://www.imommy.gr

οι συνταγες των χριστουγεννων απο την ομαδα μαγειρο-μπερδέματα!!!!

Published Δεκεμβρίου 11, 2013 by sofiaathanasiadou

Την ομάδα μαγειρο-μπερδέματα!!!! τη ξέρετε?

Καιρός να τη μάθετε!

Ένα κλειστό γκρουπ που φτιάχτηκε με αγάπη.

Τα κορίτσια ανεβάζουν υπέροχες συνταγές!

Σήμερα θα σας παρουσιάσω τις συνταγές τους που μας προτείνουν για τα Χριστούγεννα!

ΥΠΕΡΟΧΑ ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ

ΥΛΙΚΑ: 400 γρ. χυμός πορτοκαλιού
530 γρ. ηλιέλαιο ή ελαιόλαδο
1.200 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
30 γρ. άχνη
1/4 κουτ. του γλυκού σόδα
1/4 κουτ. του γλυκού κανέλα ή και περισσότερο
1/6 κουτ. του γλυκού γαρύφαλλο
50 γρ. βούτυρο λιωμένο
ξύσμα από 1 πορτοκάλι
καρύδια χοντροκομμένα
ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ ΣΙΡΟΠΙ:
500 γρ. νερό
700 γρ. ζάχαρη
1 πορτοκάλι κομμένο στα δύο
2 ξυλάκια κανέλας
100 γρ. μέλι για το μέλωμα

EΚΤΕΛΕΣΗ
Πρώτα φτιάχνουμε το σιρόπι: σε μια κατσαρόλα βάζουμε το νερό, τη ζάχαρη, το πορτοκάλι και τα ξυλάκια κανέλας. Βάζουμε στη φωτιά, αφήνουμε να βράσει για 1 λεπτό και αποσύρουμε. Ρίχνουμε το μέλι και το αφήνουμε να κρυώσει. Μετά φτιάχνουμε τα μελομακάρονα. Σ’ ένα βαθύ σκεύος ρίχνουμε όλα τα υγρά και το βούτυρο. Προσθέτουμε την άχνη και όλα τα μυρωδικά μαζί. Ανακατεύουμε με το χέρι και προσθέτουμε όλο το αλεύρι. Συνεχίζουμε απαλά το ανακάτεμα με το χέρι από το κέντρο προς τα έξω έτσι ώστε να μην «κορδώσει» η ζύμη (δεν χρειάζεται πολύ ανακάτεμα για να μη σφίξει). Πλάθουμε τα μελομακάρονα σε μικρά οβάλ σχήματα και περνάμε τη μια επιφάνειά τους σε τρίφτη ή σίτα ή κόσκινο προκειμένου να τους δώσουμε μια ωραία όψη. Τα τοποθετούμε σε μία λαδόκολλα και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180οC για 30 λεπτά περίπου έως ότου πάρουν σκούρο χρυσαφί χρώμα. Αμέσως μόλις βγουν από το φούρνο ζεστά τα ρίχνουμε στο κρύο σιρόπι. Με μια κουτάλα τα γυρίζουμε για 1 λεπτό περίπου. Τα βγάζουμε και τα αφήνουμε σε σίτα να στραγγίξουν. Σε μια πιατέλα βάζουμε λίγο μέλι και χοντροκομμένο καρύδι. Τοποθετούμε σε μια σειρά τα μελομακάρονα και επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία αρκετές φορές.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΣ ΜΠΑΚΛΑΒΑΣ

1 κιλό καρύδια αλεσμένα

1 κιλό φύλλο κρούστας

2 κούπες ζάχαρη

λίγο μοσχοκάρυδο

250γρ βούτυρο γάλακτος

γαρίφαλλο ολόκληρο (σε καρφάκια)

για το σιρόπι 1 κιλό ζάχαρη 2 βανίλιες μισό λεμόνι πλυμένο καλά 5 κούπες νερό

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Βάζω σε μπολ τα καρύδια με το μοσχοκάρυδο και τη ζάχαρη και τ’ ανακατεύω καλά. Στρώνω σε μεγάλο ταψί 3 φύλλα κρούστας, χωρίς να το βουτυρώσω. Στο 3ο φύλλο πασπαλίζω μερικές κουταλιές από το μίγμα καρυδιού. Συνεχίζω με φύλλο-γέμιση έως ότου τελειώσουν. Φροντίζω πάνω-πάνω να κρατήσω 3 φύλλα κρούστας χωρίς γέμιση. Κόβω το γλυκό σε κομμάτια και σε κάθε κομμάτι καρφώνω ένα γαρίφαλλο. Βάζω το βούτυρο να κάψει καλά και το ρίχνω κουταλιά-κουταλιά στο γλυκό ειδικά στα σημεία που το έχω κόψει. Ψήνω το γλυκό στο φούρνο στους 150 βαθμούς για 2 ώρες. Οταν ψηθεί τ’αφήνω λίγο να κρυώσει και το περιχύνω με το σιρόπι, που έχω βράσει για 5 λεπτά.
Λίγα μυστικά ακόμα Το ταψί δεν το βουτυρώνω γιατί το βούτυρο που το περιχύνω είναι αρκετό και δεν κολλάει. Το βούτυρο το αφήνω να κάψει καλά μέχρι να αχνίσει και να ακούγεται όταν το ρίχνω στο γλυκό. Το φρέσκο βούτυρο το έχω αντικαταστήσει με φυτίνη και γίνεται το ίδιο νόστιμο. Αν θέλετε μπορείτε για λιγότερη ποσότητα να το φτιάξετε, ακριβώς στη μέση όλα τα υλικά. Το ψήσιμο του γλυκού εξαρτάται από το φούρνο. Εγώ το ψήνω έως ότου ροδίσει ελαφρά.

