προσοχη!

All posts in the προσοχη! category

Δεν ξερω ποια ειμαι…

Published Απριλίου 10, 2014 by sofiaathanasiadou

violence

Το ονομα μου ειναι….

Δεν εχει καμια σημασια …

Ισως να μην το θυμαμαι και συγχωρεστε με νιωθω πως αυτη που υπηρξα εως τωρα δεν ζει πλεον…

Με θυμαμαι να πεθαινω να σβηνω παλευοντας να παρω την τελευταια μου ανασα στα χερια του αντρα μου…

Ναι καλα καταλαβες …

Πλεον δεν εχω ονομα …

Πλεον ειμαι μερος μιας στατιστικης.

Ειμαι η μια γυναικα στις 5 που εχω πεσει θυμα ενδοοιογενειακης βιας.

Δυσκολα πραγματα…

Δυσκολα να τα πεις δυσκολα να επιζησεις δυσκολα να παρεις κουραγιο να σηκωθεις να ζησεις…

Θυμαμαι και δεν ξερω αν θελω να θυμαμαι…

Αλλα πασχιζω να θυμηθω για να σας μεταφερω πως ενιωσα οχι για να τα βγαλω επιτελους απο μεσα μου γιατι αυτο ειναι αδυνατον.

Πασχιζω να θυμηθω γιατι ξερω πως καποια απο εσας εκει εξω το ζει κατ  επαναληψη …

Καποια εκει εξω πιστευει πως ηταν μια φορα η πιστευει πως δεν υπαρχει διεξοδος.

Νομοι υπηρεσιες δικηγοροι υπηρεσιες στηριξης ψυχολογοι…

Κανεις δεν μπορει να σε βοηθησει αν δεν πιστευεις σε εσενα.

Αν δεν πιστευεις πως μπορεις να φυγεις ,πως  μπορεις να τα καταφερεις, πως δεν σου αξιζει.

Ενιωσα εγκλωβισμενη φυλακισμενη ενιωσα τον φοβο να ποτιζει καθε κυτταρο του σωματος μου.

Θα πεθανω …

Θα γυρισει να με αποτελειωσει…

Που να παω?

Πως θα ζησω ?

Δεν υπαρχει κανεις …

Που να το πω?

Ντρεπομαι…

Ντρεπομαι για μενα για εκεινον για την καταντια μου για τα χρονια που αφιερωσα για την αγαπη που πεταξε στα σκουπιδια για την ζωη μας που κλωτσησε χωρις δευτερη σκεψη.

Αραγε τι μπορει να σκεφτηκε και ενιωσε τοσο ικανος να με σκοτωσει…

Τι μπορει να του εχω κανει…

Ριχνω παντα το φταιξιμο σε μενα οπως και εσυ!

Αν δεν ειχα μιλησει ετσι αν ειχα βγαλει τον σκασμο αν δεν τον νευριαζα αν δεν ηθελα να χωρισουμε…

Ολες οι ενοχες σερβιρισμενες σαν  ετοιμο φαγητο των πρεπει της κοινωνιας μας.

Ακομα δεν ξερω πως γλιτωσα με τι κουραγιο σχηματισα τον αριθμο της γραμμης στηριξης τον αριθμο της αστυνομιας …

Με τι κουραγιο  και δυναμη πηρα τηλεφωνο μεσα στα αγρια χαραματα μια φιλη να ερθει να με παρει να παω στο τμημα.

Με τι δυναμη εμφανιστηκα εκει μελανιασμενη προδωμενη με τα ματια πρησμενα απο το κλαμμα.

Το μονο που σκεφτομουν ειναι πως δεν πρεπει να κανω πισω δεν πρεπει να γυρισω δεν πρεπει να μετανιωσω.

Δεν θελω να ειμαι θυμα θελω να ζησω.

Φοβαμαι αλλα οσο ακομα ανασαινω, θελω να κανω προσπαθειες να ελευθερωθω.

Σε κανεναν δεν αξιζει να ζει ετσι.

Ειναι δυσκολο το ξερω κανενας δεν σε περιμενει με ανοιχτες τις αγκαλες να σε βοηθησει..

Ετσι νομιζα …

Κανενας δεν σου στρωνει για να κοιμηθεις..

Και ισως στην αρχη τα στρωσιδια ειναι σκληρα και το κορμι σου κρυωνει και ποναει.

Αλλα πρεπει να διαλεξεις …

Πρεπει να διαλεξεις ποια στατιστικη θελεις να εισαι…

Η μια στις 5 που πεφτει καθημερινα θυμα η η μια που τολμαει να φυγει μακρια απο ολα οσα ξερει οσα εχει συνηθισει κανοντας μια βουτια στο αγνωστο με μια ελπιδα να τα καταφερει?

Θυμαμαι τον πανικο το αγχος τους εφιαλτες καθε βραδυ και την θλιψη.

Γιατι?

Γιατι να συμβει σε εμενα γιατι να μην αλλαζε γιατι γιατι ατελειωτα που με στοιχειωνουν ακομα.

Μετα ηρθε η συγνωμη το θα αλλαξω το δεν θα ξαναγινει.

Και εκει ειναι που θελεις να πιστεψεις με καθε τροπο πως σου λεει αληθεια.

Πως ο ανθρωπος που σε αγαπησε μετανιωσε που σε πονεσε.

Αλλα θυμασαι παλι τις στατιστικες και ξερεις βαθια μεσα σου πως η κατασταση ειχε κλιμακωθει..

Απο την αγαπη στην αδιαφορια απο την αδιαφορια στην απαξιωση απο την απαξιωση στη βια.

Ξερεις πως μεσα σου δε θα τον συγχωρησεις ποτε και πως ολα εχουν τελειωσει.

