παιδικες ασθενειες νοσοκαι αλλα ιατρικης φυσης

All posts in the παιδικες ασθενειες νοσοκαι αλλα ιατρικης φυσης category

11 ΤΡΟΠΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΚΟΛΙΚΩΝ.

Published Νοεμβρίου 12, 2013 by sofiaathanasiadou

Οι κολικοί στα μωρά

Εάν το μωρό σας κλαίει ασταμάτητα, πολλές φορές για ώρες, μαζεύει τα ποδαράκια του προς την κοιλιά και γενικώς είναι απαρηγόρητο, πιθανότατα έχει κολικούς, δηλαδή έντονους πόνους στη κοιλιακή χώρα.

Οι κολικοί επηρεάζουν ενα μεγάλο μέρος των νεογέννητων μωρών. Ο λόγος δεν έχει καθοριστεί. Μια πιθανή εξήγηση γι αυτούς τους πόνους είναι η ανωριμότητα του γαστρεντερικού συστήματος του μωρού το οποίο δεν έχει μάθει ακόμα να επεξεργάζεται την τροφή αποτελεσματικά. Μια άλλη εξήγηση είναι πως το μωρό βομβαρδίζεται με ερεθίσματα κατά τη διάρκεια της μέρας και καθώς περνάνε οι ώρες κουράζεται και ‘υπερφορτώνεται’ το ανώριμο ακόμη νευρικό του σύστημα το οποίο δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στον όγκο των ερεθισμάτων που έχει δεχτεί.

Οι πόνοι αυτοί είναι συστηματικοί και εκδηλώνονται σε καθημερινή βάση συνήθως το απόγευμα ή το βράδυ. Οι κολικοί έχουν ως αποτέλεσμα το έντονο κλάμα του μωρού που μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 4 ώρες. Οι κολικοί μπορεί να εμφανιστούν από την 3η με 4η εβδομάδα της ζωής του μωρού, συνήθως χειροτερεύουν κατά την 6η εβδομάδα και μπορεί να διαρκέσουν μέχρι το μωρό να γίνει 3ων με 4ων μηνών.

Η αναστάτωση στους γονείς είναι τόση μεγάλη που καποιες φορές πραγματικά έρχονται σε απόγνωση.

Η διάγνωση για τους κολικούς του μωρού πρέπει να γίνει απο τον παιδίατρος σας, αφού εξετάσει το μωρό και αποκλείσει άλλα πιθανά αίτια.

Πως να ανακουφίσετε το μωρό σας από τους κολικούς.

Καταρχάς σιγουρευτείτε ότι το μωρό σας έχει φάει, δεν κρυώνει ή ζεσταίνεται, είναι αλλαγμένο και δεν το ενοχλεί κάτι πχ. στα ρούχα του. Πολλές φορές ακόμα και κάτι απλό όπως η ετικέτα στο εσωρουχάκι του που το ‘τσιμπάει’ μπορεί να το κάνει να κλαίει ασταμάτητα.

1. Πάρτε το μωρό σας αγκαλιά με τη κοιλίτσα του να ακουμπάει επάνω σας. Η ζεστούλα και η επαφή μαζί σας το ανακουφίζει.

2. Όταν το μωρό κλαίει ασταμάτητα δεν έχει νόημα να το κουνάτε έντονα ή να τραγουδάτε δυνατά, ελπίζοντας ότι θα του αποσπάσετε την προσοχή. Του φέρνει μεγαλύτερο εκνευρισμό. Καλύτερα καθίστε μέσα σε ένα δωμάτιο με χαμηλό φωτισμό, βάλτε το στο κρεβάτι μπρούμυτα ή ακουμπήστε το στα γόνατά σας και χαϊδέψτε του την πλατούλα.

3. Ένας περίπατος με το καροτσάκι, μπορεί να το ηρεμήσει. Ακόμη καλύτερα εάν χρησιμοποιείτε μάρσιπο. Η ελαφρά πίεση μέσα στον μάρσιπο σίγουρα θα το ανακουφίσει.

4. Πολλά μωρά ηρεμούν όταν πηγαίνουν βόλτα με το αυτοκίνητο. Η αίσθηση της κίνησης και ο βόμβος της μηχανής του αυτοκινήτου τα χαλαρώνει και πολλές φορές τα αποκοιμίζει. Υπάρχουν γονείς που έχοντας δοκιμάσει τα πάντα έχουν βρει ότι η βόλτα με το αυτοκίνητο αποδεικνύεται σωτήρια ακόμα κι αν χρειάζεται να κάνουν κύκλους οδηγώντας στο τετράγωνο στις 1 η ώρα τα ξημερώματα!

5. Ένα ελαφρύ μασάζ με κυκλικές κινήσεις, κρατώντας τη κοιλίτσα ζεστή μπορεί να έχει αποτέλεσμα.

6. Εάν θηλάζετε προσέξτε τη διατροφή σας. Αποφύγετε τροφές που δημιουργούν αέρια ή ερεθίζουν το γαστρεντερικό σύστημα του μωρού σας όπως κρεμμύδια, φασόλια, καυτερές τροφές, μπαχάρια, καφές, μπρόκολο ή πολύ λιπαρές ουσίες.

7. Εάν το μωρό σας πίνει βρεφικό γάλα εμπορίου, τότε συζητήστε με το παιδιάτρο σας τη πιθανότητα αλλαγής του γάλατος.

8. Όταν ταΐζετε το μωρό σας, είτε με μπιμπερό είτε το θηλάζετε, προσέχετε να πιάνει καλά τη θηλή ώστε να μην καταπίνει αέρα και του δημιουργούνται αέρια στο έντερο του.

9. Κάποιοι γιατροί υποστηρίζουν ότι το χαμομήλι ανακουφίζει τον πόνο των κολικών. Συμβουλευτείτε το γιατρό σας για κάποια αφεψήματα που πιθανόν να ανακουφίσουν το μωρό σας.

10. Ξαπλώστε το μωρό στο κρεβάτι ή στην αγκαλιά σας, πιάστε τα ποδαράκια του, πιέστε τα ελαφρά προς την κοιλιά του για λίγο και απομακρύνετε τα απαλά. Κάντε αυτή την άσκηση μερικές φορές μήπως το βοηθήσετε να αεριστεί και συνεπώς να ανακουφιστεί λίγο από τον πόνο.

11. Βάλτε την ηλεκτρική σκούπα, ανάψτε το πιστολάκι των μαλλιών, ανοίξτε τον απορροφητήρα της κουζίνας ή βάλτε πλυντήριο! Μπορεί να σας ακούγεται απίστευτο όμως αυτός ο ουδέτερος θόρυβος που δημιουργεί η λειτουργία κάποιων ηλεκτρικών συσκευών, γνωστός ως ‘λευκός’ θόρυβος, μπορεί να ηρεμήσει το μωρό σας. Μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο να αγοράσετε μέχρι και CD με ‘λευκό’ θόρυβο για να βάζετε στο μωρό σας αν δε θέλετε να καθαρίζετε τα χαλιά σας κάθε βράδυ ή να ‘κάψετε’ το πιστολάκι σας από την υπερβολική χρήση!

Όσο και απελπιστική αν σας φαίνεται η κατάσταση όταν το μωρό σας έχει κολικούς και προσπαθείτε να το ηρεμήσετε, αρκεί να θυμάστε ότι είναι μια προσωρινή ταλαιπωρία που θα περάσει και το σημαντικότερο είναι να ξέρετε πως δεν δημιουργείται κανένα πρόβλημα στο μωρό, αλλά μεγαλώνει και αναπτύσσεται φυσιολογικά.