ΓΑΛΟΠΟΥΛΑ Η ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΓΕΜΙΣΤΟ

Υλικά:

2-3 κιλά κοτόπουλο/γαλοπούλα

200 γρ. κιμά μοσχαρίσιο

200 γρ. συκωτάκια από το κοτόπουλο/γαλοπούλα ζεματισμένα με λίγο νερό και κομμένα σε κομμάτια

1 φλ. του ελληνικού καφέ ρύζι καρολίνα

1 μικρό κρεμμύδι ψιλοκομμένο

λίγο λουκάνικο χωριάτικο καλής ποιότητας κομμένο στα τέσσερα

λίγα κάστανα βρασμένα και καθαρισμένα (προαιρετικά)

λεμόνι αλάτι,πιπέρι θυμάρι ρίγανη σκόνη σκόρδου και μουστάρδας ελαιόλαδο

για τη γαρνιτούρα 4 μέτριες πατάτες

Εκτέλεση

Εκτέλεση Πλένουμε το κοτόπουλο/γαλοπούλα και αφήνουμε να στραγγίσει καλά

Σε μέτρια φωτιά βάζουμε την κατσαρόλα μας,με 1/4 κούπας ελαιόλαδο, να ζεσταθεί καλά.Ρίχνουμε το κρεμμύδι και σοτάρουμε να γυαλίσει.

Προσθέτουμε στην κατσαρόλα,με τη σειρά και σοτάρουμε καλά,πρώτα τα ζεματισμένα συκωτάκια στη συνέχεια το λουκάνικο και μετά τα κάστανα αν χρησιμοποιήσουμε. Προσθέτουμε στη γέμιση το ρύζι,καλά πλυμένο,αλάτι,πιπέρι και θυμάρι. Ανακατεύουμε και σβήνουμε τη φωτιά.Αφήνουμε στην άκρη μέχρι να ετοιμάσουμε το κοτόπουλο/γαλοπούλα.

Τρίβουμε όλο το κοτόπουλο/γαλοπούλα μέσα έξω με μια κούπα λεμονιού

και κάνουμε το ίδιο με το αλάτι,το πιπέρι,τη ρίγανη,τη σκόνη σκόρδου και τη μουστάρδα.Τέλος λαδώνουμε καλά μέσα έξω.

Γεμίζουμε με την κρύα γέμιση την κοιλιά και τα μπούτια κάτω από το δέρμα Δένουμε με σπάγκο τα πόδια ή αν θέλουμε ράβουμε την κοιλιά.

Ετοιμάζουμε τη γαρνιτούρα. Βάζουμε σε μπολ τις πατάτες και προσθέτουμε αλάτι ,πιπέρι,ρίγανη, σκόνη σκόρδου και μουστάρδας,ελαιόλαδο και χυμό λεμόνι. Ανακατεύουμε καλά.

Αραδιάζουμε τις πατάτες στη γάστρα γύρω από το κοτόπουλο/γαλοπούλα. Σκεπάζουμε τη γάστρα με το καπάκι της.

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 250 βαθμούς C,με αντιστάσεις πάνω κάτω. Όταν βάλουμε στο φούρνο τη γάστρα κατεβάζουμε τη θερμοκρασία στους 200 βαθμούς και ψήνουμε στην πρώτη από κάτω θέση του φούρνου για περίπου 2 ώρες αν πρόκειται για κοτόπουλο ή όσο είναι το βάρος της γαλοπούλας όταν πρόκειται για γαλοπούλα. Λίγο πριν ολοκληρωθεί το ψήσιμο ξεσκεπάζουμε να πάρει χρώμα το φαγητό μας. Σερβίρουμε.

ΑΡΝΑΚΙ Η ΜΟΣΧΑΡΑΚΙ ΦΡΙΚΑΣΕ

 

