προσοχη!

All posts in the προσοχη! category

“Δε θελω τη δασκαλα”! Πως θα το αντιμετωπισεις!

Published Σεπτεμβρίου 18, 2014 by sofiaathanasiadou

Γιατί το παιδί σας μπορεί να σας ανακοινώσει ότι δεν θέλει τη δασκάλα ή το δάσκαλο ή ότι δεν θέλει να ξαναπάει σχολείο; Πώς πρέπει να το αντιμετωπίσετε; Η ψυχολόγος, σχολική σύμβουλος Αναστασία Γκοτσοπούλου σας συμβουλεύει!

Ποιοι είναι οι λόγοι;
Το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα είναι να ακούσουμε το παιδί μας και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τους λόγους που το παιδί δηλώνει ότι δεν θέλει την δασκάλα. Είναι σημαντικό να κάνουμε μια ειλικρινή κουβέντα με το παιδί χωρίς να το κατευθύνουμε. Σε αυτό θα μας βοηθήσουν απλές ερωτήσεις προς το παιδί που ξεκινούν από « ΤΙ; » και όχι να ξεκινούν από « ΓΙΑΤΙ;». Τι πρέπει να το ρωτήσετε;

Τι κάνει η δασκάλα που σε ενοχλεί;

Τι μπορεί να κάνει η δασκάλα για να νοιώσεις καλύτερα;

Τι έχεις προσπαθήσει εσύ από την πλευρά σου για να γίνετε φίλοι με την δασκάλα;

Τι λένε για τη δασκάλα τα παιδιά που την συμπαθούν;

Τι λένε για τη δασκάλα τα παιδιά που δεν την συμπαθούν;

Προσοχή στις αντιδράσεις του παιδιού!

Στο δεύτερο βήμα οι γονείς θα πρέπει να αναλύσουν προσεχτικά τις αντιδράσεις του παιδιού. Να ερμηνεύσουν την χροιά της φωνής του όταν τους μιλάει για την δασκάλα. Είναι φοβισμένο; Είναι θυμωμένο; Την στάση του σώματος του κατά την διάρκεια της κουβέντας τους. Είναι μαζεμένα τα χέρια στο σώμα του; Έχει αμυντική στάση απέναντι σ’ αυτό το θέμα; Δεν θέλει να το συζητήσει μαζί σας; Τότε θα πρέπει να προσπαθήσετε να ηρεμήσετε το παιδί και να του εξηγήσετε πως αν σας μιλήσει για τους λόγους που δεν θέλει την δασκάλα, τότε θα μπορέσετε να το βοηθήσετε.

Τι συμβαίνει;

Το πρόβλημα μπορεί να είναι η κακή «χημεία» μεταξύ του παιδιού και της δασκάλας, ή ακόμα και το πρόβλημα να μην αφορά την απόρριψη από δασκάλα, αλλά την απόρριψη από τα άλλα παιδιά στο σχολείο. Το παιδί μπορεί να αντιδρά έτσι όχι πάντα επειδή υπάρχει πρόβλημα στο σχολείο, αλλά το πρόβλημα να εντοπίζεται στις καταστάσεις που το παιδί αντιμετωπίζει στο σπίτι. Ένα είναι βέβαιο, όμως, ότι το ένστικτο του παιδιού μπορεί αν είναι σωστό και οι γονείς θα πρέπει να δώσουν την πρέπουσα σημασία στην δήλωση αυτήν του παιδιού τους.

Τρόποι επίλυσης του προβλήματος.

Ένα καλό ξεκίνημα για τον γονιό είναι:
1. Να ξεκαθαρίσει εάν το πρόβλημα εντοπίζεται στο παιδί ή στο δάσκαλο, με αντικειμενικότητα.
2. Να επικοινωνήσει με τον εκπαιδευτικό και να του εκθέσει το πρόβλημα.

Ο γονιός όταν θα επισκεφτεί το σχολείο, καλό θα ήταν να μην πάει κατευθείαν στον διευθυντή για δηλώσει την δυσαρέσκεια του για τον δάσκαλο, αλλά να επικοινωνήσει πρώτα με τον ίδιο τον εκπαιδευτικό. Είναι σημαντικό ο γονιός να προσπαθήσει να μπει στην θέση του δασκάλου και να κατανοήσει πως δεν είναι εχθροί αλλά σύμμαχοι. Η επικοινωνία με την δασκάλα του παιδιού είναι σημαντική για το παιδί σας γι’ αυτό θα πρέπει να είστε διαλλακτική και αντικειμενική στην συζήτηση τόσο με την δασκάλα όσο και με το παιδί.

Ποιος τελικά φταίει;