ΠΗΓΗ:http://www.babyonline.gr

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ

Published Νοεμβρίου 9, 2013 by sofiaathanasiadou

Όταν μέσα μας φωλιάζει ο φόβος και όλα τα αρνητικά συναισθήματα που πηγάζουν από αυτόν, τότε η ενέργεια που κυκλοφορεί σε μεσημβρινούς (ποταμούς ενέργειας) μέσα μας μπλοκάρεται με αποτέλεσμα το κάθε όργανο που τροφοδοτείται ενέργεια από τον μεσημβρινό που έχέι το μπλοκάρισμα να χάνει την ενέργεια του και να ασθενεί (α-σθένεια έλλειψη σθένους, έλλειψη ενέργειας). Τα αρνητικά συναισθήματα διαμέσου των τσάκρας επιδρούν στον υποθάλαμο και στη συνέχεια στην υπόφυση και επηρεάζουν πλήρως την έγκριση όλων των ορμονών του σώματος μας, όπως προκαλούν την έγκριση χημικών ουσιών όπως της αδρεναλίνης, της κορτιζόλης, της υπερβολικής χοληστερίνης και ινσουλίνης, οι οποίες δηλητηριάζουν όλα τα όργανα του σώματος μας και τα αιμοφόρα αγγεία μας.

Τα αρνητικά συναισθήματα απενεργοποιούν το ανοσοποιητικό μας σύστημα (διαμέσου του τσάκρα του καρδιακού πλέγματος) και κατ’ αυτό τον τρόπο όλοι οι υιοί και τα μικρόβια, καρκινικά κύτταρα που κυκλοφορούν μέσα μας επιτίθενται στον οργανισμό και τον καταβάλουν. Το κυριότερο όμως ο φόβος, η αμφιβολία, η αγωνία και η ανησυχία μας οδηγούν σε μία αμυντική στάση, η οποία μας παρεμποδίζει την αυθόρμητη ροή της νοημοσύνης και έμπνευσης που δεχόμαστε από την Πηγή μας.

Τα αρνητικά συναισθήματα μας δημιουργούνται όταν αμφιβάλλουμε ότι κάποια ανάγκη μας δεν θα πραγματοποιηθεί ή κυρίως φοβάμαι ότι δεν θα πραγματοποιηθεί.

Το κακό με τους ενήλικες είναι ότι κρατάμε το φόβο, το θυμό, μέσα μας, με αποτέλεσμα να σταματάμε τη ροή της ενέργειας μέσα μας, να στέλνουμε μήνυμα στον υποθάλαμο και στη συνέχεια στην υπόφυση να εκκρίνει υπερβολικά ορισμένες ορμόνες που μας καταστρέφουν την υγεία μας, όπως της κορτιζόλης, αδρεναλίνης, ινσουλίνης, χοληστερίνης ή να προκαλούν τη μείωση της θυροξίνης που καταστρέφει κυριολεκτικά το μεταβολισμό μας. Τα συναισθήματα όπως κι όλες οι ανθρώπινες εκδηλώσεις είναι ενέργεια η οποία πάλλεται σε ορισμένες συχνότητες. Είναι ενέργεια που φουντώνει, εξαπλώνεται και πρέπει να την αφήσουμε να ρέει και να φύγει. Είναι ένα κύμα ενέργειας, το όποιο αν το μπλοκάρουμε με το να το κρατήσουμε μέσα μας, μας κάνει τεράστια ζημιά.

Αν δείτε τα παιδιά δεν κρατούν αρνητικά συναισθήματα. Παίζουν, θυμώνουν

Εγώ έπαθα Σκλήρυνση κατά Πλάκας διότι κράτησα μέσα μου το μίσος, το θυμό, τις ενοχές. Η αρνητική ενέργεια των αρνητικών μου συναισθημάτων διαμέσου του 4ου τσάκρα, του τσάκρα της καρδιάς παραπλάνησαν το ανοσοποιητικό μου σύστημα και το έκαναν να βλέπει τμήματα του σώματος μου, σαν εχθρούς του.

Δυστυχώς ο περισσότερος κόσμος εθίζεται στα αρνητικά συναισθήματα (ενοχή, φόβο..) με την διαδικασία της εκκρίσεως πεπτιδίων και της εισβολής τους στα κύτταρα μας διαμέσου των ανάλογων υποδοχέων.

O Herbert Benson πρόεδρος του Harvard Medical School’s Mind – Body Medical Institute μας λέει ότι σκέψεις γεμάτες φόβο και stress, οδηγούν σε έγκριση στρεσογόνων ορμονών όπως της νορεπινεφρίνης που εμποδίζουν όλες της φυσικές θεραπευτικές δυνάμεις του σώματος μας να δράσουν. Μπορεί οι στρεσογόνες αυτές σκέψεις να μην πραγματοποιηθούν ποτέ, αλλά η ζημιά που προκαλούν είναι η ίδια..

Η κύρια όμως ορμόνη που εκκρίνεται από τα επινεφρίδια όταν κυριαρχούμαστε από αρνητικές σκέψεις, είναι η κορτιζόλη. Σύμφωνα με τον Dr Bruce McEwen διευθυντή νευροενδοκρινολογίας στο Rockefeller University στο New York University, η έκκριση κορτιζόλης φθείρει τον εγκέφαλο, οδηγεί σε ατροφία τα εγκεφαλικά κύτταρα και προκαλεί απώλεια μνήμης. Επίσης αυξάνει την πίεση αλλά και το σάκχαρο στο αίμα, με αποτέλεσμα την αρτηριοσκλήρυνση και την ανάπτυξη καρδιακών ασθενειών.

Το κυριότερο αρνητικό συναίσθημα είναι ο φόβος.

Ένας ασθενής με Σκλήρυνση κατά πλάκας στην Αμερική συνειδητοποίησε ότι έπαθε αυτή την ασθένεια επειδή ένοιωθε ένα διαρκή φόβο, μια μόνιμη απειλή. Ο διαρκής φόβος του έθετε σε συνεχή συναγερμό τα επινεφρίδια τα οποία ήταν υποχρεωμένα να παράγουν συνεχώς κορτιζόλη και να φθείρουν ανεπανόρθωτα το σώμα του. Περιέγραψε το φόβο του, την διαρκή απειλή που δεχόταν και έθετε σε λειτουργία τα επινεφρίδια, σαν τον συναγερμό που κτυπά όταν η πόρτα παραβιάζεται από διαρρήκτες. Για το σώμα μας, ο φόβος είτε είναι πραγματικός είτε είναι φανταστικός, έχει τα ίδια αρνητικά αποτελέσματα, την έκκριση της κορτιζόλης.

Όπως μας εξηγεί ο Dr Alex Loyd, τα πάντα ελέγχονται από τον μεταιχμιακό ή συναισθηματικό εγκέφαλο και συγκεκριμένα του υποθάλαμου, οποίος ελέγχει τα εξής: 1ον την αρτηριακή πίεση του αίματος, 2ον την θερμοκρασία του σώματος, 3ον την ρύθμιση των υγρών του σώματος μας δια μέσου της δίψας και της λειτουργίας των νεφρών, 4ον την συσταλτικότητα της μήτρας, 5ον την έκκριση γάλακτος από το στήθος, 6ον την συναισθηματική μας διαδικασία, 7ον την αυξητική ορμόνη, 8ον τα επινεφρίδια, 9ον την ορμόνη του θυρεοειδή αδένα και 10ον την λειτουργία των σεξουαλικών οργάνων.