1½ κιλό αρνάκι ή μοσχάρι κομμένο σε μερίδες

500 γραμ μαρούλι

500 γραμ. λάπαθα

λίγες καυκαλίθρες

10 κρεμμυδάκια φρέσκα ψιλοκομμένα

1 κρεμμύδι μεγάλο περασμένο στο τρίφτη

1 κούπα μάραθο ψιλοκομμένο

1 κούπα ελαιόλαδο

2 αυγά

1½ λεμόνι το χυμό του 1

ποτήρι νερό ζεστό αλάτι & πιπέρι φρεσκοτριμμένο

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Σε μια φαρδιά κατσαρόλα ζεσταίνουμε το λάδι και σοτάρουμε το κρέας μέχρι να ροδοκοκκινίσει από όλες τις πλευρές. Αφαιρούμε από την κατσαρόλα και στο ίδιο λάδι ρίχνουμε το τριμμένο κρεμμύδι και τα φρέσκα κρεμμυδάκια. Σοτάρουμε για 2-3 λεπτά και ξαναρίχνουμε το κρέας στην κατσαρόλα. Ανακατεύουμε, προσθέτουμε 1½ νεροπότηρο νερό και περιμένουμε να πάρει βράση. Αφήνουμε να μαγειρευτεί για περίπου 10 λεπτά. Ανοίγουμε την κατσαρόλα και ρίχνουμε μέσα τα χορταρικά (εκτός του μάραθου). Πιέζουμε να χωρέσουν όλα στην κατσαρόλα, σκεπάζουμε και και αφήνουμε να μαραθούν τα χόρτα μέχρι να μειωθεί ο όγκος τους. Στην συνέχεια αλατίζουμε και ανακατεύουμε καλά. Μαγειρεύουμε για τουλάχιστον 1 ώρα μέχρι το κρέας και τα χόρτα να είναι πολύ τρυφερά. Τότε ρίχνουμε μέσα τον μάραθο και ανακατεύουμε. Χαμηλώνουμε την φωτιά και ετοιμάζουμε το αυγολέμονο. Χωρίζουμε τα αυγά σε κρόκους και ασπράδια. Χτυπάμε τους κρόκους μέχρι να ασπρίσουν και τα ασπράδια μέχρι να αφρίσουν και να αρχίσουν να πήζουν. Ρίχνουμε μέσα τους χτυπημένους κρόκους και σιγά σιγά το λεμόνι. Συνεχίζουμε να χτυπάμε προσθέτοντας 2-3 μεγάλες κουταλιές ζουμί από την κατσαρόλα. Ρίχνουμε το μείγμα μέσα στην κατσαρόλα με το φρικασέ και ανακινούμε να πάει παντού το αυγολέμονο. Αφήνουμε να πάρει μια ελαφριά βράση και σβήνουμε την φωτιά.

ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ

250γρ βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου

4 αυγά επίσης σε θερμοκρασία δωματίου

1 1/2 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη

1 φλιτζάνι τσαγιού πορτοκάλι χυμό

ξύσμα πορτοκαλιού

3 βανίλιες

1/2 κεσεδάκι γιαούρτι

500γρ φαρίνα

1 φλιτζάνι αμύγδαλα και καρύδια τριμμένα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ Χτυπάμε τα αυγά, τη ζάχαρη και το βούτυρο μέχρι να αφρατέψουν καλά (να ασπρίσουν). Μετά προσθέτουμε ένα – ένα τα υλικά χτυπώντας ταυτόχρονα. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς με αέρα, για περίπου 1 ώρα.

Υπέροχες δοκιμασμένες συνταγές από τα κορίτσια μας!

Εαν σας άρεσαν κάντε like και share για να το κοινοποιησετε!

Φιλάκια στα μουτράκια σας

Σοφία

TO ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΡΩΣΤΟ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ…

Published Δεκεμβρίου 10, 2013 by sofiaathanasiadou

Ο Ρόνι έγραψε ένα συγκινητικό γράμμα στον Άγιο Βασίλη με το οποίο του ζητάει να κάνει καλά τον μπαμπά του που πάσχει από καρκίνο.
Ο 10χρονος ζητάει να ξεπεράσει ο 32χρονος μπαμπάς του, Ράσελ Χάρις την θανατηφόρα μορφή καρκίνου από την οποία πάσχει. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο μικρός δεν ζητάει κάποιο δώρο για τον εαυτό του, απλά και μόνο θέλει να είναι καλά ο μπαμπάς του.

Το γράμμα του Ρόνι στον Άγιο Βασίλη

Το γράμμα βρήκε η μητέρα του Ρόνι, η Έμα, κάτω από το κρεβάτι του και ξέσπασε σε λυγμούς: «Με άγγιξε αυτό το γράμμα. Είναι πολύ συγκινητικό να βλέπεις ένα αγόρι σε αυτή την ηλικία να μην ζητάει κάποιο δώρο».

Η Έμα γνωρίζει τον Ράσελ από τριών χρονών και ζούσαν στην ίδια γειτονιά. Άρχισαν να βγαίνουν όταν ήταν ακόμα έφηβοι και τον Αύγουστο του 2010 παντρεύτηκαν. Επίσης έχουν άλλον ένα γιο, τον Λένι που είναι έξι χρονών.

Ο Ράσελ πάσχει από καρκίνο στον εγκέφαλο και το ανακάλυψε πριν οχτώ χρόνια. Η Έμα δήλωσε ότι όσο πέρναγαν τα χρόνια χειροτέρευε και υπάρχουν αναλαμπές στην αρρώστια. Παρ’ όλα αυτά προσπαθεί κάθε μέρα να κάνει το παν φροντίζοντας τον Ράσελ αλλά και τα δύο παιδάκια τους.

Επίσης, ο 10χρονος Ρόνι βοηθάει την μητέρα του καθώς φτιάχνει το πρωινό του μικρού αδερφού του και μαθαίνει να μαγειρεύει. Μάλιστα, η μητέρα πρόσθεσε ότι είναι πολύ ευαισθητοποιημένος και λατρεύει τον πατέρα του, καθώς πρόσφατα προσπάθησε με νύχια και με δόντια να κερδίσει έναν αγώνα τένις για να δώσει χαρά στο μπαμπά του.

10xronos-zhtaei-apo-ton-agio-vasilh-na-ginei-kala-o-mpampas-tou1-570

ΠΗΓΗ  : koolnews

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΦΥΛΗ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ,ΟΠΟΥ Η ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΔΕΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ

Published Δεκεμβρίου 10, 2013 by sofiaathanasiadou

Υπάρχει μια φυλή στην Αφρική, όπου η ημερομηνία γέννησης ενός παιδιού δεν υπολογίζεται από τη στιγμή που γεννήθηκε,ούτε από τη στιγμή της σύλληψης , αλλά από την ημέρα που το παιδί υπήρξε ως σκέψη στο μυαλό της μητέρας του . Και όταν μια γυναίκα αποφασίζει ότι θα έχει ένα παιδί,  πάει και κάθεται κάτω από ένα δέντρο μόνη και ακούει όσο μπορεί να ακούσει το τραγούδι του παιδιού που θέλει να έρθει .