-Όταν το παιδί μας δηλώνει ότι δεν θέλει την δασκάλα αναζητήστε μια πιθανή αιτία στη σχολική του απόδοση. Εάν νοιώθει πως υστερεί στην απόδοση του, γιατί η δασκάλα είναι αυστηρή στην βαθμολογία ή για κάποιο λόγο νιώθει ότι δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στα μαθήματα. Καλό θα ήταν να κάνετε μια συζήτηση τόσο με το παιδί όσο και με τη δασκάλα του. Συζητήστε μαζί της με ποιο τρόπο το παιδί σας μπορεί να βοηθηθεί ώστε να ανεβεί η απόδοση του. Παράλληλα μπορείτε να βρείτε και με το παιδί έναν τρόπο (όπως ιδιαίτερα μαθήματα) για να νιώσει ότι βελτιώνεται.
-Αν το παιδί σας λέει ότι φοβάται την δασκάλα, επιδιώξτε μια συνάντηση με την δασκάλα, με σκοπό να νοιώσει οικεία το παιδί. Μια ήρεμη κουβέντα σε φιλικό επίπεδο θα κάνει το παιδί να νοιώσει πιο άνετα μαζί της.
-Εάν ο λόγος που το παιδί δεν θέλει την δασκάλα, επειδή νοιώθει απόρριψη από τα άλλα παιδιά. Τότε ο γονιός θα πρέπει να έρθει σε συνεννόηση με την δασκάλα ώστε να φέρουν το παιδί πιο κοντά στα άλλα παιδιά.
-Εάν λόγω των προβλημάτων που έχει το παιδί στο σπίτι του, το κάνει να αντιδρά με το να δηλώνει, ότι δεν θέλει την δασκάλα. Τότε ο γονιός θα πρέπει να εξηγήσει στην δασκάλα τα τυχών ενδοοικογενειακά προβλήματα έτσι ώστε να μπορέσουν μαζί να το βοηθήσουν να τα ξεπεράσει.
-Ωστόσο θα πρέπει να εξετάσουμε το ενδεχόμενο κάποιας μαθησιακής δυσκολίας, που κάνει το παιδί να μην αποδέχεται την δασκάλα του. Σε αυτήν την περίπτωση ο δάσκαλος θα πρέπει να εντοπίσει το πρόβλημα και να ζητήσει την συνεργασία των γονιών. Σε αυτή την περίπτωση η δασκάλα θα πρέπει να αναπτύξει ένα κλίμα εμπιστοσύνης μεταξύ εκείνης και του παιδιού, ώστε να του προσφέρει βοήθεια για την ψυχολογική και σχολική απόδοση του. Πάνω από όλα μια σωστή συνεργασία δασκάλας-γονιού. Ένας συνδυασμός γνώσεις από την δασκάλα και υποστήριξης από την μεριά των γονιών, με την σωστή καθοδήγηση της δασκάλας. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει το παιδί να νοιώσει ότι είναι διαφορετικό από τα άλλα παιδιά. Για να μην υπάρχει ξανά αυτή η απόρριψη από το παιδί προς την δασκάλα.