Η διαδικασία της δημιουργίας κορτιζόλης: ο υποθάλαμος που λαμβάνει σήμα κίνδυνου, διαμέσου του τρίτου ματιού, όταν διακατεχόμαστε από στρες και αρνητικά συναισθήματα, εκκρίνει την ορμόνη CRH (Corticotropin Releasing Hormone), ορμόνη που διεγείρει την υπόφυση για να παράγει την ορμόνη ACTH. Η ορμόνη ACTH (Adrenocorticotropic Hormone), που εκκρίνεται από τον πρόσθιο λοβό της υπόφυσης, διεγείρει την έκκριση της κορτιζόλης από τα επινεφρίδια.

Σύμφωνα με την Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, η κορτιζόλη αυξάνει το σάκχαρο του αίματος διασπώντας το γλυκογόνο και προωθώντας τη μετατροπή των αμινοξέων σε γλυκόζη στο ήπαρ, διαδικασία που ονομάζεται γλυκονεογένεση. Για το λόγο αυτό η κορτιζόλη είναι μια διαβητογόνος ορμόνη. Από την άλλη πλευρά ενισχύει τον καταβολισμό των πρωτεϊνών. Η μυϊκή μάζα ελαττώνεται, ενώ παρουσιάζεται και οστεοπορωτική δράση. Με την παρουσία της κορτιζόλης, το λίπος έχει την τάση να συγκεντρώνεται στον τράχηλο και τον κορμό. Η κορτιζόλη καταστέλλει το ανοσοποιητικό σύστημα, και κυρίως τα λεμφοκύτταρα, ενώ περιορίζει την εκδήλωση της φλεγμονώδους απάντησης. Με τον τρόπο αυτό, αυξάνεται η επιρρέπεια του οργανισμού απέναντι στις λοιμώξεις. Λόγω κατακράτησης χλωριούχου νατρίου, αυξάνεται και η αρτηριακή πίεση. Όταν υπάρχει υπερέκκριση κορτιζόλης, μπορεί να παρατηρηθούν ψυχικές διαταραχές. Τέλος, η κορτιζόλη μπορεί να προκαλέσει νέος έλκος στο γαστρεντερικό σύστημα ή να αναζωπυρώσει παλαιό έλκος.

Η πίστη μας , καθώς και τα θετικά συναισθήματα της αγάπης, ευσπλαχνίας, γαλήνης, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην αυτοθεραπεία μας. Στο Hearth math Institute στην Αμερική απέδειξαν ότι η πίστη μπορεί να εναρμονίσει τη δύναμη του σώματος και της ψυχής μας με την πρόθεσή μας να θεραπευτούμε. Αναλυτικότερα ανακάλυψαν ότι με τη βαθιά πίστη, το ανοσοποιητικό μας σύστημα παράγει την Ανοσοσφαιρίνη Α (Immunoglobulin A) που καταπολεμά όλους τους ιούς.

Έχει αποδειχθεί ότι άτομα που διαλογίζονται για 5 λεπτά κάθε πρωί, ισχυροποιούν το ανοσοποιητικό τους σύστημα, ανεβάζοντας με το διαλογισμό τα επίπεδα της Ανοσοσφαιρίνης Α.

Τα θετικά συναισθήματα (αγάπης, ευσπλαχνίας, γαλήνης, γενναιοδωρίας), που καλλιεργούμε με το διαλογισμό, ανεβάζουν τα επίπεδα της Ανοσοσφαιρίνης Α.

Αντιθέτως, τα αρνητικά συναισθήματα όπως αυτά του φόβου, του θυμού, του μίσους, που έρχονται στο νου μας, ακόμη και για πέντε λεπτά, είναι ικανά να μειώσουν σημαντικά τα επίπεδα της Ανοσοσφαιρίνης Α και κατά συνέπεια να μειώσουν σημαντικά, αν όχι να απενεργοποιήσουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα. To παν είναι πώς μεταφράζουμε τα γεγονότα. Ο τρόπος που δεχτήκαμε το γεγονός, ο τρόπος που το αντιληφθήκαμε, το ερμηνεύσαμε, το φιλτράραμε, αυτός είναι πάντα που γεννάει τον πόνο μας ή την χαρά μας. Κάθε φορά που κάνουμε θετικές σκέψεις ή ερμηνεύουμε θετικά μια εμπειρία μας ή συναναστροφή με τους συνανθρώπους μας, το ασυνείδητο γράφει Όφελος-Κέρδος. Η θετική ενέργεια που δημιουργείται τροφοδοτεί όλη μας την ύπαρξη, δίνοντάς μας τη δύναμη να επιτύχουμε σ’ ό,τι επιθυμούμε. Αν κάνουμε αρνητικές σκέψεις ή ερμηνεύσουμε αρνητικά μια εμπειρία μας, δημιουργείται αρνητική ενέργεια που μας μπλοκάρει και δεν μας αφήνει να πετύχουμε αυτά που θέλουμε, αλλά μας δημιουργεί εσωτερική σύγκρουση, η οποία είναι η κύρια αιτία όλων των θεωρουμένων ανιάτων ασθενειών.

Ο Γερμανός γιατρός Ryke Geerd Hamer μας υποστηρίζει ότι καρκίνο παθαίνουμε όταν έχουμε μεγάλη εσωτερική σύγκρουση, όταν η ζωή μας είναι ενάντια στο σκοπό της ψυχής, που εκφράζεται με τα συναισθήματά μας, όταν πάμε εντελώς ενάντια στα συναισθήματά μας. Το μόνο πραγματικό συναίσθημα που υπάρχει είναι η αγάπη και όλα τα συναισθήματα και αρετές που πηγάζουν από αυτή όπως η χαρά, η γαλήνη, η αγαλλίαση, ο ομορφιά, ο ενθουσιασμός, η ελπίδα, η εμπιστοσύνη, η αλληλεγγύη. Όταν διακατεχόμαστε από το φόβο και από τα συναισθήματα που πηγάζουν από αυτόν όπως είναι ο πανικός, ο θυμός, το μίσος, η οργή, η ζήλια, ο φόβος απώλειας, θανάτου, σημαίνει σίγουρα ότι έχουμε κόψει την επικοινωνία, την πρόσβαση με την Πηγή μας, πάμε ενάντια στο σκοπό της ψυχής μας, βιώνουμε εσωτερική σύγκρουση και αργά ή γρήγορα η αρρώστια θα έλθει για να μας κάνει να αναθεωρήσουμε τη ζωή μας και να έλθουμε στο «σωστό δρόμο». Έχω αναφερθεί ξεκάθαρα στη δομή του εγκεφάλου μας όπου όταν έχουμε αρνητικά συναισθήματα ο μεταιχμιακός ή συναισθηματικός εγκέφαλος δίνει εντολή στον ερπετικό ή αυτόνομο νευρικό σύστημα να μπει σε διαδικασία συναγερμού όπου αυξάνει την πίεση του αίματος τον κτύπο της καρδιάς, την αναπνοή, σφίγγει τα δόντια, εκκρίνει γαστρικά υγρά, δημιουργεί σπαστική κίνηση στο έντερο, σφίγγει τους μυς στον αυχένα και στον ώμο. Σε βαθύτερη βέβαια σύγκρουση παραπλανά το ανοσοποιητικό σύστημα το οποίο αντιλαμβάνεται ότι απειλείται από τα ίδια του τα μέλη και επιτίθεται σε αυτά. Υπάρχουν τόσα αυτοάνοσα νοσήματα, όσα είναι και τα όργανα ή μέρη του σώματός μας. Σε ακόμη βαθύτερη σύγκρουση το άτομο παθαίνει καρκίνο. Όταν απαλλαγούμε από το φόβο, όλα διορθώνονται, όλα πάνε τέλεια μέσα μας.