Και αφού έχει ακούσει το τραγούδι, πάει πίσω στον άνθρωπο που θα είναι ο πατέρας του παιδιού , και το διδάσκει σ ‘αυτόν . Και στη συνέχεια , όταν κάνουν έρωτα για να συλλάβουν σωματικά το παιδί, τραγουδούν το τραγούδι του παιδιού , ως ένα τρόπο για να το καλέσουν.

Και στη συνέχεια , όταν η μητέρα είναι έγκυος , η μητέρα διδάσκει το τραγούδι του παιδιού στις μαίες και τις ηλικιωμένες γυναίκες του χωριού , έτσι ώστε όταν το παιδί γεννιέται , οι μαίες και οι άνθρωποι γύρω του να τραγουδήσουν το τραγούδι του παιδιού  για να το υποδεχθούνε .

Και τότε , καθώς το παιδί μεγαλώνει , οι άλλοι κάτοικοι του χωριού διδάσκονται το τραγούδι του παιδιού . Εάν το παιδί πέσει ή όταν πονάει το γόνατο του , κάποιος αρχίζει να του τραγουδά το τραγούδι του. Ή όταν το παιδί κάνει κάτι θαυμάσιο , ή περνά μέσα από τις τελετές της εφηβείας  και της ενηλικίωσης, οι κάτοικοι του χωριού τραγουδούν το τραγούδι του για να το τιμήσουν.


Στην αφρικανική φυλή υπάρχει μία άλλη περίσταση κατά την οποία οι κάτοικοι τραγουδούν για το παιδί . Σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της ζωής του, κάποιος που διαπράττει ένα έγκλημα ή μια παρεκκλίνουσα κοινωνική πράξη καλείται στο κέντρο του χωριού και οι άνθρωποι στην κοινότητα σχηματίζουν ένα κύκλο γύρω του. Στη συνέχεια, τραγουδούν το τραγούδι του ενόχου.
Η φυλή αναγνωρίζει ότι η διόρθωση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς δεν είναι η τιμωρία. Είναι η αγάπη και η ανάμνηση της ταυτότητας . Όταν έχω αναγνωρίσει το δικό μου τραγούδι , δεν έχω καμία επιθυμία ή την ανάγκη να κάνω κάτι που θα βλάψει τον άλλο .
Και το τραγούδι είναι ο τρόπος μέσα από τη ζωή τους . Στο γάμο , τα τραγούδια των νεόνυμφων τραγουδιούνται , μαζί . Και τέλος , όταν αυτό το παιδί είναι ξαπλωμένο στο κρεβάτι , έτοιμο να πεθάνει , όλοι οι κάτοικοι γνωρίζουν το τραγούδι του, και του τραγουδούν – για τελευταία φορά – το τραγούδι του.
Μπορεί να μην έχουμε μεγαλώσει σε μια αφρικανική φυλή που τραγουδάει το τραγούδι μας σε κρίσιμες μεταβάσεις της ζωής μας, αλλά η ζωή  πάντα μας υπενθυμίζει πότε είμαστε σε αρμονία με τον εαυτό μας και πότε όχι. Όταν αισθανόμαστε καλά,  αυτό που κάνουμε ταιριάζει με το τραγούδι μας  ενώ όταν αισθανόμαστε άσχημα, δεν συμβαίνει αυτό . Στο τέλος , θα αναγνωρίσουμε όλοι μας το τραγούδι μας και θα το τραγουδούμε καλά . Μπορεί να αισθανθούμε λίγο   αμήχανα αυτή τη στιγμή, αλλά έτσι έχουν ολα οσα εχουν να κανουν με σπουδαίους τραγουδιστές . Ας κρατήσουμε το τραγούδι μας και θα βρούμε το δρόμο μας για το σπίτι .

Μετάφραση : Αρκούλη Κυριακή

ΠΗΓΗ:http://www.ksm.gr/

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΕΛΙΚΑ ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ!!!

Published Δεκεμβρίου 10, 2013 by sofiaathanasiadou

Δεν ξέρω αν υπάρχουν άγγελοι στον ουρανό, μπορώ όμως με σιγουριά να πω ότι «άγγελοι» με σάρκα και οστά συχνάζουν και στη δική μας πόλη. Είναι εκείνοι οι εθελοντές που χειμώνα-καλοκαίρι, με βροχή, χιόνι ή καύσωνα, μέρα αλλά και νύχτα, συναντάς στους πιο πονηρούς, τους πιο «σκληρούς» δρόμους της πρωτεύουσας να προσφέρουν πληροφόρηση, ελπίδα, ζεστασιά. Συναντήσαμε μερικούς και τους παρουσιάζουμε.