πηγη

6 λoγοι που δεν μπορεiς να εiσαι φiλος με το παιδi σου

Published Σεπτεμβρίου 8, 2014 by sofiaathanasiadou
Η συγγραφέας και κοινωνική λειτουργός Janet Lehman, εξηγεί 6 απλούς λόγους που ένας γονιός δεν πρέπει να είναι φίλος με τα παιδιά του.
Η αλήθεια είναι ότι αν μπορούσαμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας σαν φίλους όλα θα ήταν πολύ πιο εύκολα για εμάς. Αλλά (δυστυχώς και ευτυχώς) ο ρόλος του γονιού είναι πολύ πιο περίπλοκος. Τα παιδιά εκτός από φιλική συμπεριφορά, χρειάζονται όρια, πειθαρχία και καθοδήγηση. Εκτός όμως από όλα αυτά χρειάζονται και μια απόσταση από τους γονείς τους, ιδιαίτερα καθώς μεγαλώνουν. Ο ρόλος των γονιών είναι να μαθαίνουν στα παιδιά, να τα εκπαιδεύουν αλλά και να τα διορθώνουν όταν κάνουν λάθη. Αν λοιπόν εξαρχής υιοθετήσουμε το ρόλο του φίλου είναι σχεδόν αδύνατον να μπορέσουμε να θέσουμε όρια ή να μπορέσουμε να τα πείσουμε να πειθαρχήσουν
1. Αν συμπεριφέρεστε ως φίλοι, είναι σα να του λέτε ότι έχει την ίδια δύναμη με εσάς
Κάποιοι γονείς συμπεριφέρονται στα παιδιά τους φιλικά επειδή θέλουν οι άλλοι να τους θεωρούν cool  γονείς. Κάποιο άλλοι, πάλι συχνά είναι τόσο εξουθενωμένοι από το βαρύ ωράριο που δεν αντέχουν να διαπραγματευτούν οτιδήποτε μαζί τους. Οπότε υιοθετούν το ρόλο του φίλου που είναι σαφώς ένας ρόλος πολύ πιο ξεκούραστος και πιο χαλαρός. Ωστόσο αυτή η συνήθεια με το πέρασμα του χρόνου έχει καταστροφικές συνέπειες για το παιδί, αφενός γιατί το μπερδεύει αφετέρου επειδή του δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει.
2. Οι ενήλικοι φίλοι ανταλλάσσουν ενήλικα μυστικά
Οι φίλοι εκμυστηρεύονται ο ένας στον άλλον τα προβλήματά τους, ανταλλάσσουν ενήλικα μυστικά και λένε τα πάντα μεταξύ τους. Ένα παιδί όμως δε μπορεί να «ακούει» τα πάντα. Όλοι οι μεγάλοι κάνουμε ή λέμε πράγματα που μας εκθέτουν, αλλά αυτό αν το κάνουμε σε ένα παιδί, εκείνο θα χάσει το σεβασμό του προς εμάς.
3. Οι φίλοι μοιράζονται τα προβλήματα τους
Ενώ εμείς θα ήταν καλύτερα να μην το κάνουμε. Όταν λέμε το πρόβλημά μας σε ένα παιδί, νιώθει  υπεύθυνο κατά κάποιο τρόπο. Και αυτό δεν είναι καθόλου δίκαιο. Τα παιδιά δε μπορούν να παίζουν το ρόλο του παρηγορητή. Και είναι πολύ χειριστικό εκ μέρους μας να τα υποχρεώνουμε να «παίζουν» οποιοδήποτε ρόλο. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν τους μιλάμε για τα προβλήματά που μπορεί να υπάρχουν μέσα στο σπίτι. Αλλά αυτό το κάνουμε με τρόπο μαλακό, καθαρό σαφή και χωρίς μίζερη διάθεση!
4. Η φιλία με τα παιδιά μας μπορεί να επηρεάσει τη σχέση μας με τον σύντροφό μας
Όταν ο ένας γονιός έχει υποκαταστήσει το ρόλο του με αυτόν του φίλου και ο άλλος είναι ένας «κανονικός» γονιός αυτόματα το παιδί παίρνει τη θέση του δίπλα στο φίλο. Που είναι μαζί του καλός, δεν τον υποχρεώνει να κάνει τίποτα κοπιαστικό και του αφήνει απόλυτη ελευθερία. Τότε ο «κανονικός» γονιός μπαίνει στο περιθώριο της οικογένειας. Και εννοείται πως νιώθει παραμελημένος και κυρίως αδικημένος. Και τότε το ζευγάρι χάνει τη μεταξύ του επαφή.
5. Οι φίλοι δεν αποχωρίζονται ποτέ!
Ναι, η φιλία είναι ένας δεσμός ζωής, όπως άλλωστε και ο δεσμός που έχει κάθε γονιός με το παιδί του. Ωστόσο, καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν θα πρέπει να τα εκπαιδεύουμε πως θα ζήσουν μακριά από εμάς. Και να το κάνουμε όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Αν εκτός από γονείς είμαστε και οι κολλητοί των παιδιών, τότε αυτός ο αποχωρισμός γίνεται ακόμη πιο δύσκολος.
6. Αν ο γονιός είναι φίλος τότε ποιος θα είναι ο γονιός;
Τα παιδιά έχουν ανάγκη την οικειότητα με τους γονείς τους. Να μπορούν να μοιράζονται τις επιθυμίες, τους φόβους, τα συναισθήματά τους και όλα αυτά που είναι σημαντικά στο δικό τους μικρόκοσμο. Έχουν ανάγκη να νιώθουν απέναντί τους ένα γονιό που δεν είναι ψυχρός ή απόμακρος και δεν επικοινωνεί μαζί τους μόνο με απαγορεύσεις ή το λεγόμενο «κήρυγμα». Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι βοηθητικό για τα παιδιά να είναι φίλοι με τους γονείς τους, τουλάχιστον όχι με τη στενή έννοια του όρου. Ένα τέτοιο «μπέρδεμα» ρόλων είναι ικανό να αποσταθεροποιήσει ένα παιδί και να το γεμίσει με ανασφάλεια. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από την οριοθέτηση των γονιών. Ακόμα κι αν δείχνουν επιφανειακά ότι αντιδρούν απέναντι σε αυτή, κατ’ ουσία το βιώνουν ως μία ένδειξη φροντίδας. Οπότε ένα σταθερό πλαίσιο αναφοράς σε συνδυασμό με αγάπη και αποδοχή είναι ο καλύτερος τρόπος να μεγαλώσει ένα παιδί.
Και τέλος μην ξεχνάτε: τα παιδιά γονείς χρειάζονται, φίλους έχουν.

imommy.gr

Τελειες φωτογραφιες: Νεογεννητα ποζαρουν ενω κοιμουνται

Published Σεπτεμβρίου 5, 2014 by sofiaathanasiadou
 Μωρά μοντέλα σε ”στάση βάτραχος”. Αυτή είναι η αγαπημένη τους πόζα.

”Ούτε ενός μήνα δεν είναι τα μικρά οπότε τα τοποθετήσαμε με μεγάλη ευκολία σε αυτή τη στάση. Κάποια από αυτά δεν ξύπνησαν καν κατά τη φωτογράφιση” είπε η φωτογράφος.

Είναι τόσο όμορφα που νομίζεις πως το βιολογικό σου ρολόι θα μπορούσε να χτυπήσει από λεπτό σε λεπτό. Νομίζω το ακούω.

Είναι αξιαγάπητα και άκρως εκφραστικά αν και μόλις λίγων εβδομάδων. Η κάθε φωτογράφιση διήρκεσε πολύ όμως με τέτοια μοντέλα η υπομονή είναι δώρο.

”Θέλω όταν μεγαλώσουν να δουν τους εαυτούς τους και να χαρούν” δηλώνει η Sandi Ford και προσθέτει ”Τα μωρά είναι αγνά και όμορφα. Γεμάτα ζωή και χαρά. Αυτό θέλω να το αποτυπώσω”.

Λιώστε με τα καταπληκτικά μωρά

Ετοιμαστε το παιδι για την επιτυχια του στο σχολειο!

Published Σεπτεμβρίου 5, 2014 by sofiaathanasiadou
Ετοιμάστε το παιδί για την επιτυχία του στο σχολείο

Για να «επιτύχει» ένα παιδί στο σχολείο, γονείς και δάσκαλοι πρέπει να υιοθετήσουν μια στάση που θα δημιουργήσει ένα ευνοϊκό περιβάλλον στους μικρούς μαθητές. Ανταλλαγή εμπειριών και συναισθημάτων, εκδήλωση εκτίμησης και ενδιαφέροντος, προσδοκίες, πειθαρχία, υποστήριξη και ενθάρρυνση είναι οι λέξεις κλειδιά.