Ο Γάλλος γιατρός Jean-Jacques Crèvecœur και ο Γερμανός γιατρός Ryke Geerd Hamer μας εξηγούν πως μπορούμε να ξεπεράσουμε τις εσωτερικές συγκρούσεις:

Το να ξαναμάθουμε λοιπόν να ακούμε τα συναισθήματά μας, να τα αναγνωρίζουμε και να τα δεχόμαστε, να τα ευχαριστούμε μάλιστα που επαγρυπνούν για μας, είναι ένας πρώτος σταθμός για να αποφεύγουμε τις καταστρεπτικές εσωτερικές συγκρούσεις και το στρες. Εάν, επιπλέον, μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας με τρόπο κατάλληλο, υπεύθυνα, χωρίς να αποδίδουμε στους άλλους την ευθύνη, θα μπορέσουμε πολύ γρήγορα να ξαναβρούμε την ισορροπία μας.

Να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Να τολμάμε τις αντιπαραθέσεις, με σεβασμό στους άλλους : πόσες φορές, σε δύσκολες, τεταμένες, δυσάρεστες καταστάσεις, δεν συνέβη να μην τολμήσουμε να πούμε τα πράγματα στον άλλο, με σεβασμό, αλλά και σταθερά, με θάρρος ; Πόσες φορές δεν κατάπιαμε τα λόγια μας από φόβο μην προκαλέσουμε σύγκρουση ; Φοβόμαστε συχνά να πούμε δυσάρεστα πράγματα, επειδή πιστεύουμε ότι είναι προτιμότερο να διατηρούμε την ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους. Όμως αυτή η ειρήνη είναι απατηλή, αφού μέσα μας μπορεί να γεννιέται ένα ισχυρό βίαιο συναίσθημα. Όμως, μην λέγοντας τίποτα, αυξάνουμε την αίσθηση απογοήτευσης και μνησικακίας μέσα μας, μέχρι που η κατάσταση γίνεται αφόρητη. Τότε, είτε ξεσπάμε βίαια πάνω στον άλλο, οπότε συμβαίνει αυτή η σύγκρουση και η ρήξη που ακριβώς θέλαμε να αποφύγουμε, είτε καταπίνουμε τα συναισθήματά μας για άλλη μια φορά, και τότε συμβαίνει ο καρκίνος ή η οξεία ασθένεια, που μας καλεί να εξετάσουμε προσεχτικά την ανισορροπία που έχουμε δημιουργήσει … Το να τολμάμε τη σύγκρουση, είναι το να μάθουμε να μιλάμε για τα πράγματα που μας ενοχλούν, ήρεμα, χωρίς υπεκφυγές. Το να μάθουμε να εκφράζουμε με ειλικρίνεια το τι μας συμβαίνει, είναι ο καλύτερος τρόπος για να φροντίζουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους.
Να συγχωρούμε, όχι, να συγχωρήσουμε τον άλλο για το κακό που μπορεί να μας έχει κάνει, αλλά να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για τον πόνο που δεχτήκαμε να ζήσουμε τόσο καιρό, μέχρις ότου χαλαρώσουμε, μέχρις ότου εκφράσουμε στον άλλο τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας, μέχρις ότου τολμήσουμε την αντιπαράθεση, μέχρις ότου, επιτέλους, αναγνωρίσουμε και δεχτούμε την πραγματικότητα, μέχρις ότου κλείσουμε τις εκκρεμότητές μας.

Όσο και αν μας εκπλήσσει, υπεύθυνοι για τα σοκ, τις εσωτερικές συγκρούσεις, το στρες μας, δεν είναι ποτέ οι άλλοι, ούτε τα γεγονότα.To παν είναι πως μεταφράζουμε τα γεγονότα. Ο τρόπος που δεχτήκαμε το γεγονός, ο τρόπος που το αντιληφθήκαμε, το ερμηνεύσαμε, το φιλτράραμε, αυτός είναι πάντα που γεννάει τον πόνο μας ή την χαρά μας. Η ασθένεια δεν είναι μοιραία, δεν συμβαίνει ποτέ τυχαία. Που θέλει να πει, ότι αλλάζοντας τις συνήθειες συμπεριφοράς μας, τους τρόπους σκέψης μας, τη συναισθηματική ζωή μας, μπορούμε να εξαλείψουμε οριστικά την επήρεια των ασθενειών πάνω μας. Τελικά αν κάπου «πέσαμε έξω» με πολλή αγάπη, χιούμορ και ταπεινότητα, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον εαυτό μας για την ηλιθιότητά μας και να μας συγχωρήσουμε για το κακό που μας κάναμε.

Ο ολιστικός γιατρός Dr Bradley Nelson στο βιβλίο του «The Emotion Code» μας εξηγεί ξεκάθαρα ότι όλες οι ασθένειες προέρχονται από παγιδευμένα συναισθήματα. Ονομάζει τη μέθοδο απαλλαγής των αρνητικών συναισθημάτων «Future Medicine» δηλαδή ιατρική του μέλλοντος. Εξετάζοντας την αρχαία Κινέζική ιατρική που η κύρια αιτία όλων των ασθενειών είναι ανισορροπία της ενέργειας στο σώμα μας, εφάρμοσε την τεχνική του «The Emotion Code», όπου διαπίστωσε ότι η κύρια αιτία στις παρακάτω ασθένειες ήταν τα παγιδευμένα αρνητικά συναισθήματα και θεράπευσε τα περισσότερα από αυτά όπως: αλλεργίες, άσθμα, ισχίο, πόνο στη μέση, στα γόνατα, στις αρθρώσεις, στον αυχένα, στην κοιλιακή χώρα, στους ώμους, στο στήθος, στα μάτια, προβλήματα στον καρπικό σωλήνα, ινομυώματα, χρόνια κόπωση, καρκίνο, σκλήρυνση κατά πλάκας, Λύκο, καούρες, διαβήτη, νόσο του Chron, δυσκοιλιότητα, σπαστική κολίτιδα, κατάθλιψη, υποθυρεοειδισμό, ίλιγγο, ημικρανίες, αϋπνίες, κρίσεις πανικού, φοβίες, δυσλεξία, μαθησιακές δυσκολίες, Parkinson, προβλήματα ακμής σε μεγαλύτερες ηλικίες, υπογλυκαιμία, αδυναμία.

Ελευθερώνοντας το σώμα μας από τα παγιδευμένα αρνητικά συναισθήματα του δίνουμε την ευκαιρία να αυτοθεραπευτεί, διότι όπως έχουμε αναφέρει, τα αρνητικά συναισθήματα απενεργοποιών το ανοσοποιητικό σύστημα, αλλά και το παραπλανούν έτσι ώστε να θεωρήσει εχθρούς διάφορά σημεία ή όργανα του σώματος, να επιτεθεί και να μας δημιουργήσει όλες τις φλεγμονές και αυτοάνοσα νοσήματα που προαναφέραμε.

Τα παγιδευμένα αρνητικά συναισθήματα είναι η κύρια αιτία για όλους τους πόνους που υποφέρουν οι άνθρωποι σήμερα με κυρίαρχο τον πονοκέφαλο, τον πόνο στον αυχένα (που βρίσκεται ο ερπετικός εγκέφαλος) τον πόνο στη μέση. Τα παγιδευμένα αρνητικά συναισθήματα προκαλούν ανησυχίες, κατάθλιψη, αϋπνίες.

Τι είναι τα παγιδευμένα αρνητικά συναισθήματα; Είναι ενέργεια που παγιδεύεται στο σώμα μας, όταν έχουμε βιώσει έντονο θυμό, θλίψη, ενοχές, ζήλια.