Αυτη η ζωη που ειχες τελειωσε καιρο τωρα σαν ενα καλο  μπουκαλι κρασι …

Και εσυ επεμενες να θελεις να πιεις λιγο ακομα να θυμηθεις την υπεροχη γευση που σου αφηνε στο στομα…

Αλλα δεν ειχε αλλο …

Και βολευτηκες με την φτηνη ρετσινα και επινες αχορταγα μπας και κανεις λιγο κεφαλι…

Μπας και γινει κατι οπως πριν…

Ωσπου το στομαχι σου δεν αντεξε αλλο την αηδια…

Αφου  προσπαθεις να βολευτεις με αναμνησεις το μυαλο σου δεν συμφωνει…

Τελειωσαν ολα σου λεει και ξερναει την φτηνια μπας και ξεκολλησεις…

Τελικα σκεφτομαι πως οτι εζησα ηταν δωρο…

Ηταν ο μονος τροπος να αφησω απο τα χερια μου το νεκρο γαμο μου.

Ο μονος τροπος να σταματησω να προσπαθω να κολλησω τα σπασμενα κομματια…

Ο μονος τροπος να διεκδικησω να ζω οπως μου αξιζει.

Τωρα ποια παλευω να βρω ποια ειμαι …

Ποια εγινα πως θα γινει να ζησω χωρις να σκεφτομαι πως ειμαι μερος μιας στατιστικης.

Δεν με νοιαζει τι θα ερθει  αν θα ερθει πως θα ερθει.

Με νοιαζει μονο καθε ανασα που παιρνω να αξιζει.

Στατιστικά έχει βρεθεί ότι στην Ευρώπη 1 στις 5 γυναίκες έχει υποστεί βία κάποια στιγμή στη ζωή της από το σύζυγο ή το σύντροφο της. Στην Ελλάδα, η πλειοψηφία των στοιχείων που αφορούν τη συχνότητα των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας προέρχεται από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων.Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν συλλεχθεί από γυναίκες θύματα στις συμβουλευτικές υπηρεσίες κατά το διάστημα 2002 – 2005, το πρώτο περιστατικό βίας παρατηρείται συνήθως μετά το γάμο (56,06%) και οι γυναίκες, παρά τη βίαιη συμπεριφορά του συζύγου τους (80%), εξακολουθούν να μένουν μαζί τους (65,22%). Η συνηθέστερη μορφή βίας είναι η ψυχολογική και η σωματική, ενώ λιγότερο συχνά αναφέρεται μόνο η ψυχολογική βία.

Βοηθηστε τα παιδια να καλλιεργησουν τη φαντασια τους

Published Απριλίου 9, 2014 by sofiaathanasiadou

Μπορεί η φαντασία, δυστυχώς, να καταλαμβάνει ελάχιστο χώρο στη ζωή των περισσότερων ενηλίκων, για τα παιδιά όμως αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την γνωστική τους ανάπτυξη. Όταν λέμε ότι ένα παιδί έχει ζωηρή φαντασία, εννοούμε στην πραγματικότητα ότι μπορεί να σκέφτεται δημιουργικά και ευέλικτα, να βρίσκει λύσεις στις δυσκολίες που συναντά, να εφαρμόζει όλα αυτά που γνωρίζει με ένα δικό του ιδιαίτερο τρόπο κάθε φορά, ακόμα και να πειραματίζεται.

Για ένα μικρό παιδί όλος ο κόσμος είναι κάτι καινούριο και άγνωστο που πρέπει να κατακτήσει και η φαντασία του το βοηθά να διαχειρίζεται καλύτερα όλες τις νέες πληροφορίες και εμπειρίες που καθημερινά προσλαμβάνει. Αν θέλετε να βοηθήσετε το μικρό σας να αναπτύξει την φαντασία του, ας δούμε τι μπορείτε να κάνετε .

Διαβάζετε βιβλία. Η ανάγνωση βιβλίων είναι ο καλύτερος τρόπος για να καλλιεργήστε τη φαντασία του μικρού σας. Προτιμήστε ιστορίες με όμορφη εικονογράφηση και αν μπορείτε, διαβάστε αλλάζοντας τη φωνή σας ή κάνοντας διάφορους ήχους. Προτρέψτε το παιδί να ζωγραφίσει τη ιστορία, όπως την φαντάζεται.

Φτιάξτε μαζί ιστορίες. Εκτός από τα βιβλία, μπορείτε να διηγείστε και δικές σας ιστορίες και να ενθαρρύνετε το παιδί να τις συμπληρώνει. Μπορείτε ακόμα να χρησιμοποιείτε το ίδιο το παιδί ως τον πρωταγωνιστή των ιστοριών σας και κάθε μέρα να σκαρφίζεστε και μια καινούρια περιπέτεια.

Ακούστε μαζί μουσική. Φέρτε το μικρό σας σε επαφή με πολλά είδη μουσικής από νωρίς , αφήστε το να παίζει με μουσικά όργανα, να παράγει ήχους , ακόμα κ ι αν στα αυτιά σας ακούγεται απλά σαν θόρυβος.

Ενισχύστε το συμβολικό παιχνίδι. Παίξτε μαζί με το παιδί σας, διαλέξτε ρόλους και αφήστε το να φτιάξει εκείνο το σενάριο, όπως θέλει, χρησιμοποιώντας τη φαντασία του. Εσείς απλά ακολουθήστε.

Αυτοσχεδιάστε. Ακόμα και τα πιο απλά αντικείμενα που έχουμε στο σπίτι μπορούν να μεταμορφωθούν με λίγη φαντασία. Φτιάξτε ένα αυτοκίνητο από ένα χαρτόκουτο, μια σκηνή με ένα παλιό σεντόνι, χρησιμοποιήστε μια παλιά κάλτσα ως ξεσκονόπανο κλπ. Ενθαρρύνετε το μικρό σας να χρησιμοποιεί ένα αντικείμενο με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, ξεφεύγοντας από την αυστηρή λογική.