Οι γονείς είναι οι πρώτες μορφές «μεγάλων»

Είναι προφανές ότι ο ρόλος των γονιών όσον αφορά την προετοιμασία του παιδιού τους για την επιτυχία του στο σχολείο δεν ξεκινά με την είσοδό του στο σχολείο. Αυτή η στιγμή, η οποία γενικά περιστρέφεται γύρω από την ηλικία των 6 ετών, αποτελεί κρίσιμη καμπή στη ζωή ενός παιδιού και η επιτυχία προϋποθέτει μια όσο το δυνατόν πιο σωστή αντιμετώπιση από την ημέρα της γέννησής του. Καθώς θα περνούν τα χρόνια, οι γονείς θα μάθουν να εμφανίζονται στο παιδί τους ως «μεγάλοι» που, με την καλοσύνη τους και την ικανότητά τους να δημιουργούν γύρω του ένα ασφαλές πλαίσιο, θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες του και θα το καθοδηγούν στην πορεία του προς την ωρίμανση.

Το σχολείο πρέπει να ευνοεί την ανάπτυξη
Η πορεία προς την ωρίμανση περιλαμβάνει πολλές φάσεις και μια από τις πιο σημαντικές είναι η είσοδος στο σχολείο. Συχνά πρόκειται για την πρώτη σοβαρή φάση αποστασιοποίησης του παιδιού από τους γονείς του. Στο σχολείο, έρχεται σε επαφή με άλλους ενήλικες, έξω από το σπίτι του, και ως ένα βαθμό αποκόπτεται από το οικογενειακό του περιβάλλον. Με την απόσταση αυτή, που δημιουργείται και μεγαλώνει σταδιακά, το παιδί βαδίζει προς μια λίγο μεγαλύτερη αυτονομία και συνεχίζει να αναπτύσσει την ατομικότητά του.

Το παιδί εξακολουθεί επίσης να μεγαλώνει αναπτύσσοντας μεγαλύτερες ικανότητες κοινωνικοποίησης με τους συνομηλίκους του. Όταν έρχεται τακτικά σε επαφή με άτομα που του μοιάζουν, αρχίζει επίσης «να μαθαίνει τον άλλον», να αποκόπτεται από τις δικές του εμπειρίες και να βλέπει πώς άλλοι, όχι πολύ διαφορετικοί από το ίδιο, προσαρμόζονται, αντιμετωπίζουν τις ανάγκες της πραγματικότητας, συμβιβάζονται με τους ενήλικες, ανοίγουν το δικό τους δρόμο σημειώνοντας διάφορες επιτυχίες. Η μάθηση σε μια ομάδα εκτός οικογενείας, αρκετά ομοιογενή παρότι περιλαμβάνει πολλές ατομικές διαφορές, προσφέρει ευκαιρίες για προσωπική ανάπτυξη.

Τέλος, και εδώ βρίσκεται αναμφίβολα η πρωταρχική αποστολή του σχολείου: το παιδί βρίσκεται εκεί για να αποκτήσει γνώσεις, οι οποίες πρέπει να του χρησιμεύσουν στην ενήλικη ζωή του. Η απόκτηση διαφόρων γνώσεων και η εξάσκηση στην αξιοποίησή τους, κάνει εφικτή την ανάπτυξη του μηχανισμού της σκέψης, δηλαδή την ανάπτυξη των ικανοτήτων ανάλυσης και σύνθεσης, καθώς και των ικανοτήτων γενίκευσης. Η τακτική χρήση αυτού του μηχανισμού σκέψης θα εξασφαλίσει στο παιδί πολύτιμα εφόδια που θα το βοηθήσουν να ελέγξει την πραγματικότητα, να επιτύχει και άλλες κατακτήσεις και να αποκτήσει την ικανότητα να αναπτυχθεί προσωπικά, να μεγαλώσει. Είναι, λοιπόν, τεράστια η σημασία της υποστήριξης που μπορούν να προσφέρουν οι γονείς στο παιδί τους ώστε να επιτύχει στο σχολείο.

Τακτική ενημέρωση των γονέων
Σαν γονείς πρέπει πάντα να γνωρίζετε τι κάνει το παιδί σας στο σχολείο, τι μαθαίνει και πώς συμπεριφέρεται. Χωρίς αυτές τις πληροφορίες, δεν θα έχετε την δυνατότητα να παρακολουθείτε τα παιδιά σας στα μαθήματα, να εφαρμόσετε στο σπίτι μια μέθοδο που να θυμίζει το σύστημα του σχολείου, με μαθήματα και εργασίες, να προσδιορίσετε και να ελέγξετε πόσες και τι είδους προσπάθειες πρέπει να καταβάλλει το παιδί όταν επιστρέφει στο σπίτι.
Εάν το παιδί παρουσιάζει δυσκολίες, επιβάλλεται να ενημερώνεστε τακτικά, ακόμα και αν χρειαστεί, να οργανώνονται συναντήσεις ανάμεσα σε σας και το δάσκαλο ή άλλους ειδικούς, ώστε να εντοπιστεί η φύση και η αιτία του προβλήματος. Εάν υπάρξει μια σωστή διάγνωση της κατάστασης,  θα έχετε τη δυνατότητα να αποφασίσετε μαζί με τον δάσκαλο, ένα συντονισμένο πρόγραμμα παρέμβασης, στο πλαίσιο του οποίου θα αλληλοβοηθούνται σε αυτή την προσπάθεια υποστήριξης του παιδιού.