Το σώμα μας έχει πολύ μεγαλύτερη σοφία από το νου μας, θυμάται τα πάντα, βασίζεται στα δεδομένα του υποσυνειδήτου, όπου έχουν καταγραφεί τα πάντα. Πολλοί έχουν ξεχάσει το θυμό που είχαν για κάποιο πρόσωπο, όταν όμως εστιάσουν την προσοχή τους στο πρόσωπο και στο περιστατικό που τους δημιούργησε θυμό και τους κτυπήσουμε κάτω από το στήθος στο δεξί μέρος που είναι πάνω από το συκώτι ή και στο αριστερό που ξεκινά ο μεσημβρινός του συκωτιού, το σημείο αυτό πονά και πονά έως ότου βγάλουν, απεγκλωβίσουν την ενέργεια του θυμού που έχει εγκλωβιστεί σε αυτό το σημείο.

Κάθε αρνητικό συναίσθημα βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη περιοχή του σώματος μας και δονείται με μια ιδιαίτερη συχνότητα, τα πάντα άλλωστε στο Σύμπαν είναι ενέργεια που δονούνται σε μία ορισμένη συχνότητα. Ενώ δονούνται με την συγκεκριμένη συχνότητα την μεταδίδουν και στους ιστούς που βρίσκονται γύρω από αυτά τα όργανα. Τα αρνητικά συναισθήματα δονούνται με κατώτερες συχνότητες , ενώ τα θετικά με ανώτερες. Όταν έχουμε παγιδευμένα συναισθήματα, έλκουμε συνεχώς τα συναισθήματα αυτά, έλκουμε πρόσωπα και καταστάσεις που θα μας δημιουργήσουν αυτά τα συναισθήματα. Αυτό γίνεται γιατί τα αρνητικά συναισθήματα είναι ενέργεια που πάλλεται και μεταδίδεται στους ιστούς τους σώματος, όταν έχουμε θυμό μέσα μας, θυμώνουμε γρήγορα με κάθε κατάσταση διότι ήδη το σώμα μας δονείται συνεχώς στη συχνότητα του θυμού. Άλλωστε στο Σύμπαν έλκουμε αυτό στο οποίο επικεντρώνουμε τη συνείδηση μας. Όταν έχουμε μέσα μας θυμό, επικεντρώνουμε τη συνείδησή μας στο θυμό και τα κύτταρά μας είναι γεμάτα υποδοχείς θυμού, ο εγκέφαλο μας είναι γεμάτος νευρωνικά δίκτυα θυμού.

O χάρτης του Emotion Code του Bradley Nelson:

Πρόβλημα στο λεπτό έντερο ή στην καρδιά από εγκατάλειψη, απιστία, χαμό, έλλειψη αγάπης.
Πρόβλημα στη σπλήνα ή στο στομάχι, από ανησυχία, απελπισία, αηδία, νευρικότητα.
Πρόβλημα στο πνευμόνι ή στο παχύ έντερο από κλάμα, αποθάρρυνση, απόρριψη, θλίψη, πόνο. Η γυναίκα του Christopher Reeve πέθανε επτά μήνες μετά, από καρκίνο πνεύμονας 44 ετών.
Πρόβλημα στο συκώτι και στη χολή, από θυμό, πικρία, ενοχή, μίσος, μνησικακία., πανικό, κατάθλιψη.
Πρόβλημα στο νεφρά ή στην κύστη από κατάκριση, τρόμο, φόβο.
Πρόβλημα στους αδένες και σεξουαλικά όργανα, από ταπείνωση, ζήλια, πόθο, καταπίεση.

Συμπέρασμα: Τα αρνητικά μας συναισθήματα είναι η κύρια αιτία όλων των ασθενειών, της φτώχειας και της μιζέριας που βιώνουμε στη ζωή μας. Θέτουν τον ερπετικό μας εγκέφαλο σε συναγερμό με αποτέλεσμα την έγκριση όλων των ορμονών του σώματος μας, όπως προκαλούν την έγκριση χημικών ουσιών όπως της αδρεναλίνης, της κορτιζόλης, της υπερβολικής χοληστερίνης και ινσουλίνης, οι οποίες καταστρέφουν τα κυριότερα όργανα του σώματος μας και τα αιμοφόρα αγγεία μας. Επίσης ο συναγερμός αυτός απενεργοποιεί το ανοσοποιητικό και το πεπτικό μας σύστημα. Διαμέσου δε του τσάκρα της καρδιάς παραπλανά το ανοσοποιητικό μας σύστημα και προκαλεί όλες τις αυτοάνοσες ασθένειες. Όταν τα αρνητικά συναισθήματα είναι ισχυρά, παγιδεύονται μόνιμα στο σώμα μας σε συγκεκριμένα όργανα, ανάλογα με το συναίσθημα και προκαλούν κατώτερες δονήσεις που έλκουν αρνητικά πρόσωπα και καταστάσεις στη ζωή μας.

Πηγή: www.afotopoulos.gr

ΛΑΡΥΓΓΙΤΙΔΑ

Published Νοεμβρίου 7, 2013 by sofiaathanasiadou

Λαρυγγίτιδα

Η λαρυγγίτιδα είναι μια οξεία κατάσταση που πραγματικά μπορεί να πανικοβάλει εσάς τους γονείς. Παρατηρείται κυρίως κατά τους χειμερινούς μήνες και προσβάλλει κυρίως τα παιδιά ηλικίας 3 μηνών μέχρι πέντε χρονών.

Τι προκαλεί τη λαρυγγίτιδα; 
Η αιτία της λαρυγγίτιδας είναι συνήθως ιοί και σπανιότερα κάποιο μικρόβιο. Υπάρχουν παιδιά που παρουσιάζουν λαρυγγίτιδα χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε λοίμωξη. Τα παιδιά αυτά έχουν αλλεργική προδιάθεση ή αποδίδεται η λαρυγγίτιδα τους σε ψυχολογικά αίτια. Στην περίπτωση αυτή, η λαρυγγίτιδα λέγεται οξεία σπασμωδική ή croup

Ποια τα συμπτώματα της λαρυγγίτιδας;
Συνήθως προηγείται της λαρυγγίτιδας κοινό κρυολόγημα. Στη συνέχεια το παιδί παρουσιάζει βραχνή φωνή και δυνατό βήχα που μοιάζει με σκύλο που γαβγίζει. Οι γονείς που θα ακούσουν μια φορά το βήχα αυτό δεν πρόκειται να τον ξεχάσουν ποτέ. Ο άρρωστος δυσκολεύεται να εισπνεύσει και εσείς θα ακούτε ένα χαρακτηριστικό θόρυβο κατά την εισπνοή. Εάν επιδεινωθεί περισσότερο τότε θα ακούτε ένα χαρακτηριστικό σφύριγμα με την αναπνοή και τα διαστήματα μεταξύ των πλευρών του θώρακα θα πηγαίνουν προς τα μέσα κατά την εισπνοή.
ΠΡΟΣΟΧΗ η λαρυγγίτιδα είναι μια επικίνδυνη κατάσταση και πρέπει αμέσως να δείτε τον παιδίατρο σας. Τα συμπτώματα της λαρυγγίτιδας είναι αποτέλεσμα ατελούς απόφραξης του λάρυγγα (Το πρώτο κομμάτι του σωλήνα που μεταφέρει τον αέρα από το στόμα στους πνεύμονες). Ο λάρυγγας φουσκώνει με αποτέλεσμα η διάμετρος του να μικραίνει. Αν φουσκώσει τόσο πολύ ώστε να μην περνά αέρας τότε το παιδί θα πεθάνει. Τα συμπτώματα της λαρυγγίτιδας εμφανίζονται συνήθως την νύκτα και τις περισσότερες φορές μετά τα μεσάνυχτα. Ο πυρετός δεν είναι απαραίτητο σύμπτωμα και όταν το παιδί έχει πυρετό συνήθως είναι χαμηλός.

Πόσο διαρκεί η λαρυγγίτιδα; 
Η λαρυγγίτιδα διαρκεί συνήθως 4-5 μέρες.