Βγείτε στη φύση. Τώρα που φτιάχνει ο καιρός, μην κλείνεστε στο σπίτι. Μικρές ή μεγαλύτερες εξορμήσεις είναι απαραίτητες για να δει και να απόλαυσει το παιδί τα λουλούδια, τα πουλιά, τα έντομα, τη θάλασσα κλπ. Όλα αυτά είναι ερεθίσματα που συμβάλλουν στην καλλιέργεια της φαντασίας του.

πηγη:http://www.mother.gr/

20 πράγματα που έμαθα για τον εαυτό μου από τότε που έγινα μαμά

Published Απριλίου 9, 2014 by sofiaathanasiadou

20 πράγματα που έμαθα για τον εαυτό μου από τότε που έγινα μαμά

1. Όσο «ενήλικη» κι αν είσαι, θα κλαις σαν μωρό κάθε φορά που θα κάνουν μια ένεση στο μικρό σου.

2. Πόσο λίγο ύπνο χρειάζεσαι στ’ αλήθεια, για να «βγάλεις» αξιοπρεπώς τη μέρα.

3. Πόση καφεΐνη μπορείς να καταναλώσεις, χωρίς να… απογειωθείς σαν πύραυλος!

4. Πόσο περήφανη μπορείς να νιώσεις με τα κατορθώματα κάποιου άλλου ανθρώπου.

5. Πόσο απερίγραπτα τεράστια είναι η χαρά σου, όταν το παιδί σου πετυχαίνει καθετί για πρώτη φορά.

6. Πόσες μέρες μπορεί να περάσουν χωρίς να κάνεις ούτε ένα μπάνιο!

7. Με πόση ευκολία και υπομονή μπορείς να καθαρίζεις τον εμετό του παιδιού σου, παρόλο που τον σιχαίνεσαι θανάσιμα!

8. Πόσο ελάχιστα μπορείς να ανεχτείς όλες τις υπόλοιπες μαμάδες.

9. Το φωτογραφικό ταλέντο που έκρυβες τόσο καιρό βαθιά μέσα σου.

10. Πόσο «θαυματουργό» είναι τελικά το σώμα σου!

11. Για πόσο καιρό μπορείς να περιφέρεσαι δεξιά κι αριστερά με τις ίδιες φόρμες!

12. Πόσο δυνατή μπορείς να γίνεις, όταν καλείσαι να στηρίξεις το παιδί σου!

13. Πόσο πρόθυμη είσαι να θυσιάσεις τους προσωπικούς σου στόχους για χάρη του παιδιού σου.

14. Για πόσο καιρό μπορείς να ζεις σ’ ένα… βρόμικο σπίτι!

15. Πόσο πολύ ίδια με τη μαμά σου γίνεσαι καθώς περνάει ο καιρός!

16. Πόσο λίγα είναι τα υλικά αγαθά που χρειάζεσαι για να είσαι ευτυχισμένη.

17. Πόση δύναμη μπορεί να σου δώσει μια τόση δα αγκαλίτσα!

18. Πόσο ανταγωνιστική μπορείς στ’ αλήθεια να γίνεις!

19. Πόσα πολλά πράγματα μπορείς να καταφέρεις ολομόναχη μέσα σε μόνο μία ώρα!

20. Πόση πολλή αγάπη μπορεί να χωρέσει στην καρδιά σου!

πηγη:http://www.imommy.gr/

Ο Αλεξανδρος η αλλιως Χαπι Daddy δινει μαθηματα σε ολους τους μπαμπαδες!

Published Απριλίου 9, 2014 by sofiaathanasiadou

[daddy4.jpg]

Τι να πω για αυτον τον ανθρωπο…

Οτι και να πω θα ναι λίγο!

Ο Αλεξανδρος η κατα τον ιντερνετικο κοσμο Χαπι Daddy δεν ειναι ενας συνηθισμένος μπαμπάς!

Αυτο είναι το μόνο σίγουρο!

Ξέρετε  πολλούς να ζήτησαν επιμέλεια για ένα μωρό 1μιση έτους?

Ξερετε πολλούς μπαμπάδες να μεγαλώνουν ενα παιδί μόνοι τους?

Ο Αλεξάνδρος λοιπών ξεκίνησε από  μία σελίδα στο facebook, “μόνο και μονο για να μην είμαι μόνος στο σπίτι τα βράδια που κοιμάται ο μικρός” όπως λέει ο ίδιος και στη συνέχεια άρχισε να γράφει κείμενα  στο single parents.

Έχει ενα ιδιαίτερο τρόπο γραφής,πολύ χιουμοριστικο και τα κείμενά του ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΚΑΡΔΙΑ!

Αποφάσισε να κάνει το δικό του blog που πρέπει να το επισκεφτείτε το Χαπι Daddy

Απο εμάς καλή επιτυχία

Καλό κουράγιο σε αυτο που κάνει

Η ζωη του χρωστα πολλα αυτο ειναι το μόνο σίγουρο!

Παρτε ένα δείγμα!

Το παρακάτω κείμενο λέγεται

Κράμερ εναντίον Κράμερ junior

“Το βράδυ περιμένεις να κοιμηθεί ο μικρός για να μπορέσεις να χαλαρώσεις λίγο στον υπολογιστή, να φαντασιωθείς ταξίδια σε μέρη που ταξιδεύει η μνήμη σου καθημερινά, να φας πατατάκια κυματιστά και με κιτρινισμένα δάχτυλα να ψάχνεις να βρεις την Ιθάκη σου κάπου ανάμεσα στα πλήκτρα του keyboard, να αφήνεις ίχνη παντού στο δρόμο προς την ηλεκτρονική Ιθάκη, τέτοια ώστε αρκεί να αναποδογυρίσεις το πληκτρολόγιο και να το χτυπήσεις 1-2 φορές στο γραφείο ώστε όλα τα χνάρια του ταξιδιού με βάρκα τα chips, να γεμίσουν τον κόσμο σου με μικρά αλατισμένα κομματάκια… Το καλύτερο blanco της μνήμης και των ταξιδιών σου είναι ο ήχος από το μικρό ηλεκτρικό σκουπάκι Βlack & Decker που απλώνει όλο το black του σε όσα decks είχες ονειρευτεί… απόψε στα καταστρώματα είσαι μόνος….