Η εκδήλωση ενδιαφέροντος και εκτίμησης
Οι γονείς μπορούν να παίξουν πρωταρχικό ρόλο στην προετοιμασία του παιδιού για την επιτυχία του στο σχολείο, δείχνοντάς τους κάτι πολύ απλό, αλλά πολύτιμο, το ενδιαφέρον τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία, αυτή είναι η βασική προϋπόθεση για την επιτυχία του. Γιατί τα παιδιά πριν αρχίσουν να κάνουν πράγματα για τον εαυτό τους, τα κάνουν για να ευχαριστήσουν τους γονείς τους και να τραβήξουν την προσοχή τους, που τους είναι απαραίτητη. Η επιθυμία τους να κερδίσουν την εκτίμησή τους και ο φόβος τους μήπως τη χάσουν είναι η πρώτη κινητήρια δύναμη της επιθυμίας τους να εκπληρώσουν τις προσδοκίες των γονέων. Το ενδιαφέρον που δείχνουν οι γονείς για τις σπουδές του παιδιού, και κατά συνέπεια για αυτό το ίδιο, θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον που θα δείξει για τα μαθήματά του. Πολύ συχνά ακούμε παιδιά που έχουν αποτύχει να λένε «Γιατί να προσπαθήσω; Ούτε που τους νοιάζει τι κάνω!». Αντίθετα, ποιοι γονείς δεν βλέπουν τη χαρά στο προσωπάκι του παιδιού τους όταν του λένε ότι τώρα είναι «ικανό» για κάποια καινούργια δραστηριότητα, έτοιμο να αποκτήσει νέες γνώσεις ή να αναλάβει κάποια σημαντική αρμοδιότητα; Όταν το παιδί αισθάνεται ότι το αναγνωρίζουν, αναγνωρίζει και αυτό τις προσδοκίες των άλλων, των γονέων ή των δασκάλων του, και κάνει πρόθυμα ό,τι περιμένουν από αυτό.

Οι προσδοκίες πρέπει να είναι εύλογες
Εδώ τίθεται το θέμα της φύσης και της έντασης των προσδοκιών των γονιών, που μπορεί να κυμαίνονται από την παντελή έλλειψη έως την υπερβολή. Να τρέφουμε εμείς επιθυμίες για το παιδί ή να του δημιουργούμε την επιθυμία να ανοίξει το δρόμο του; Οι γονείς προσφέρουν μεγάλη βοήθεια γεννώντας στο παιδί τους την επιθυμία να μάθει και όχι εξαναγκάζοντάς το και απαιτώντας από αυτό συνεχείς επιτυχίες. Η περιέργεια δεν επιτυγχάνεται δια της βίας, κεντρίζεται. Οι προσδοκίες, όταν δεν είναι υπερβολικές ή όταν δεν αποτελούν τη μοναδική σχέση που έχουν οι γονείς με το παιδί τους, γίνονται σημαντικό μέσο για να δείξουν το ενδιαφέρον τους και για το δρόμο που πρέπει το μικρό να ακολουθήσει για να τις ικανοποιήσει. Η διαπίστωση που κάνει το παιδί «αυτό θέλουν από εμένα» έχει οργανωτική επίδραση πάνω του, αρκεί οι γονείς να του προσφέρουν τις κατάλληλες συνθήκες. Μόνο με προσδοκίες και χωρίς υποστήριξη, το παιδί βρίσκεται διχασμένο, με αυξημένες πιθανότητες αποτυχίας και συχνά, ως αντάλλαγμα, ωθείται στη «λούφα» ή στη ζαβολιά.

Πειθαρχία και υποστήριξη είναι απαραίτητες
Η εφαρμογή μιας ρουτίνας που βοηθά τη μελέτη και την εποπτεία από τους γονείς αποκτά εξαιρετική σημασία. Όταν ξεκινά τη διαδικασία μάθησης το παιδί δεν ξέρει ακόμη πώς θα επιτύχει αυτά που περιμένουν από αυτό. Πρέπει να του δείξουν τον τρόπο να φτάσει εκεί και, εάν χρειάζεται, να το διατηρήσουν στο σωστό δρόμο. Και εδώ ωστόσο, η έλλειψη πειθαρχίας, όπως και η υπερβολική επιβολή της, είναι αντιπαραγωγικές. Η προθυμία, αλλά και η επιμονή στην προσπάθεια που καταβάλλεται, τρέφουν ένα μείγμα καλοσύνης και σταθερότητας. Η υπερβολική δόση της μιας ή της άλλης αποδιοργανώνει το παιδί και του μειώνει τις πιθανότητες επιτυχίας στα μαθήματά του ή το κάνει να θεωρεί αχώνευτη κάποια αναγκαία δραστηριότητα.