Νίκη Βουδούρη  Γιατρός, συντονίστρια της ιατρικής υπηρεσίας της ΜΚΟ PRAKSIS

Magnify Image

Από το 2010 εργάζομαι στη ΜΚΟ PRAKSIS, αρχικά στο Πολυϊατρείο της Αθήνας και στις Κινητές Μονάδες και από πέρσι είμαι υπεύθυνη για όλες τις Σταθερές και Κινητές Ιατρικές Δομές της οργάνωσης. Δραστηριοποιούμαι όπου υπάρχει κόσμος που βιώνει κοινωνικό και οικονομικό αποκλεισμό κι έχει ανάγκη ιατρικών υπηρεσιών. Ένα βασικό πρόβλημα είναι η συνεχώς μειούμενη πρόσβαση του πληθυσμού σε υπηρεσίες Υγείας, ιδιαίτερα σε μια τόσο δύσκολη εποχή. Καθημερινά μακραίνει η λίστα όλων όσοι δεν μπορούν να επισκεφτούν γιατρό ή να πάρουν φάρμακα.   Ουσιαστικά η δουλειά στον δρόμο προκύπτει από την ανάγκη να παρέχονται επιτόπου πολύτιμες ιατρικές υπηρεσίες σε ανθρώπους που αφενός δεν έχουν πρόσβαση στο σύστημα Υγείας, αφετέρου δεν θα αναζητήσουν υπηρεσίες Υγείας για διάφορους λόγους – αδυναμία επικοινωνίας, στιγματισμός, έλλειψη πληροφόρησης κ.λπ. Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι προσφέρεις όσα μπορείς σε όσο περισσότερο κόσμο μπορείς, αλλά και πάλι οι ανάγκες των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν την κρίση και τον κοινωνικοοικονομικό αποκλεισμό δεν καλύπτονται.   Η μεγαλύτερή μου δυσκολία είναι όταν έχω εντοπίσει το πρόβλημα και γνωρίζω τη λύση, αλλά οι πόρτες των υπευθύνων είναι κλειστές, τα αυτιά κωφεύουν και τα μάτια είναι ερμητικά κλειστά, διότι πιστεύουν ότι αν κάτι δεν το βλέπεις ή δεν το ακούς, αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει, επομένως δεν χρειάζεται να το αντιμετωπίσεις. Έστω, όμως, και μία φορά να ικανοποιήσεις το αίτημα ενός ανθρώπου να συνεχίσει να έχει δικαίωμα στη Υγεία και τη ζωή, αυτό είναι αρκετό για να ισοφαρίσει όσες άλλες ματαιώσεις έχεις αντιμετωπίσει προηγουμένως. Πρόσφατα ήρθε στην οργάνωση μια οικογένεια όπου μητέρα και πατέρας είναι οροθετικοί, ενώ θετικό στον HIV γεννήθηκε και το παιδί τους. Οι γονείς αντιμετωπίζουν την ανεργία, την οικονομική ανέχεια και μαζί τον καθημερινό φόβο για τη δική τους υγεία, αλλά πολύ περισσότερο για του παιδιού τους. Ήταν πραγματικά συγκλονιστικό ν’ ακούς από αυτούς τους ανθρώπους τι αντιμετωπίζουν σε καθημερινή βάση. Δεν έχω μετανιώσει καθόλου κι όποτε απογοητεύτηκα ήταν επειδή δεν μπορούσα να δώσω την αυτονόητη λύση στον άνθρωπο που μου τη ζητούσε. Η αντίδραση όμως των ανθρώπων που συναντά κανείς στον δρόμο, οι οποίοι συνειδητοποιούν ότι είσαι εκεί για να βοηθήσεις εκείνους πρωτίστως, σε ξανακατεβάζει κάθε μέρα στον δρόμο για δουλειά.   Η αμέσως επόμενη δράση μου; Να εκπαιδευτώ ακόμα περισσότερο σε σχέση με τη δουλειά με πληθυσμούς που αντιμετωπίζουν κοινωνικό και οικονομικό αποκλεισμό, έτσι ώστε να προσφέρω ποιοτικά καλύτερες υπηρεσίες.