Και κοιμάσαι κατά τις δύο, αν όλα έχουν πάει καλά και ο μικρός δεν έχει εμφανίσει νυχτερινό τρόμο, και δεν βήχει, και δεν βλέπει όνειρα και δεν παραμιλάει…
6μιση η ώρα το πρωί ο μικρός Κράμερ σκαρφαλώνει πάνω σου για να σε ξυπνήσει, σου τραβάει τα βλέφαρα… Λογικό, αν έτσι ανοίξουν τα μάτια, πάει να πει πως ξύπνησες. Πιάνει. Δοκιμάστε το. Ξυπνάς στα αλήθεια.
Σηκώνεσαι παραπατώντας και σε ακολουθεί η ουρά σου, ο μικρός Κράμερ, διαλαλώντας την πραμάτεια του, τα πράγματα τα οποία σας συντρόφευσαν στον ύπνο σας και βρήκαν τη θέση που τους αρμόζει στο κρεβάτι δίπλα σας… Μετά θέλει πρωινό. Θέλει ομελέτα. Τον ρωτάς αν θέλει γάλα. Όχι, θέλει ομελέτα.

Τον ρωτάς αν θέλει δημητριακά. Όχι, θέλει ομελέτα. Και κάνεις ομελέτα στις 6 και 45 το πρωί. Και μόλις είναι έτοιμη, ο μικρός κλαίει. Γιατί δεν θέλει ομελέτα. Θέλει γάλα. Και του ζεσταίνεις γάλα ενώ τρως την ομελέτα του. Και μόλις γίνεται το γάλα ο μικρός κλαίει. Γιατί δεν θέλει γάλα. Θέλει χυμό και τοστάκι. Και ετοιμάζεις το τοστάκι ενώ πίνεις το γάλα του. Από τις 7 παρά έχεις σκάσει στο φαγητό, εσύ που δεν πεινούσες. Ταράτσα την έκανες πρωί πρωί. Έτοιμο το τοστάκι. Και ο χυμός. Και κάθεστε μαζί στο τραπέζι. Εκείνος τρώει. Εσύ φυσικά δεν πεινάς πια.

Κάνεις όμως έναν καφέ, έτσι για την παρέα. Και ανοίγεις και τον υπολογιστή σου δίπλα. Ο μικρός παίζει με το αεροπλανάκι του πάνω από το πιάτο και το ποτήρι του. Και το αεροπλανάκι κάνει ανώμαλη προσγείωση. Πρώτα στο ποτήρι και μετά στο πιάτο. Και καταλήγει στον υπολογιστή σου. Και στον καφέ σου. Εντάξει, λίγο στον καφέ σου. Ο μικρός κλαίει, γιατί στεναχωρέθηκε που το τοστάκι έγινε χάλια, που ο χυμός χύθηκε, και πεινάει θέλει να φάει αλλά δεν θέλει αυτό το τοστάκι. Τον βάζεις να παίξει στο δωμάτιό του. Τρως το παπαριασμένο τοστάκι.

Τον χυμό δεν μπορείς να τον πιεις. Τον ήπιε το τοστάκι. Και ο υπολογιστής. Που θυμάται ακόμα τα χθεσινοβραδινά κυματιστά τσιπς με γεύση μπαρμπεκιου και πολύ τον χρειαζότανε έναν χυμό φρούτα του δάσους να του φύγει η καούρα. Του υπολογιστή. Και σε έπιασε εσένα. Καούρα. Βαρυστομαχιά. Ο μικρός γκρινιάζει. Πεινάει.

Τηλεφωνείς στη διανυκτερεύουσα χασαποταβέρνα «τα 5 αδέρφια» και του παραγγέλνεις κοκορέτσι και σπληνάντερο. Τηλεφωνείς σε ένα συνεργείο καθαρισμού να έρθει στο σπίτι να ξεκολλήσει το τραπεζομάντηλο από το τραπέζι γιατί ο χυμός μάλλον ήταν από logo στιγμής κι όχι από φρούτα του δάσους. Τηλεφωνείς στη Νταντά Αμέσου Δράσεως. Τηλεφωνείς και στη δουλειά να πεις ότι θα καθυστερήσεις. Χαζός είσαι να χάσεις το κοκορέτσι τώρα που θα έρθει ζεστό ζεστό? Η ώρα πήγε 8 το πρωί. Μεσημέριασε. Ας ετοιμαστούμε για τον παιδικό…

Σημείωση: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα. Άλλωστε δεν υπάρχει χασαποταβέρνα «τα 5 αδέρφια» στη γειτονιά μου. «7 αδέρφια» λέγεται.

To κομοδινο ….

Published Απριλίου 5, 2014 by sofiaathanasiadou

assets_LARGE_t_1181_105367075_type11279

Δεν υπαρχει τιποτε χειροτερο απο το να θεωρουν μια γυναικα δεδομενη ….
Πως θα ειναι παντα εκει να περιμενει να ανεχεται να κανει να προσπαθει …
Να της φερεσαι σαν το κομοδινο που προσπερνας ακουμπας κανα σωβρακο πανω που βαριεσαι ακομα και να το ξεσκονισεις γιατι βαριεσαι και που το βλεπεις….
Αν φιλε μου ομως ηταν το κομοδινο σου τοτε δεν θα υπηρχε θεμα γιατι τα κομοδινα ουτε σκεφτονται ουτε μιλανε ουτε πληγωνονται ουτε πονανε…

Τα κομοδινα δεν αναστεναζουν καθε φορα που σκεφτονται τι ωραια που ηταν τω καιρο εκεινο…

Τα κομοδινα τις νυχτες δεν κλαινε…

Τα κομοδινα δεν θυμωνουν δεν κρατανε μουτρα και δεν δινουν ολο τους το ειναι για να σε συνεφερουν…