Κάντε το δάσκαλο σύμμαχό σας
Τα παιδιά αξιοποιούν καλύτερα το σχολικό περιβάλλον και τις γνώσεις που  αποκτούν εκεί, εάν οι γονείς τους δείχνουν ότι συμφωνούν μέχρι κάποιο βαθμό με αυτά που προσδοκούν από το σχολείο. Η υπερβολική κριτική των γονιών για το σχολικό περιβάλλον ή το καμάρι για ένα παιδί που αποφεύγει ή αρνείται να κάνει ό,τι του ζητά το σχολείο, απειλεί την μάθηση. Ιδιαίτερα στην αρχή της σχολικής του πορείας το παιδί χρειάζεται ευνοϊκές συνθήκες για την ένταξή του σε ένα νέο περιβάλλον με περισσότερες απαιτήσεις.  Εξάλλου ο ρόλος του «γονέα» και ο ρόλος του «δασκάλου», έχουν πολλές ομοιότητες. Με τον τρόπο του ο καθένας, έχει αποστολή να καθοδηγήσει το παιδί στις διάφορες κατακτήσεις ώστε να έχει μια επιτυχημένη ωρίμανση. Το παιδί θα θελήσει να «μεγαλώσει» μόνο εάν βρεθεί μπροστά σε «μεγάλους», κυρίως προσιτούς ώστε να συνδεθεί μαζί τους, από τους οποίους θα μάθει όσα δεν ξέρει ή δεν ελέγχει ακόμη, με τους οποίους θα ταυτιστεί, ώστε να γίνει και αυτό με τη σειρά του μεγάλο. Επομένως, η σχολική μάθηση και η επιτυχία εντάσσονται στο πλαίσιο μιας «σχέσης».

Με την συνεργασία της κας Μαρίας Σκαπέρα (Μ.Εd. ψυχοπαιδαγωγός, εκπαιδευτικός σύμβουλος)

Μοναδικo βiντεο: 7χρονο παιδακι με καρκινο μαθαινει οτι επιστρεφει σπιτι του

Published Σεπτεμβρίου 3, 2014 by sofiaathanasiadou

Μοναδικό βίντεο: 7χρονος καρκινοπαθής μαθαίνει ότι επιστρέφει σπίτι του

Ο Έιβερι Χάριμαν είναι επτά ετών και πάσχει από λεμφοβλαστική λευχαιμία. Έλαβε τη διάγνωση για τη νόσο όταν ήταν μόλις δύο ετών.

Η λεμφοβλαστική λευχαιμία είναι μια μορφή καρκίνου του αίματος και εκδηλώνεται όταν ο μυελός των οστών παράγει υπέρμετρες ποσότητες λεμφοκυττάρων, ένα είδος λευκών αιμοσφαιρίων.

Το 2012, ο μικρός Έιβερι υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση μυελού των οστών και ο καρκίνος βρισκόταν σε ύφεση για 18 μήνες. Από τότε που εμφανίστηκε ξανά, το αγοράκι παρέμενε στο νοσοκομείο.

Την προηγούμενη εβδομάδα, όμως, του ανακοίνωσαν την ευχάριστη είδηση ότι μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι του.

Δείτε τη συγκινητική αντίδρασή του στο βίντεο που ακολουθεί.

τα μυστικα των εξυπνων γονιων

Published Αυγούστου 25, 2014 by sofiaathanasiadou

 

7 μυστικά των έξυπνων γονιών!

 

Σίγουρα γνωρίζετε γονείς που δείχνουν να τα καταφέρνουν καλύτερα από τους άλλους στο μεγάλωμα των παιδιών τους. Αυτά είναι τα «μυστικά» τους!

1. Γνωρίζουν αρκετά πράγματα για τα παιδιά
Δεν σημαίνει ότι θα πρέπει κάποιος να γίνει ειδικός σε ζητήματα ανάπτυξης πριν γίνει γονιός, όμως θα διευκολυνθεί πολύ να κατανοήσει τη συμπεριφορά του παιδιού του, εάν φροντίσει να μάθει μερικά πράγματα για το τι σημαίνει να είσαι δύο, τεσσάρων ή έξι ετών. Τα βιβλία, τα περιοδικά και τα sites που ασχολούνται με θέματα που αφορούν τους γονείς, είναι μερικές από τις επιλογές που έχετε για να ενημερωθείτε σχετικά με ό,τι σας ενδιαφέρει. Ωστόσο, το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να βρίσκεστε «κοντά» σε παιδιά. Παρακολουθήστε τα στην παιδική χαρά, τον παιδότοπο, το προαύλιο του σχολείου, και παρατηρήστε τη συμπεριφορά τους σε διαφορετικές περιστάσεις. Έτσι, θα έρθετε σε επαφή με μια μεγαλύτερη «γκάμα» συμπεριφορών που μπορείτε να περιμένετε από το δικό σας παιδί. Κι όποιος ξέρει τι να περιμένει, είναι λιγότερο πιθανό να απογοητευτεί, αλλά και προετοιμάζεται ψυχολογικά καλύτερα για να αντιμετωπίσει πιθανές δυσκολίες του παιδιού του.
 
2. Βάζουν όρια στο παιδί, χωρίς να περιορίζουν την ανεξαρτησία του
Μερικές φορές, οι σχέσεις ανάμεσα στα παιδιά και τουςγονείς είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικές: Το ζήτημα είναι ποιος θα καταφέρει να επιβάλλει το «δικό του». Βέβαια, στη «μάχη» αυτή, οι γονείς βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση, αφού είναι εκείνοι που ορίζουν τους κανόνες. Το ιδανικό είναι να ορίζονται κάποιοι λογικοί και όχι υπερβολικά αυστηροί κανόνες, ενώ παράλληλα να διατηρείται ο σεβασμός στις επιθυμίες του παιδιού και στην έμφυτη τάση του για ανεξαρτησία. Όμως, αυτή η ισορροπία είναι δύσκολο να βρεθεί. Από τη μία, οι γονείς που δεν θέλουν να είναι καταπιεστικοί, να δυσκολευτούν να επιβάλλουν ακόμα και τους πιο απαραίτητους από τους κανόνες, και -από την άλλη- ο φόβος μήπως τα παιδιά γίνουν αγρίμια, οδηγεί τους λιγότερο «δημοκρατικούς» γονείς στο να επιδείξουν υπερβολική αυταρχικότητα. Είναι χρήσιμο να έχετε στο νου σας ότι οι κανόνες που θεσπίζετε έχουν στόχο να διδάξουν στο παιδί ποια είναι η αποδεκτή συμπεριφορά σε κάθε περίσταση, και όχι να το τιμωρήσουν όταν κάνει κάτι λάθος. Η ενθάρρυνση και η επιβράβευση είναι πάντα οι πιο αποτελεσματικές μέθοδοι πειθαρχίας.
 