Είναι μεταδοτική η λαρυγγίτιδα; 
Η λαρυγγίτιδα εμφανίζεται συνήθως το χειμώνα με μορφή επιδημίας, αλλά δεν σημαίνει ότι όποιος έρθει σε επαφή με άρρωστο με λαρυγγίτιδα θα αρρωστήσει και αυτός. Η πλειοψηφία των παιδιών που θα έρθει σε επαφή δεν θα αρρωστήσει.

Πώς μπορείτε να προλάβετε τη λαρυγγίτιδα;
Δεν υπάρχει τρόπος να προλαμβάνουμε την λαρυγγίτιδα. Εάν όμως το παιδί σας παθαίνει επανειλημμένες λαρυγγίτιδες τότε πιθανόν ο παιδίατρος σας να σας συστήσει να χορηγείτε με nebulizer το φάρμακο που λέγεται Pulmicort προληπτικά

Ποια η θεραπεία της λαρυγγίτιδας;
Οι περισσότερες λαρυγγίτιδες είναι ελαφράς μορφής και περνούν από μόνες τους. Μερικά απλά πράγματα που μπορείτε να κάνετε μέχρι να δείτε τον παιδίατρο σας είναι τα ακόλουθα:
• Να βγάλετε το παιδί έξω στην αυλή να αναπνεύσει φρέσκο, κρύο αέρα. Δεν ξέρουμε πως δρα, αλλά είναι συνήθως αποτελεσματικό. Μην ανησυχείτε ,δεν πρόκειται να πάθει πνευμονία! Απλά ντύστε το κατάλληλα ή τυλίξτε το παιδί σε μια κουβέρτα.
• Βάλτε το παιδί σας να αναπνεύσει υδρατμούς. Αν δεν έχετε το ειδικό μηχάνημα, το οποίο μπορείτε να προμηθευτείτε από τα φαρμακεία και λέγεται Breezy, τότε μπορείτε να ανοίξετε το ζεστό νερό στο μπάνιομέχρι να γεμίσει το μπάνιο με υδρατμούς. Ο υγραντήρας καλό είναι να χρησιμοποιείται καθημερινά, για λίγη ώρα, για όλα τα παιδιά έτσι ώστε να διατηρείτε στο χώρο κάποιου βαθμού υγρασία. Καθίστε μαζί με το παιδί στο μπάνιο για 15-20 λεπτά. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα συμπτώματα θα υποχωρήσουν θεαματικά. Εάν έχετε το ειδικό μηχάνημα μην βάλετε τίποτε άλλο σε αυτό εκτός από νερό.
Οπωσδήποτε να ενημερώσετε τον παιδίατρο του παιδιού και αυτός θα σας πει αν χρειάζεται να το δει.

Ο παιδίατρος, όταν εξετάσει το παιδί θα αποφασίσει για το είδος της θεραπείας που θα συστήσει. Η χορήγηση φαρμάκων (αδρεναλίνη, βουτηνεσίδη) με το nebulizer είναι πραγματικά πολύ δραστική και αποτελεσματική. Μπορεί όμως να χορηγήσει στο παιδί σας και κορτιζόνη είτε από το στόμα είτε ενδομυϊκά. Η κορτιζόνη ( δεξαμεθαζόνη) από το στόμα δίνετε συνήθως για 2-3 μέρες.
ΣΟΦΟ είναι για τις επόμενες 2-3 νύκτες να κοιμάται κάποιος από εσάς κοντά στο παιδί γιατί εύκολα μπορεί η λαρυγγίτιδα να υποτροπιάσει. Επίσης μην αφήνετε κανένα να καπνίζει στο σπίτι. Θα επιδεινώσει την κατάσταση του παιδιού σας.

Τρέξτε στον παιδίατρο αν…
• Το παιδί έχει δυσκολία στην αναπνοή.
• Παρουσιάζει ψηλό πυρετό.
• Δυσκολία στην κατάποση και τα σάλια τρέχουν από το στόμα του παιδιού σας.
• Παρά την προσπάθεια αντιμετώπισης της κατάστασης με τους ατμούς το παιδί επιδεινώνεται.
• Το χρώμα του δέρματος και των χειλιών άρχισε να γίνεται μπλε.

Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα μέχρι να φτάσετε στο νοσοκομείο τα συμπτώματα να υποχωρήσουν δραματικά. Μην αισθάνεστε άσχημα. Οι γιατροί ξέρουν ότι η θεραπεία έχει ήδη γίνει με το να εκθέσετε το παιδί σας σε κρύο και καθαρό αέρα.

ΠΗΓΗ:http://www.paidiatros.com

Η νικηφορα μαχη μιας πενταχρονης με συνδρομο Down

Published Οκτωβρίου 27, 2013 by sofiaathanasiadou

tezaukwaiv4f4e02f8cabdf

Το χαμόγελό της ραγίζει καρδιές και διαφημίζει ήδη ρούχα για δύο εταιρείες παιδικής ένδυσης. Η 5χρονη Natalia Goleniowski πάσχει από σύνδρομο Down αλλά αυτό δεν έχει σταθεί εμπόδιο στο να έχει μέχρι στιγμής μία φυσιολογική ζωή.

Τα πράγματα δεν ήταν εύκολα για το κοριτσάκι και τους γονείς του. Όταν γεννήθηκε δεν ήξεραν αν θα ζήσει. Στα δύο της χρόνια έδινε μάχη με την πνευμονία και υποβαλλόταν σε επέμβαση στην καρδιά.

Σήμερα η μικρή έχει πάρει το δρόμο της. Άρχισε να πηγαίνει σχολείο και μαθαίνει να διαβάζει. «Όταν γεννήθηκε δεν ξέραμε αν θα ζήσει, πόσω μάλλον αν θα μάθει να περπατά και να μιλά. Οπότε ένα όνειρό μας γίνεται σήμερα πραγματικότητά», λέει η μητέρα της Hayley.

Έχοντας ήδη ένα υγιές κοριτσάκι, η Hayley και ο Bob, οι γονείς της Natty- όπως τη φωνάζουν- περίμεναν πως όλα θα έρχονταν φυσιολογικά και με το δεύτερο παιδί τους.

«Εκτός από πρωινές ναυτίες η εγκυμοσύνη μου ήταν απόλυτα φυσιολογική», λέει η Hayley που είχε ήδη πέντε αποβολές. Ένας υπέρηχος στους τρεις μήνες είχε δείξει κάτι στο λαιμό της Natty και μας είπαν πως ίσως ήταν ένδειξη για σύνδρομο Down. Αλλά οι πιθανότητες να εμφανίσει το σύνδρομο η μικρή ήταν μία στις 300, πολύ λίγες για να γίνουν περαιτέρω εξετάσεις όπως αμνιοπαρακέντηση. «Καθώς όλα τα άλλα ήταν καλά, δεν το σκεφτόμασταν», προσθέτει.

Επέλεξαν μάλιστα το μωρό να γεννηθεί στο σπίτι. «Ήταν όλα όμορφα και ήρεμα. Ήμουν στο μπάνιο και οι μαίες ήρθαν λίγο πριν», λέει.

Αλλά μόλις το μωρό ήρθε στον κόσμο, όλα άλλαξαν. «Η Natty είχε γίνει μπλε και δεν ανέπνεε. Ήταν τρομακτικό. Καταλάβαμε πως κάτι πήγαινε εντελώς στραβά όταν η μαία άρχισε να της δίνει το φιλί της ζωής», λέει η μαμά της. Το ασθενοφόρο μετέφερε μωρό και γονείς στο νοσοκομείο.

Εκεί δόθηκε μάχη για να κρατηθεί το μωρό στη ζωή. Τέσσερις ώρες αργότερα οι γιατροί ανακοίνωναν στους γονείς πως το παιδί τους έπασχε από σύνδρομο Down.