Στέργιος Μάτης  Εθελοντής στο Athens Checkpoint 

Magnify Image

Εργάζομαι ως ενημερωτής στο Athens Checkpoint (κέντρο πρόληψης για τον HIV) κι επίσης συμμετέχω στην ομάδα σχεδιασμού και υλοποίησης των δράσεων δρόμου της Θετικής Φωνής. Ενημερώνω και παρακινώ σε εξέταση για τον HIV και τα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, διανέμω προφυλακτικά καθώς και υλικά για ασφαλή χρήση ενδοφλέβιων ουσιών και παραπέμπω όσους χρειάζονται περαιτέρω βοήθεια στους σχετιζόμενους οργανισμούς ή ΜΚΟ (Θετική Φωνή, Athens Checkpoint, OKANA, ΚΕΕΛΠΝΟ κ.λπ.).   Όλα ξεκίνησαν πριν από δύο χρόνια, όταν η ενημέρωση που είχα από τη Θετική Φωνή συνέπεσε με τη δική μου ανάγκη για κοινωνική προσφορά. Γνώρισα τότε την ομάδα που σχεδίαζε τις δράσεις δρόμου και σήμερα είμαστε ένα δεμένο σύνολο. Διάλεξα το συγκεκριμένο αντικείμενο γιατί η έλλειψη ενημέρωσης για τον HIV εξακολουθεί να υπάρχει.   Απευθυνόμαστε σε ανθρώπους που προσφέρουν ερωτικές υπηρεσίες (κυρίως σε ξενοδοχεία και δρόμους γύρω από την Ομόνοια) ή συχνάζουν σε στέκια ερωτικών γνωριμιών (πάρκα, πορνοσινεμά, μπαρ, πιάτσες κ.λπ.), αστέγους (στο Κέντρο Υποδοχής Αστέγων του Δήμου Αθηναίων), χρήστες ενδοφλέβιων ουσιών (σε συνεργασία με τον ΟΚΑΝΑ και άλλες οργανώσεις) καθώς και μετανάστες. Με τους τελευταίους το πρόβλημα είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν καταλαβαίνουν καλά ελληνικά και, παρότι έχουμε ετοιμάσει υλικό σε γαλλικά και αραβικά, σίγουρα χρειαζόμαστε περισσότερες γλώσσες, κάτι που σχεδιάζουμε να υλοποιήσουμε μέσα στο 2014.   Η μεγαλύτερη δυσκολία των δράσεων δρόμου είναι η προσέγγιση, μια και το σεξ για την ελληνική κοινωνία παραμένει σε μεγάλο βαθμό ταμπού. Κάθε άνθρωπος διαφέρει, οπότε καλούμαστε να ακολουθήσουμε την ψυχολογία που έχει ο ωφελούμενος. Στο street work με τον ΟΚΑΝΑ, πάλι, επιχειρείς να κερδίσεις την εμπιστοσύνη του χρήστη, δείχνοντάς του ότι δεν είσαι ένας απόμακρος παρατηρητής αλλά κάποιος που τον συμμερίζεται. Συνήθως αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Άλλα εμπόδια είναι οι καιρικές συνθήκες τον χειμώνα και η επικινδυνότητα σε κάποια μέρη, για όλα όμως υπάρχει λύση.   Δύο περιστατικά που μου έμειναν αξέχαστα συνέβησαν στην πρώτη μου δράση δρόμου με τον ΟΚΑΝΑ, όπου συμμετείχα ως παρατηρητής. Το πρώτο ήταν σε ένα οικόπεδο όπου βρίσκονταν καμιά 25αριά άτομα τη στιγμή της χρήσης. Με πλησίασε τότε ένας που είχε καρφωμένη μία σύριγγα στον λαιμό, μία άλλη στο δεξί χέρι, ενώ κρατούσε και μία τρίτη στο αριστερό. Όντας άπειρος τότε, πάγωσα. Ευτυχώς, οι πιο έμπειροι το κατάλαβαν αμέσως και με απομάκρυναν ώσπου να συνέλθω. Το δεύτερο ήταν όταν κοντά στο Πολυτεχνείο είδα ένα παιδί, το πολύ 5 χρόνων, να βρίσκεται σε χώρο με δεκάδες χρήστες. Σοκαρίστηκα ακόμα περισσότερο παρατηρώντας ότι όταν μας αντιλήφθηκε προσπάθησε να κρύψει στο παπούτσι του ναρκωτικά. Εκεί αμέσως παρενέβη κάποια ειδική κοινωνιολόγος για να εξακριβώσει την κατάσταση. Πρόσφατα έμαθα ότι το συγκεκριμένο παιδί βρίσκεται στα χέρια της Πρόνοιας, διατηρώντας συνεχή επαφή με τη μητέρα του. Όλες οι σχέσεις που δημιουργούμε είναι αμφίδρομες: δίνω-παίρνω. Στον εθελοντισμό δίνεις λίγο χρόνο από τη ζωή και την καθημερινότητά σου, μεταφέροντας θετική ενέργεια σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Αυτό που εισπράττεις μπορεί να μην είναι χρήμα, είναι όμως μάθημα ζωής. Αν όλοι μας σκεφτούμε ότι ίσως να βρισκόμασταν εμείς στη θέση αυτών που χρήζουν βοηθείας, να φορούσαμε τα παπούτσια τους, που λέμε, τότε θα ήμασταν, νομίζω, πολύ περισσότεροι οι εθελοντές.   Συχνά το πρόγραμμα των δράσεων είναι ιδιαίτερα βεβαρημένο. Υπάρχουν μέρες που ξεκινώ χαράματα και τελειώνω ξημερώματα της επομένης. Αυτό που με βοηθάει κάθε φορά είναι τα θετικά συναισθήματα που μου μένουν. Ότι κάτι έκανα και σήμερα. Η ικανοποίηση έρχεται από ένα απλό «ευχαριστώ». Γυρνάω σπίτι μου και σκέφτομαι τα πρόσωπα των ανθρώπων όταν σου εκφράζουν ευγνωμοσύνη για ό,τι προσφέρεις. Υπάρχει καλύτερο συναίσθημα;