3. Έχουν αυτοπεποίθηση
Οι γονείς που συνεχώς αμφισβητούν τις αποφάσεις τους και κριτικάρουν τις επιλογές τους, δεν είναι ούτε ευτυχισμένοι ούτε αποτελεσματικοί σε ό,τι αφορά την ανατροφή των παιδιών τους. Ακριβώς επειδή δεν νιώθουν σίγουροι ότι πράττουν το σωστό, κάνουν συχνά το λάθος να αναζητούν τις λύσεις στις συμβουλές των άλλων, αντί να ανταποκριθούν σε αυτό που ζητάει το παιδί τους με τη συμπεριφορά του. Πώς μπορεί, όμως, να αποκτήσει ένας γονιός αυτοπεποίθηση; Κατά κύριο λόγο, αυτό που πρέπει να κάνει είναι να αξιοποιήσει τη γνώση και την εμπειρία που διαθέτει. Θα πρέπει να γνωρίζει τον ίδιο του τον εαυτό, τα όριά του, τις αντοχές του και, ασφαλώς, το παιδί του. Επιπλέον, να αναγνωρίζει τις αδυναμίες του και να κατανοεί ότι είναι ανθρωπίνως αδύνατο να είναι τέλειος ως γονιός. Και, το κυριότερο, να είναι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό του. Μερικές φορές, είναι πραγματικά ανακουφιστικό να μπορείς να παραδεχτείς ότι υπάρχουν στιγμές που όχι απλώς δεν εγκρίνεις τη συμπεριφορά του, αλλά και που το ίδιο σου το παιδί δεν σου φαίνεται καν… συμπαθητικό!
 
4. Αφιερώνουν χρόνο στα παιδιά τους
Ακόμα και στο πιο φορτωμένο πρόγραμμα, θα υπάρχει σίγουρα ένας τρόπος να «στριμώξετε» μισή ή μία ώρα την ημέρα για να ασχοληθείτε επί της ουσίας με τα παιδιά σας. Όχι να λύσετε τα πρακτικά προβλήματα, όπως να ετοιμάσετε το φαγητό τους, να τους κάνετε μπάνιο ή να τακτοποιήσετε το δωμάτιό τους (πράγματα που είναι, επίσης, πολύ σημαντικά για τη σχέση σας μαζί τους), αλλά για να επικοινωνήσετε αληθινά μαζί τους. Συζητήστε πώς πέρασαν την ημέρα τους, ρωτήστε τα τι συνέβη στο σχολείο, αν έπαιξαν κάποιο καινούργιο παιχνίδι στο Προνήπιο, και αντί να επιπλήξετε το πιτσιρίκι σας, επειδή ήταν άτακτο στην τάξη, προτιμήστε να σχολιάσετε μαζί του πώς αισθάνθηκε όταν το μάλωσε η δασκάλα. Μιλήστε τους για τη δική σας μέρα, για το πώς μπορεί κι εσείς να πληγωθήκατε από τη στάση κάποιου συναδέρφου στο γραφείο, και πώς επιλέξατε να το αντιμετωπίσετε. Το νόημα είναι να δημιουργήσετε ένα «κοινό σημείο», όπου θα μπορείτε να «συναντιέστε» μαζί τους και θα είναι όσο πιο αληθινό και ασφαλές γίνεται, γιατί θα είναι κρυμμένο μέσα στην καρδιά τους!
 
5. Αφιερώνουν χρόνο στον εαυτό τους
Κανείς δεν είπε ότι το να μεγαλώνεις ένα ή περισσότερα παιδιά είναι εύκολη υπόθεση, όμως και η εικόνα δύο εξαντλημένων, υπερβολικά αγχωμένων και απογοητευμένων από τη ζωή τους γονιών θα έπρεπε να είναι ακραία και όχι να εκφράζει το μέσο όρο. Η συμβουλή που οι ειδικοί απευθύνουν συχνότερα σε αυτού του είδους τους γονείς είναι: «Αφιερώστε χρόνο στον εαυτό σας». Και πραγματικά, αυτό είναι που ουσιαστικά χρειάζονται. Ακόμα κι αν ο χρόνος που μπορείτε να διαθέσετε για τον εαυτό σας είναι τόσο λίγος, όσο π.χ. μία ώρα την εβδομάδα για να πιείτε έναν καφέ με μια φίλη ή είκοσι λεπτά κάθε βράδυ για να απολαύσετε ένα χαλαρωτικό αφρόλουτρο, είναι σίγουρα πολύτιμος. Ζητήστε από το σύντροφό σας, τη μαμά σας ή όποιον άλλο διατίθεται να σας βοηθήσει, να αναλάβει για λίγο τα ηνία, ώστε να ασχοληθείτε με τις δικές σας ανάγκες. Κάτι ακόμα που θα σας βοηθήσει να νιώσετε καλύτερα είναι να διατηρήσετε τις κοινωνικές επαφές με άλλους ανθρώπους. Είναι πολύ συνηθισμένο για τους νέους γονείς να αποκόπτονται από τις παρέες τους, όμως είναι σημαντικό πού και πού να ξεφεύγουν από όσα αποτελούν το δικό τους μικρόκοσμο ή και να ανταλλάσσουν απόψεις με άλλους γονείς.
 