«Ο Bob είπε αμέσως: «είναι το μωρό μας και θα την αγαπάμε ούτως ή άλλως». Η αδελφή της Mia τη λάτρεψε από την πρώτη στιγμή. Αλλά εγώ είχα μουδιάσει», θυμάται η Hayley.

«Τώρα ακούγεται φρικτό, αλλά δεν ήθελα ούτε να τη δω. Ήθελα μόνο να γυρίσω σπίτι και να ξεχάσω πως γέννησα ένα μωρό», παραδέχεται η μαμά της.

Τα πράγματα παρέμειναν άσχημα όταν πήγε να δει τη μικρή. «Την κοιτούσα στη θερμοκοιτίδα κι έλεγα δεν είσαι όμορφη. Δεν μοιάζεις καν σαν μωρό μου. Ένιωθα σαν να έχω γεννήσει ένα άλιεν», προσθέτει.

Οι γιατροί τους προειδοποίησαν πως το μωρό είχε δύο τρύπες στην καρδιά και οι επόμενες δύο ημέρες θα ήταν κρίσιμες. Η μικρή βαφτίστηκε στο νοσοκομείο καθώς όλα τα ενδεχόμενα ήταν πιθανά.

Το ζευγάρι επέστρεψε τη νύχτα στο σπίτι και η επόμενη ημέρα ήταν τελείως διαφορετική για τη Hayley και το μωρό. «Ήθελα να ζήσει. Την κοίταξα, μέσα στα σωληνάκια κι ένιωσα να με πλημμυρίζει αγάπη. Παρακαλούσα να ζήσει», λέει.

Τρεις εβδομάδες μετά το μωρό πήγε σπίτι του κι άρχισε άλλη μία δύσκολη περίοδος με συνεχείς αρρώστιες, νοσηλείες και φυσιοθεραπείες.

Μέρα με τη μέρα όμως η μικρή δυνάμωνε. Σε ηλικία ενός έτους η Natalia τους εξέπληξε όλους λέγοντας την πρώτη της λέξη: «Teddy». Και όταν ήταν είκοσι μηνών έκανε τα πρώτα της βήματα.

Η «καριέρα» της άρχισε όταν ένας φωτογράφος πλησίασε την οικογένεια ενώ βρίσκονταν σε διακοπές στη Τζαμάικα. «Ο φωτογράφος δεν πίστευε το πόσο φωτογενής ήταν η μικρή και πόσο της άρεσε να ποζάρει μπροστά στο φακό».

Οι εκπλήξεις συνεχίστηκαν και μετά το καλοκαίρι κι έγινε κάτι που η οικογένεια θεωρούσε απίθανο: η Natalia πήγε σχολείο.

«Είμαστε τόσο περήφανοι. Λάμπει και είναι καταπληκτικό που οι άλλοι βλέπουν σε εκείνη αυτό που βλέπουμε κι εμείς», λέει η μαμά της.

rjkrgaqtih4f4e02d796009

Πηγή: thebest

Οταν οι ψειρες… πανε σχολειο

Published Σεπτεμβρίου 25, 2013 by sofiaathanasiadou

Τα σχολεία ξεκίνησαν και οι μικροί μαθητές έχουν ήδη πάρει τις θέσεις τους στα θρανία.

Μαζί τους, καμιά φορά, δεν κάθονται μόνον οι συμμαθητές τους, αλλά και κάποια μικρά ζωύφια, οι ψείρες, που προκαλούν φαγούρα στα παιδιά και εκνευρισμό στους γονείς.

Της Βασιλικής Ξανθού, σε συνεργασία με την κα Τάλια Τσιβιτανίδου- Κάκουρου, παιδίατρο-παιδοδερματολόγο

Τι είναι οι ψείρες;

Οι ψείρες είναι παράσιτα που ζουν απομυζώντας αίμα από τον άνθρωπο. Κατά την απομύζηση αφήνουν τοξίνες στο δέρμα που όταν ευαισθητοποιήσουν το άτομο προκαλούν φαγούρα. Προτιμούν τις θέσεις πίσω από τα αφτιά. Η ψείρα μπορεί να ζήσει μακριά από τον άνθρωπο, στον περιβάλλοντα χώρο, περίπου 1-2 ημέρες.

Τι τρόποι θεραπείας υπάρχουν;

Υπάρχουν διάφορα αντιφθειρικά φάρμακα σε σαμπουάν2 ή και λοσιόν τα οποία πρέπει να εφαρμόζονται σύμφωνα με τις αναγραφόμενες οδηγίες. Μετά τη θεραπεία, τα κατεστραμμένα αβγά της ψείρας από άσπρα γίνονται καφέ, αλλά εξακολουθούν να παραμένουν προσκολλημένα στις τρίχες. Το βρέξιμο των μαλλιών με διάλυμα ξιδιού (1:1 με νερό) και το χτένισμα με λεπτό χτένι βοηθάει στην απομάκρυνσή τους. Σημειώνεται ότι τα τελευταία χρόνια έχει περιγραφεί αντοχή της ψείρας στα αντιφθειρικά φάρμακα. Για αποφυγή αντοχής συνιστάται να μη χρησιμοποιείται το ίδιο αντιφθειρικό στο παιδί στο ίδιο εξάμηνο, αλλά να γίνονται εναλλαγές.

Επίσης, συνιστώνται μηχανικοί τρόποι απομάκρυνσης της ψείρας, όπως θερμαινόμενες ή ηλεκτρονικές βούρτσες, ή επάλειψη του τριχωτού κεφαλής με διάφορα έλαια που προκαλούν απόφραξη στους αναπνευστήρες της ψείρας και τους πόρους των αβγών, με αποτέλεσμα να… πεθαίνουν από ασφυξία.

10 συμβουλές για να ξεμπερδέψετε μια και καλή!

1. Είναι σημαντικό, παράλληλα με τη θεραπεία, να γίνεται και απολύμανση του χώρου.

Οι μαξιλαροθήκες, οι πετσέτες, τα σεντόνια, ό,τι δηλαδή έρχεται σε επαφή με τα μαλλιά, πρέπει να πλυθούν με ζεστό νερό. Οι βούρτσες και οι χτένες να μπουν σε λεκάνη με ζεστό νερό. Θερμοκρασία νερού 55˚ C καταστρέφει την ώριμη ψείρα, τις νύμφες και τα αβγά σε 5 λεπτά. Τονίζεται ότι το στεγνό καθάρισμα (καθαριστήριο) δεν καταστρέφει την ψείρα.

2. Δεδομένου ότι η ώριμη ψείρα επιβιώνει μακριά από τον άνθρωπο 1-2 ημέρες, τα δε αβγά εκκολάπτονται σε 6-10 μέρες, τα λούτρινα κουκλάκια που έχει μαζί του το παιδί όταν κοιμάται και δεν πλένονται, να απομονώνονται σε πλαστική σακούλα για 12-14 ημέρες.

3. Βάλτε ηλεκτρική σκούπα και καθαρίστε το πάτωμα, τους καναπέδες, τα έπιπλα. Δεν υπάρχει λόγος να ψεκάσετε με τα κοινά εντομοκτόνα όλο το σπίτι, γιατί δεν μπορούν να σκοτώσουν τις ψείρες, και επιπλέον είναι επικίνδυνα για την υγεία της οικογένειάς σας αν τα εισπνεύσετε.

4. Αν έχετε παιδάκι κάτω των 2 ετών, μην κάνετε θεραπεία με τη χρήση φαρμακευτικών σκευασμάτων. Απλώς απομακρύνετε τις ψείρες με τα χέρια.