Και οκ ειναι ακρως φυσιολογικο να το βαρεθηκες το κομοδινο να μην σου ταιριαζει να μην το θελεις αλλο ρε αδερφε να ονειρευεσαι ενα νεο που σου γυαλισε δεν σε κρινω δεν θα σου πως αυτο πηρες χωνεψε το…

Αλλα μην το κρατας στην αποθηκη σκονισμενο μην το κλωτσας και το βλασθημας καθε φορα που το βλεπεις δεν σου φταιει αυτο…
Μια φιλη εγραψε προσφατα πως μετα τα παιδια πρεπει οι γυναικες να προσπαθουν πρεπει να τα κανουν ολα να παλευουν να κρατησουν το σπιτι τους και τον αγα χαρουμενο και σε απολυτο ενδιαφερον ….
Θυμωσα δεν μπορω ρε … δεν μπορω να δεχτω πως μονο οι γυναικες πρεπει να παλευουν να προσπαθουν να τα κανουν ολα για να μην βαρεθει για να μην ξενοκοιταξει για να μην καταντησουν να γινουν κομοδινα σκονισμενα που κλαινε βουβα τις νυχτες …. It takes 2 to tango ποτε μην τα περιμενεις ολα απο τους αλλους και οταν θελεις κατι κυνηγησε το αυτα εχω μαθει στην ζωη μου… Οταν περιμενεις τα παντα απο τους αλλους καποια στιγμη μενεις με αδεια χερια…

Μετα τα παιδια τα πραγματα γινονται ζορικα υπαρχουν φασεις και καταστασεις που κανενας δεν σε εχει προετοιμασει… Ζουν οι γυναικες τοσο μεγαλες αλλαγες σωματικα συναισθηματικα ορμονικα ψυχολογικα που θελει εσενα εκει θελει πολλα κιλα μαγκιας φιλε μου για να τα καταφερεις … δεν εχει αποτυχει εκεινη να σε κρατησει αλλα εσυ ….

Ναι η γυναικα πεφτει με τα μουτρα στα παιδια αλλα για θυμησου φιλε μου η μανουλα σου το ιδιο δεν εκανε? Εσυ τι εχεις κανει για να της παρεις τα μυαλα? Γιατι δεν απολαμβανεις το ιδιο την πατροτητα Γιατι ξαφνικα σκεφτεσαι τι καλα που ηταν πριν τις κρεπαλες τα ξενυχτια και οτι αλλο μπορει να σου εχει λειψει …

Γιατι δεν σκεφτεσαι πως και το κομοδινο ειχε ζωη πριν απο εσενα γιατι δεν παει το μυαλο σου ποσες πολλες θυσιες εχει κανει αυτο το ρημαδι το κομοδινο για να σου χαρισει το μεγαλυτερο δωρο του κοσμου? Τι νομιζεις πως το κομοδινο δεν εχει θελω? Ποσο μα ποσο λαθος εισαι ….
Καποια στιγμη το κομοδινο θα αρχισει να μιλαει και οταν εσυ δεν θα ακους το κομοδινο θα βγαλει ποδια …

Τι δεν βγαζουν ποδια τα κομοδινα?

Ξυπνα καλε μου δεν ειναι κομοδινο η γυναικα διπλα σου….

Σοφια

10 λαθη που κανουν οι γονεις αθελα τους

Published Απριλίου 3, 2014 by sofiaathanasiadou
Μπορεί να έχεις ακούσεις άπειρες συμβουλές από φίλες και γνωστές για την ανατροφή των παιδιών, να έχεις διαβάσει βιβλία ψυχολογίας και να προσπαθείς για το καλύτερο, ωστόσο, πάντα… ένας γονιός, όσο καλά προετοιμασμένος κι αν είναι κάνει λάθη. Τσέκαρε τα 10 πιο συχνά λάθη που κάνουν οι γονείς και δες ποιά από αυτά κάνεις κι εσύ.