6. Αποδέχονται το παιδί τους, αναγνωρίζοντας ότι δεν είναι τέλειο
Παραδεχτείτε το: Είχατε στο μυαλό σας μια εικόνα για το πώς θα είναι το παιδί σας, πριν ακόμα το γεννήσετε (πιθανότατα, πριν ακόμα το συλλάβετε). Μπορεί το «ιδανικό» παιδί που πιστεύατε μια μέρα να αποκτήσετε να ήταν ένα κοριτσάκι με ξανθές μπούκλες και πράσινα μάτια, χαριτωμένο, εξωστρεφές και διασκεδαστικό, και το αληθινό σας παιδί να είναι ένα μελαχρινό αγόρι με καστανά μάτια, συνεσταλμένο και λιγομίλητο. Δική σας δουλειά είναι να το μεγαλώσετε με αγάπη, όχι γιατί ενσαρκώνει τις πιο βαθιές επιθυμίες σας αλλά γι’ αυτό που πραγματικά είναι.
 
7. Απολαμβάνουν το μεγάλωμα των παιδιών τους
Η ανατροφή ενός παιδιού είναι ένα «ταξίδι», κι έχει αξία μόνο όταν το απολαμβάνουμε καθημερινά, χωρίς να έχουμε το βλέμμα μας στραμμένο σε κάποιον -οποιονδήποτε- προορισμό. Συχνά το ξεχνάμε αυτό, συνήθως όταν έχουμε να δώσουμε τις καθημερινές μας «μάχες» μαζί του, προκειμένου να φάει, να μάθει να χρησιμοποιεί την τουαλέτα, να κοιμηθεί στην ώρα του ή να διαβάσει τα μαθήματά του. Τότε είναι που αναλώνουμε όλη την ενέργειά μας στο «εδώ και τώρα» και παραβλέπουμε ότι αυτό που θέλουμε για τα παιδιά μας είναι κάτι πολύ πιο μακροπρόθεσμο και σημαντικό από το να αδειάσουν το πιάτο τους ή να μάθουν την προπαίδεια: Να μεγαλώσουν και να γίνουν άνθρωποι ευτυχισμένοι, αυτάρκεις, συμπονετικοί, δίκαιοι, ισορροπημένοι και τόσα άλλα. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι ακόμα κι αυτές οι καθημερινές μάχες δεν έχουν τη χρησιμότητά τους, αρκεί να τις αξιοποιήσουμε σωστά. Όταν δύο αδέρφια τσακώνονται, για παράδειγμα, το να τα αναγκάσουμε να μείνουν για μισή ώρα σε ξεχωριστά δωμάτια θα λύσει σίγουρα το πρόβλημα και θα επαναφέρει την ηρεμία στο σπίτι. Όμως, έτσι, δεν θα τους δώσουμε την ευκαιρία να μάθουν πώς να επιλύουν τις διαφορές τους, να συμβιβάζονται, να έχουν επιχειρήματα και δεξιότητες που θα τους φανούν χρήσιμα και σε άλλες περιστάσεις σε ολόκληρη τη ζωή τους. Προσπαθήστε με κάθε ευκαιρία να βεβαιώνεστε ότι εξακολουθείτε να βλέπετε το δάσος και όχι το δέντρο.
Με τη συνεργασία της Αγγελικής Γενά (κλινική ψυχολόγος – αναπληρώτρια καθηγήτρια στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών).

Εισαι καλη μαμα; Κανε το πιο δημοφιλες τεστ για να το μαθεις!

Published Αυγούστου 6, 2014 by sofiaathanasiadou

Είσαι καλή μαμά; Κάνε το πιο δημοφιλές τεστ για να το μάθεις!

Όταν γίνεσαι για πρώτη φορά μαμά, είναι λογικό να κάνεις λάθη στην διαπαιδαγώγηση του παιδιού σου.

Αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις. Μερικές φορές μάλιστα σου περνάει από το μυαλό η σκέψη: «είμαι καλή μαμά»; Φίλοι και συγγενείς που σε ξέρουν και σε αγαπούν θα σου πουν με τη μία, ναι! Αν εσύ παρόλα αυτά έχεις κάποιους ενδοιασμούς, κάνε το παρακάτω τεστ το οποίο είναι από τα δημοφιλή.

Θα απαντήσεις σε προσωπικές ερωτήσεις που αφορούν τόσο εσένα την ίδια όσο και στο παιδί σου, και το αποτέλεσμα ίσως σε ξαφνιάσει! Μπορεί να δεις πράγματα που δεν τα είχες ανακαλύψει.

Κάνε το τεστ εδώ.

Πηγή: http://www.mothersblog.gr/mathe-ki-ayto/item/19059-eisai-kali-mama-kane-to-pio-dimofiles-test-gia-na-to-matheis#ixzz39bK6ljxU

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 914 other followers