Μάριος Ζυγουρίτσας Κοινωνιοθεραπευτής, εθελοντής ΟΚΑΝΑ 

Magnify Image

Εργάζομαι στο πρόγραμμα «Αριστοτέλης» του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου ως κοινωνιοθεραπευτής στην έρευνα για την επιδημική έξαρση του HIV σε χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών από τον Ιούνιο του 2012. Είμαι, επίσης, εθελοντής street worker στον ΟΚΑΝΑ. Η διανομή αποστειρωμένου ενέσιμου υλικού, η ενημέρωση για ασφαλή χρήση, όπως και η παραπομπή σε προγράμματα απεξάρτησης ή σταθμούς φροντίδας –έχει, ξέρετε, αυξηθεί σημαντικά ο αριθμός των άστεγων χρηστών– είναι οι κυριότερες δράσεις που γίνονται στον δρόμο.   Η αυξημένη συχνότητα κρουσμάτων HIV λοίμωξης μεταξύ των χρηστών ενδοφλέβιων ουσιών, η έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, η εξαθλίωση των αστέγων, τα βιαία περιστατικά, η πορνεία, η παραβατικότητα, είναι τα σοβαρότερα προβλήματα που βιώνεις σε αυτόν το χώρο.   Είμαι ο ίδιος απόφοιτος προγράμματος απεξάρτησης από το ΚΕΘΕΑ-Εν Δράσει και θυμάμαι ότι ένας από τους λόγους που προσέγγισα ένα πρόγραμμα απεξάρτησης ήταν η ενημέρωση από τα παιδιά του street work του ΟΚΑΝΑ. Αυτό που είχα πάρει τότε θέλω να το προσφέρω κι εγώ με τη σειρά μου.   Η επαφή με έναν χρήστη στον δρόμο γίνεται κάτω από αντίξοες συνθήκες. Συνήθως συχνάζουν σε απομονωμένα μέρη, είναι αρκετά άτομα μαζεμένα κι ο κίνδυνος να συμβεί οτιδήποτε άσχημο είναι μεγάλος. Δρώντας σε ένα τέτοιο επικίνδυνο περιβάλλον η επικοινωνία είναι συχνά προβληματική, όμως γνώρισα αρκετά παιδιά που παρέπεμψα σε προγράμματα απεξάρτησης και τώρα ξέρω ότι είναι εκεί και προσπαθούν. Η ολική μεταμόρφωση ενός άστεγου χρήστη που είχα παραπέμψει στο στέκι του ΟΚΑΝΑ, όπου τον είδα μπανιαρισμένο, ξυρισμένο, καθαροντυμένο, με εξασφαλισμένο τουλάχιστον το καθημερινό του φαγητό, καθώς και το εγκάρδιο «ευχαριστώ» που άκουσα ύστερα, ήταν από τις πιο συγκινητικές στιγμές που βίωσα. Μια άλλη δυνατή στιγμή ήταν όταν είδα μια κοπέλα με επιληπτικό επεισόδιο να πέφτει κάτω χτυπώντας δυνατά το κεφάλι της στο πάτωμα, με άμεσο κίνδυνο να της γυρίσει η γλώσσα και να πνιγεί. Η εμπειρία των παιδιών του ΟΚΑΝΑ την έσωσε. Όταν επανήλθε, δεν θυμόταν τίποτα!   Δεν μετανιώνω στιγμή για την επιλογή μου, αντιθέτως προσπαθώ να μάθω όσο γίνεται περισσότερα, ώστε να βοηθήσω περισσότερο. Με στενοχωρεί πολύ να μαθαίνω για νέα παιδιά που χάνονται. Σε κάποιους είχα μιλήσει προσπαθώντας να τους βοηθήσω και κάποιες στιγμές σκέφτομαι αν θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι διαφορετικό… «Οι χρήστες δεν είναι το πρόβλημα, αλλά έχουν προβλήματα και χρειάζονται βοήθεια». Αυτό θα έλεγα σε κάποιον που θα ήθελε να δοκιμαστεί στις δικές μας δράσεις δρόμου. Για τη συνέχεια, τώρα, υπάρχουν σκέψεις για τη δημιουργία ενός ξενώνα και σταθμού φροντίδας για άστεγους χρήστες όπου θα με ενδιέφερε να δραστηριοποιηθώ. Ίδωμεν!

  Κωνσταντής Καμπουράκης Υπεύθυνος συντονισμού δράσεων δρόμου της Act Up Ελλάς 

Magnify Image

Είμαι από το ’93 εθελοντής στην Act Up Ελλάς, ειδικά εκπαιδευμένος για παρεμβάσεις πεδίου street work και ενεργητικής αναζήτησης (outreach-work). Τα τελευταία χρόνια, και με αφετηρία πάντα τη γνώση και την πρόληψη για τον HIV, η δράση μας επεκτάθηκε στο trafficking. Η εμπιστοσύνη από την ομάδα-στόχο είναι το θεμελιώδες πρόβλημα. Είναι μια σχέση που πρέπει να αναπτυχθεί άμεσα, να είναι φυσικά εχέμυθη και ακριβής στις συντεταγμένες της. Οι απειλές για τη ζωή ή τις οικογένειές μας είναι ένα μεγάλο ζήτημα. Ένα άλλο πρωτεύον ζήτημα είναι ο προσεκτικός σχεδιασμός της δράσης και της χρηματοδότησής της, ώστε να μη βρεθεί η οργάνωση υπόλογη… Δεν είναι επαγγελματικός προσανατολισμός η δράση δρόμου, δεν ξύπνησα ένα πρωί και είπα ότι θέλω να κάνω αυτό – είναι μια διαδικασία που ήρθε σε συνέχεια πολλών αναζητήσεων για τους τρόπους παρέμβασης. Λειτουργούμε κάπως σαν τους νευρώνες ενός οργανισμού, όντας γέφυρες επικοινωνίας ανάμεσα στην ομάδα-στόχο και στις δημόσιες δομές Υγείας.   Αξέχαστος θα μου μείνει ο τρόπος που με κοίταξε το καλοκαίρι του 2013 ένα παλικάρι 25 ετών από το Αφγανιστάν, όταν επέστρεψε στην Ελλάδα για να δει τον άνθρωπο που τον βρήκε και τον πήγε στον ξενώνα της οργάνωσης το 2008 για τους άνδρες-θύματα trafficking. Χάρη σε εκείνη τη βοήθεια βγήκε απ’ το κύκλωμα κι έφυγε για τη Σουηδία, όπου σπούδασε κι έφτιαξε τη ζωή του. Τα υγρά από συγκίνηση μάτια του, η χαρά του, η θετική του εξέλιξη, αυτά με δυναμώνουν.   Στους συνεργάτες που θέλουν να γίνουν street workers επισημαίνω πως πρέπει καταρχάς να είναι αποτελεσματικοί και ασφαλείς με τους εαυτούς τους, διαφορετικά ίσως είναι καλύτερα να προτιμήσουν έναν άλλο τομέα δράσης. Χαίρομαι να βλέπω τους νεότερους εκπαιδευόμενους να συνεχίζουν τις δράσεις, βάζοντας τη δική τους δυναμική οπτική στον τρόπο ενεργητικής αναζήτησης και παρέμβασης πεδίου. Ήδη μελετάμε τον συντονισμό και την εκπαίδευση φοιτητών Ιατρικής σε δράσεις δρόμου, έτσι ώστε οι μελλοντικοί γιατροί να εξοικειώνονται με τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες της κάθε ευάλωτης ομάδας.