Το λατρεύεις τόσο που ξεχνάς πως υπάρχεις
Εννοείται πως κάθε μανούλα αγαπά τα παιδιά αλλά μην ξεχνάς και τον εαυτό σου. Όταν κάποιος γίνεται γονιός δεν χάνει την υπόστασή του, ούτε τη ζωή του.
Αν δεν είναι σε όλα τέλειο φρικάρεις
Κανείς δεν είναι τέλειος, οπότε μην έχεις τέτοιες προσδοκίες από το παιδί σου. Και μη τρελαίνεσαι πιστεύοντας πως θέλει ψυχολόγο αν μαλώνει με άλλα παιδιά. Παιδάκι είναι, θα παίξει και θα τσακωθεί. Ψυχραιμία…
Είστε ένα κι και το αυτό
Μη ζεις μέσα από το παιδί σου, είναι λάθος. Κάθε γονιός είναι περήφανος για τα παιδιά του αλλά αυτό δε σημαίνει πως η επιτυχία τους πρέπει να γίνει αυτοσκοπός σου ούτε ότι κάθε τους επίτευγμα είναι και δικό σου. Δεν γράψατε μαζί στις εξετάσεις, δεν πήρατε μαζί το άριστα κ αυτό είναι κάτι που πρέπει να σταματήσεις να το κάνεις έστω κι άθελά σου.
Θέλεις να γίνεις η καλύτερή του φίλη
Ένα κοινό λάθος των γονέων είναι κι αυτό. Δεν μπορείς να είσαι φίλος με το παιδί σου όσο μικρή κι γέννησες κι αυτό διότι είσαι μαμά του! Κατάλαβέ το και πάψε να προσπαθείς για το ακατόρθωτο.
Κάνεις συνεχώς συγκρίσεις
Παραδέξου το, το άγχος είναι δικό σου. Θέλεις το παιδί να προοδεύσει και προσπαθείς να του περάσεις το σαράκι του ανταγωνισμού. Σταμάτα να το κάνεις όμως γιατί οι συγκρίσεις μόνο αρνητικά μπορεί να λειτουργήσουν.
Εύχεσαι να μεγαλώσει
Όσο είναι μικρά, τα παιχνίδια στο πάτωμα του σαλονιού και τα αυτοκόλλητα στον τοίχο και τις οικοσυσκευές σου σε φέρνουν εκτός εαυτού. Εύχεσαι να μεγαλώσουν γρήγορα και να ηρεμήσεις. Κι όμως όταν έρθει εκείνη η ώρα θα αναπολείς τις παλιές εποχές, οπότε μη βιάζεσαι και απόλαυσε την κάθε τους ηλικία, ακόμη και με τα αρνητικά της.
Θέλεις να γίνει το… απωθημένο σου
Τα όνειρα ξεκινούν ήδη από τη στιγμή ππυ θα μείνεις έγκυος και θα μάθεις το φύλο του παιδιού. Θέλεις να γίνει γιατρός, δικηγόρος, μηχανικός ίσως και ηθοποιός, να ασχοληθεί με τα σπορ ή να αποκτήσει πιο καλλιτεχνικά χόμπι; Όποια κι αν είναι τα όνειρά σου, η αλήθεια είναι πως κάθε παιδί έχει τη δικιά του προσωπικότητα και όνειρα που σε αρκετές περιπτώσεις δεν συμπίπτουν με τα δικά σου. Ξεκόλλα λοιπόν και βοήθησέ το να τα πραγματοποιήσει.
Άλλα λες κι άλλα κάνεις
Όσες συμβουλές κι αν δίνεις, όσο κύρηγμα κι αν κάνεις σε ένα παιδί αν οι πράξεις δεν υποστηρίζουν τα λόγια, όλη η προσπάθεια πέφτει στο κενό. Προσοχή λοιπόν! Πάνω απ΄όλα συνέπεια λόγων και πράξεων.
Κρίνεις άλλους γονείς και τα παιδιά τους
Δεν έχει σημασία αν διαφωνούμε με την ανατροφή που κάποιος άλλος γονιός δίνει στο παιδί του. Δεν είναι δουλειά μας να το κρίνουμε κι αυτό να του θυμάσαι. Κανείς δεν είναι τέλειος ή άχρηστος κι αυτό πρέπει να το θυμάσαι.
Υποτιμάς τον χαρακτήρα τους
Ο χαρακτήρας μας είναι η εσωτερική μας πυξίδα, είναι ο εαυτός μας και το είναι μας. Μην υποτιμάς το παιδί σου αν θέλεις να το δεις να προοδεύει και να εξελίσσεται σε μια υγιή προσωπικότητα. Δεν μπορείς να αναγκάσεις κάποιον να γίνει κοινωνικός, ούτε να του υποδείξεις τα γούστα του. Δείξε εμπιστοσύνη στις επιλογές του παιδιού και βοήθησέ το να χτίσει την προσωπικότητά του αντί να εμποδίζεις τη διαδικασία αυτή, μπλοκάρωντάς το και αποπροσανατολίζοντάς το. Άσε τα να “πέσουν”, να κάνουν λάθη και να ξανασηκωθούν. Μόνο έτσι θα μάθουν και θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής.
πηγή:fe-mail.gr

Χαριζονται ενεσεις εξωσωματικης Gonal 900

Published Μαρτίου 31, 2014 by sofiaathanasiadou

gyn_koilia

Η αδερφουλα μου βρίσκεται σε επιτυχημένη εξωσωματική κύηση και θέλει να χαρίσει ανώνυμα δυο ενέσεις GONAL 900 σε κάποια που τις έχει ανάγκη.

Είναι κάποιες ενέσεις που κάνουν γυναίκες που επιθυμούν να μείνουν έγκυες μέσω εξωσωματικής και κοστίζουν περίπου στα 400€ η κάθε μία. Η αδερφή μου μένει Καρδίτσα και το μέιλ της ειναι Litsakouvara@gmail.com .

Επειδή χρειάζονται ψυγείο καλό θα ηταν να τις πάρει κάποια απο Θεσσαλία ή να βρεθεί κάποιος τροπος να τις παραλάβει κάποια ασφαλώς.

Παρακαλω κοινοποιηστε να βρουν την μανουλα που τα χρειαζεται!

Ευχομαι ολοψυχα οποια τα παρει να βρεθει γρηγορα με ενα μωρακι στην αγκαλια της!

Άγχος αποχωρισμου

Published Μαρτίου 31, 2014 by sofiaathanasiadou

Μην κλαις θα γυρίσω!

5 Τρόποι να το νικήσετε

Το άγχος αποχωρισμού μπορεί να αναστατώσει όχι μόνο το παιδί σας αλλά και εσάς τις ίδιες. Ακολουθούν, λοιπόν, 5 απλοί τρόποι για να αντιμετωπίσετε από κοινού τις ώρες που περνάτε μακριά ο ένας από τον άλλο.

shutterstock 265854101.Μιλήστε στο παιδί σας. Εάν πιστεύετε πως το μικρούλι σας πάσχει από άγχος αποχωρισμού, το πρώτο που πρέπει να κάνετε είναι, φυσικά, να του μιλήσετε. Εξηγήστε του πως θα χρειαστεί να περάσει λίγο χρόνο με κάποιο άλλο άτομο, το οποίο όχι μόνο θα το προσέχει αλλά και θα φροντίσει να περάσουν καλά με παιχνίδια και άλλες διασκεδαστικές δραστηριότητες. Τέλος, καθησυχάστε το λέγοντας πως πρόκειται να λείψετε για πολύ λίγο και πως θα γυρίσετε σύντομα πάλι κοντά του.

2.Μικρά βήματα. Ξεκινήστε με μικρά βηματάκια! Αφήστε το με κάποιον που γνωρίζει πολύ καλά για ένα πολύ μικρό διάστημα της ημέρας, λόγου χάριν μισή ώρα. Αυτός ο σύντομος αποχωρισμός θα το κάνει να αποδεχθεί πως η μαμά του μπορεί να φεύγει, αλλά θα γυρίσει σίγουρα και μάλιστα γρήγορα.

3.Σθένος. Καλύτερα να προετοιμαστείτε από τώρα για την πρώτη φορά που θα αφήσετε το παιδάκι σας στην φροντίδα κάποιου άλλου. Κι αυτό επειδή είναι περισσότερο από πιθανό το μικρούλι σας να αρχίσει να κλαίει με το που πάτε να βγείτε από την πόρτα. Να θυμάστε πως εάν σας πάρουν κι εσάς τα ζουμιά η κατάσταση θα επιβαρυνθεί περισσότερο. Κατά συνέπεια, δείξτε σθένος, αγκαλιάστε το και πείτε του πως θα γυρίσετε σύντομα.

4.Μην περιμένετε να σταματήσει το κλάμα. Αμέσως μόλις του εξηγήσετε πως έχει η κατάσταση, σηκωθείτε και φύγετε από το σπίτι αργά, σταθερά και ήρεμα. Εάν περιμένετε να σταματήσει το κλάμα, τότε του περνάτε το μήνυμα πως αν συνεχίσει να κλαίει δεν θα φύγετε ποτέ.

5.Μην τα παρατάτε. Ακόμα κι αν προσπαθήσατε και δεν καταφέρατε να φύγετε ή ακόμα κι αν αποχωρήσατε κι εκείνο συνέχισε απαρηγόρητο να κλαίει μέχρι την επιστροφή σας, μην το βάζετε κάτω. Είναι σημαντικό και για εσάς και για το παιδάκι σας να περνάτε κάποια διαστήματα της ημέρας χωριστά. Έτσι και εσείς θα έχετε λίγο χρόνο για τον εαυτό σας και εκείνο θα μάθει να περνάει καλά και με άλλα άτομα πέραν από εσάς.

πηγηhappyparenting.gr

Ειμαι 27 ετων και μαμα και μολις χθες εμαθα πως εχω καρκινο του τραχηλου!

Published Μαρτίου 20, 2014 by sofiaathanasiadou

gyn_koilia

Ειμαι κ εγω μια super mum τωρα ροκ πιο πολυ σε λαικο θα το ελεγα..

Εχω ενα γιο 2 χρονων,εναν κουκλο..
Περυσι τετοιο καιρο ηταν να παω να κανω εξετασεις τις καθιερωμενες των γυναικων ξερετε..
Ομως ενα γαμηλιο ταξιδι μετα απο αρκετους μηνες που μου εκανε εκπληξη ο συζυγος μου με εκανε να το αναβαλω.
Πηγαμε περασαμε υπεροχα,μετα απο πολλα χρονια με αναποδιες,αρρωστιες,λυπη κ θανατους κ σωματικους κ πνευματικους..
Γυρισαμε κ ειπα ελα μωρε τον αλλο μηνα οι εξετασεις.
Περασανε πολλοι μηνες περιπου 8..
Ενδιαμεσα μειναμε κ οι δυο χωρις δουλεια,αναγκαστηκαμε να αλλαξουμε σπιτι,φυγαμε κοντα απο φιλους κ συγγενεις λογο συνθηκων.
Τον Δεκεμβριο εε επιτελους ειπα πολυ το καθυστερησα αντε αν κ με τρελες οικονομιες για να κανω ενα απλο τεστ παπ,πηγα.
Βγηκαν τα αποτελεσματα με περνουν τηλεφωνο ομολογω οτι δεν το σπουδαιολογησα να παω να παρω τις εξετασεις..
Περασε καιρος περιπου 25 μερες μεχρι που το εδωσαν σε δικο μου ανθρωπο να το φερει.
Ημουν σιγουρη οτι αντε να μου βρουν μυκητες σιγα μη συμβει κατι κακο σε μενα..
Αυτη η σιγουρια μου…
Ανοιγω λοιπον το τεστ με την σιγουρια μου οτι δεν θα δω τιποτα κ διαβαζω την αρχη του δραματος..
Ενδειξεις κονδυλωματων.
Οκ δεν ειναι κ τιποτα λεω.
Μιλαω με τον γιατρο κ μου λεει ελα για κολποσκοπιση οκ..
Σιγουρη οτι η βιοψια παλι δεν θα εδειχνε τιποτα αφου εχω κανει κ εμβολιο για τις παθησεις του τραχηλου.
Αυτη η σιγουρια μου..αααα αχ αυτη η σιγουρια.
Εχθες λοιπον εμαθα οτι εχω καρκινο του τραχηλου.
Ειμαι μολις 27 ετων..κ μαμα.
Αρχιζω με χειρουργειο κ μετα βλεπουμε.
Μην αμελειτε τις εξετασεις σας..
Εμενα η σιγουρια μου μου απεδειξε οτι ειμαι γελοια.
Παλευω για τον γιο μου κ θα βγω νικητρια..
Παλευω για μενα γιατι το αξιζω να βγω νικητρια.
Τελικα να ευχεστε να μην μας στελνει ο θεος αυτα που μπορουμε να αντεξουμε..
Ευχομαι με καποιο τροπο να αφυπνηστουν ολες.
Τ.π.

«Εσυ γιατι δεν εισαι χαμογελαστη καθολου;»

Published Μαρτίου 18, 2014 by sofiaathanasiadou
 

Είναι μαγικός ο τρόπος που διαθέτουν τα παιδιά για να μας δείξουν την ουσία των πραγμάτων.