Ηλιάνα Μπαλτζώη Κοινωνική επιστήμονας, εθελόντρια της ΜΚΟ PRAKSIS 

Magnify Image

Πάνω που πιστεύεις πως είδες κάτι «σκληρό», έρχεται κάτι καινούργιο να σ’ το καταρρίψει. Εργάζομαι από πέρσι στην Κοινωνική Υπηρεσία του Κέντρου Ημερήσιας Φροντίδας Αστέγων της ΜΚΟ PRAKSIS. Με το street work ασχολούμαι ενεργά σχεδόν πέντε χρόνια τώρα κι έχω συμμετάσχει σε διάφορες δράσεις δρόμου. Οι κύριες ευάλωτες ομάδες-στόχοι είναι άστεγοι, χρήστες ενδοφλέβιων ουσιών, εκδιδόμενες-οι κ.ά., ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, εθνικότητας και νομικού καθεστώτος.   Οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονται σε κατάσταση οξείας κρίσης και συνήθως πρόκειται για περιπτώσεις που αντιμετωπίζουν με τον σκληρότερο τρόπο το φάσμα της περιθωριοποίησης. Ο δρόμος αποτελεί τον «φυσικό» κοινωνικό τους περίγυρο, αφού το οικογενειακό-φιλικό περιβάλλον τούς έχει παραμερίσει, ενώ συναντούν δραματικές δυσκολίες στην εξυπηρέτηση βασικών τους αναγκών εξαιτίας της διαρκώς μειούμενης πρόσβασής τους σε υπηρεσίες Υγείας και Πρόνοιας, της αδυναμίας βιοπορισμού, καθώς και του αποκλεισμού από την κρατική μέριμνα.   Στον συγκεκριμένο εθελοντισμό με ώθησε η επιθυμία να κατανοήσω από κοντά τον τρόπο που βιώνουν οι άνθρωποι αυτοί την καθημερινότητά τους στον δρόμο, που στις περισσότερες περιπτώσεις αποτελεί και το σπίτι τους. Σημαίνοντα ρόλο διαδραμάτισε, ακόμη, το γεγονός πως μεγάλωσα στο κέντρο της Αθήνας και οι καταστάσεις αυτές, αν και σαφώς ηπιότερες από ό,τι σήμερα, δεν μου ήταν άγνωστες.   Δυστυχώς, υπάρχει μόνο η διάθεση των ατόμων που προσπαθούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους αυτούς και των ατόμων που βρίσκονται στον δρόμο, απουσιάζει ένα οργανωμένο ή έστω στοιχειωδώς αποτελεσματικό πλαίσιο παροχών και ικανοποίησης αιτημάτων αυτών των ομάδων. Ουσιαστικά αντιμετωπίζονται ως «περιττοί άρρωστοι» και, αντί να τους δοθεί χείρα βοηθείας από την πολιτεία, τους σπρώχνουν «κάτω από το χαλί» ή απλώς τους ωθούν να κρύβονται, καθώς επικρατεί η λογική «ό,τι δεν βλέπουμε, δεν υπάρχει».   Αντιμετωπίζοντας τέτοιες καταστάσεις καθημερινά πια, αδυνατώ να ξεχωρίσω την πιο ιδιαίτερη. Πάνω που πιστεύεις πως είδες κάτι «σκληρό», έρχεται κάτι καινούργιο να σ’ το καταρρίψει, οπότε κατανοείς πως αυτά που για εμάς φαντάζουν hardcore, για κάποια άλλα άτομα είναι απλώς τρόπος ζωής. Σαφώς και υπάρχουν στιγμές που μπορεί να απογοητευτείς ή να ζοριστείς. Σημαντική είναι εδώ τόσο η προσωπική σχέση με τους ανθρώπους που συναντάς όσο και με την ομάδα σου.   Όποιος θελήσει να κάνει κάτι αντίστοιχο, πρέπει να έχει τη διάθεση να δεχτεί και να δώσει. Ουσιαστικό ρόλο παίζει, επίσης, η κατάλληλη εκπαίδευση για τέτοιου είδους δράσεις. Μπορεί οι άνθρωποι στους οποίους απευθύνεσαι να σε απορρίψουν, να μη θελήσουν να σου ανοιχτούν για τους δικούς τους λόγους. Οι διαπροσωπικές σχέσεις εμπιστοσύνης που προοδευτικά δημιουργείς είναι το σημαντικότερο εφόδιο για τη δουλειά στον δρόμο.   Βασικά, χρειάζεται η ευαισθητοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερων ανθρώπων, ώστε να κατανοήσουν πως τα άτομα αυτά είναι πολύ πιο δυνατά απ’ όσο πιστεύεται, παρότι ζουν μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Αντί να περνάμε στο απέναντι πεζοδρόμιο, στρέφοντας το βλέμμα μας αλλού, ας σκύψουμε πάνω τους, δίνοντάς τους έστω το ελάχιστο, που για εκείνους όμως είναι κάτι σπουδαίο.

ΠΗΓΗ : lifo

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 875 other followers