 Καθημερινά στη ζωή μας, ξυπνάμε το πρωί, σηκώνουμε τα παιδιά, να τα ντύσουμε, να φάνε πρωινό, να ετοιμάσουμε κολατσιό , να βάλουμε μπουφάν ,παπούτσια και η μέρα ξεκινά! Στο  μυαλό μας κυριαρχούν πλήθος σκέψεις που μας βυθίζουν στην αγωνία της καθημερινότητας. Τι θα φάνε σήμερα τα παιδιά, να βάλω πλυντήριο, να αλλάξω σεντόνια, να πλύνω μπαλκόνια, να πληρώσω ΔΕΗ, να πάω λαϊκή, να πάω να πάρω γάλα και ένα σωρό άλλα…
Μέσα σε όλο αυτό το συρφετό σκέψεων  και προσπάθειας να τα προλάβουμε όλα ξεχνάμε αυτό που είναι  το σημαντικότερο: να ζήσουμε τη ζωή μας. Να απολαύσουμε τα παιδιά μας, να αδράξουμε τη μέρα!
Το Σάββατο ήταν μια εξαιρετική μέρα. Ο ήλιος έλαμπε σαν να μην υπήρχε αύριο και τα παιδιά ξύπνησαν νωρίς γεμάτα όρεξη, ήταν το “ρεπό” τους από το σχολείο! Αποφασίσαμε το μεσημέρι να μη καθίσουμε στο σπίτι ,να πάμε για πικνίκ στο Περιβαλλοντικό Πάρκο Αντώνη Τρίτση που είναι στη γειτονιά μας και να απολαύσουμε την ηλιόλουστη μέρα και τον καθαρό αέρα. Τα παιδιά με τα ποδήλατα , εμείς με τα πόδια, ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που ανασαίνεις βαθιά και λες… αυτό είναι ευτυχία…

Καθώς τα παιδιά έπαιζαν σε μια καμάρα που είναι χτισμένη μέσα στο δάσος δίπλα στη λίμνη με τις πάπιες (για όσους έχουν επισκεφθεί το πάρκο αυτό είναι ένα γνωστό σημείο όπου συχνάζει πολύς κόσμος) βρέθηκα να κάθομαι ακριβώς απέναντι από μία μητέρα που κοίταζε ανήσυχα τον γιο της που ήταν περίπου στην ηλικία του Θάνου και ο οποίος επίσης προσπαθούσε να σκαρφαλώσει στην καμάρα μαζί με τα παιδιά μου. Στην αγκαλιά της κρατούσε ένα μικρό κοριτσάκι το οποίο δε θα πρέπει να ήταν παραπάνω από οκτώ μηνών. Ο πατέρας των παιδιών παρακολουθούσε λίγο πιο πέρα καθισμένος σε ένα παγκάκι. Η κοπέλα ζητούσε από το γιο της να μην κάνει κάτι παρακινδυνευμένο γιατί μπορεί να χτυπήσει και με την ίδια ανησυχία μέσα μου ανακοίνωσα στα παιδιά ότι έφτασε η ώρα να φύγουμε. Σε μια ανύποπτη στιγμή ο Αλέξης ο οποίος δε ντρέπεται να μιλήσει στους ενήλικες και αναζητάει άμεσα να λύσει τις απορίες του λέει στη μητέρα : «Εσύ γιατί δεν είσαι χαμογελαστή καθόλου;»

Η κοπέλα τον κοίταζε αποσβολωμένη. Μήπως εγώ δεν τον κοίταζα με τον ίδιο τρόπο; Με την αμηχανία να αντικαθιστά την έκπληξη του είπε: « Γιατί να χαμογελάσω εάν δεν έχω κάποιο λόγο; Τώρα που μου είπες κάτι αστείο χαμογελάω!» Χαμογέλασα και εγώ μουδιασμένα και έπιασα το χέρι του Αλέξη για να φύγουμε.
Κι όμως , αυτό που της είπε το παιδί δεν ήταν αστείο. Ήταν ένα γερό τράνταγμα στους ώμους και μια λέξη να τη χαστουκίζει κατάμουτρα. «Ξύπνα!» Το ίδιο χαστούκι το ένιωσα και εγώ. Αισθάνθηκα δυο δυνατά χέρια απλωμένα από εκεί ψηλά να μου σφίγγουν τους ώμους και να με τραντάζουν λέγοντας:
«Εσύ γιατί δεν είσαι χαμογελαστή καθόλου; Τα παιδιά σου μεγαλώνουν κάθε δευτερόλεπτο, σε καλούν να το ζήσεις μαζί τους, γιατί δε το κάνεις;  Δε θα σε κατηγορήσουν εάν το σπίτι θέλει σκούπισμα, δε θα σε κρίνουν εάν δεν έπλυνες τα πιάτα, αλλά όταν ο χρόνος έχει περάσει θα σου πουν εσύ δεν χαμογελούσες καθόλου…»
Ο Αλέξης –όπως και πολλά παιδιά της ηλικίας του- έχει αυτή την ικανότητα να διαισθάνεται πότε τα μάτια μου συννεφιάζουν γιατί ταξιδεύω σε σκοτεινές σκέψεις. Όταν ακούω να λέει «Γιατί είσαι έτσι;» ή μου λέει  σαν να μαλώνει ένα παιδί «Γιατί δε χαμογελάς; Χαμογέλα!» καταλαβαίνω ότι έχω αφήσει τον εαυτό μου να παρασυρθεί από απρόσκλητες σκέψεις και αυτομάτως με επαναφέρει στη τάξη. Όταν  βλέπει ότι είμαι κεφάτη και χαμογελαστή ή κάνω αστεία μου λέει γεμάτος χαρά και ικανοποίηση: «Είσαι χαμογελαστή μαμά…!»
Τα παιδιά μας είναι το ξυπνητήρι που θα μας επαναφέρει από τον λήθαργο της καθημερινότητας. Είναι ο λόγος μας για να χαμογελάμε! Αν ακόμη το ξεχνάω κάπου κάπου και το χαμόγελο χάνεται από τα χείλη μου έχω τον Αλέξη να με  σκουντήξει τρυφερά και να μου πει: «Χαμογέλα!»
Εσύ, είσαι χαμογελαστή καθόλου ;
πηγη :http://mamadesekrisi.blogspot.gr/
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 873 other followers