5. Επίσης, δεν είναι απαραίτητο να κάνει θεραπεία όλη η οικογένεια για προληπτικούς λόγους, αλλά μόνο αν κάποιος εμφανίσει ψείρες. Επίσης, θεραπεία δεν χρειάζεται να κάνουν ούτε τα κατοικίδιά σας.

6. Αν κάνετε θεραπεία στο παιδάκι σας, μην χρησιμοποιήσετε παραπάνω από 3 φορές το ίδιο φάρμακο. Αν δείτε ότι δεν έχετε αποτέλεσμα, καλό θα ήταν να συμβουλευτείτε και έναν δερματολόγο.

7. Να ελέγχετε το παιδί τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα αν έχει ψείρες και να χτενίζεται με λεπτό χτενάκι. Επειδή η ψείρα αποφεύγει το φως και κινείται γρήγορα, συχνά είναι δύσκολο να την δούμε. Έτσι, συχνά βλέπουμε μόνο την κόνιδα, δηλαδή τα αβγά της προσκολλημένα στην τρίχα. Σημειώνεται ότι τόσο η ψείρα όσο και τα αβγά της για να ζήσουν χρειάζονται τη θερμοκρασία του σώματος. Επομένως, όταν η κόνιδα απέχει περισσότερο από μισό εκατοστό από το δέρμα του κεφαλιού, δεν είναι ζωντανή και δεν χρειάζεται θεραπεία. Αναφέρεται ότι δύο στα τρία παιδιά υποβάλλονται σε άσκοπες θεραπείες.

8. Να χρησιμοποιείτε προληπτικά απωθητικά της ψείρας. Είναι αιθέρια έλαια, μπαίνουν στα μαλλιά πίσω από τα αφτιά και δεν αφήνουν την ψείρα να προσκολληθεί στην τρίχα (γλιστράει).

9. Να διδάσκετε τα παιδιά σας πώς θα αποφύγουν να κολλήσουν ψείρες.

10. Να μην αναμειγνύετε διαφορετικά φάρμακα μεταξύ τους, γιατί υπάρχει κίνδυνος να προκληθεί αλλεργία.

Πηγή: familylife.gr

Απωλεια βαρους νεογνου

Published Σεπτεμβρίου 20, 2013 by sofiaathanasiadou

35450_559857320722158_254597033_n

Εάν σας ζητούσαν να χάσετε το 10% του βάρους σας μέσα σε 48 ώρες, πώς θα το κάνατε;

Η ασιτία ίσως βοηθούσε, αλλά μάλλον όχι τόσο γρήγορα. Τι θα λέγατε για αφυδάτωση μετά από απαίσιους εμετούς και διάρροιες; Ίσως με συνεχόμενη άσκηση για 48 συνεχόμενες ώρες; Σωστά. Όλες αυτές οι προτάσεις είναι παράλογες. Δέκα τοις εκατό του βάρους είναι πάρα πολύ για να το χάσει κανείς τόσο γρήγορα. Αλλά τα νεογέννητα μωρά πολύ συχνά πραγματικά χάνουν το 10% του βάρους τους τις πρώτες ημέρες μετά τη γέννησή τους. Ποιοι παράγοντες συνηγορούν σ’ αυτή την απώλεια βάρους;

Καταρχήν θα πρέπει να καταλάβουμε ότι το 10% ή το 7% (ή οποιοδήποτε νούμερο), είναι απλά ένας αριθμός. Έχω ξαναπεί στο παρελθόν ότι θυμώνω πολύ όταν ακούω αριθμούς εκτός κάποιου πλαισίου, ειδικά όταν λαμβάνουμε μέτρα εξαιτίας τους. Όταν κοιτάζουμε για σημάδια υγείας και ευεξίας σ’ ένα νεογέννητο, συγκεντρώνουμε όλων των ειδών τις πληροφορίες οι οποίες θα μας δώσουν την συνολική εικόνα αυτού του μωρού. Αυτές οι πληροφορίες θα μας βοηθήσουν να ερμηνεύσουμε τα νούμερα.Η απώλεια βάρους ενός νεογνού χρειάζεται ένα πλαίσιο για να έχει κάποιο νόημα.

Η Αμερικάνικη Ακαδημία Παιδιατρικής λέει ότι τα υγιή, τελειόμηνα νεογνά με απώλεια βάρους 7%, θα πρέπει να παρακολουθούνται πιο στενά όσον αφορά την διατροφή τους και οι φροντιστές τους θα πρέπει να τα παρακολουθούν πιο συχνά. Θέλω όμως να πιστεύω ότι η συχνή παρακολούθηση είναι μέρος της κανονικής φροντίδας του νεογέννητου, σε όποιο σημείο του κόσμου κι αν βρίσκεστε, κι όχι μια νέα πρακτική.

Το 7% φαίνεται να είναι το σημείο ανησυχίας και αυξημένης προσοχής του τρόπου σίτισης ενός μωρού. Και δυστυχώς, το 10% της απώλειας βάρους φαίνεται να είναι το σημείο για έναρξη συμπληρώματος. Αλλά η υπερβολική απώλεια βάρους, η οποία τυπικά ορίζεται ως η απώλεια βάρους που ξεπερνά ή είναι ίση με το 10% του βάρους γέννησης, είναι σχετικά συνηθισμένο φαινόμενο. Και το 7% είναι μια φυσιολογική, μέση απώλεια βάρους.

Σε μια έρευνα των Chantry et al , οι συγγραφείς βρήκαν ότι το 19% των αποκλειστικά θηλαζόντων βρεφών είχαν υπερβολική απώλεια βάρους τις πρώτες 3 μέρες της ζωής τους, αλλά μέχρι την 7η ημέρα τα περισσότερα από αυτά τα μωρά είχαν ανακτήσει αυτό το βάρος. Επίσης προσδιόρισαν αυτό που, όπως θα δούμε, είναι ένα κοινό θέμα, ότι τα ενδοφλέβια υγρά της μητέρας κατά τη διάρκεια του τοκετού ήταν ένας ανεξάρτητος παράγοντας κινδύνου για την υπερβολική απώλεια βάρους.

Ανεξάρτητος παράγοντας κινδύνου είναι αυτός που μπορεί να προκαλέσει το αποτέλεσμα άσχετα με άλλους παράγοντες, άρα σ’ αυτή την έρευνα, τα ενδοφλέβια υγρά μπορεί να προκαλέσουν από μόνα τους απώλεια βάρους.

Μια άλλη έρευνα από τους Noel-Weiss et al, επίσης βρήκε ότι τα ενδοφλέβια υγρά κατά τη διάρκεια του τοκετού είναι παράγοντας κινδύνου για υπερβολική απώλεια βάρους του βρέφους. «Ο χρόνος χορήγησης των ενδοφλέβιων υγρών στη μητέρα καθώς και η ποσότητα τους φαίνεται ότι σχετίζεται με την διούρηση των νεογνών και την απώλεια βάρους τους. Τα νεογέννητα ουρούν και διορθώνουν την κατάσταση των υγρών τους τις πρώτες 24 ώρες».

Σε μια άλλη έρευνα που έγινε στο Ζαίρ, η μέση απώλεια βάρους μετά τον τοκετό ήταν 7%.

Άλλη μια έρευνα που έγινε στην Ιταλία βρήκε ότι απώλεια βάρους 10% ήταν συνηθισμένη τις πρώτες μέρες ζωής, ειδικά μετά από καισαρική τομή.

Άρα, πολλά από τα μωρά που θηλάζουν αποκλειστικά χάνουν βάρος και τουλάχιστον μία αιτία που εξηγεί αυτή την απώλεια είναι ότι τα μωρά αποβάλουν τα υγρά που πήρε η μητέρα κατά τη διάρκεια του τοκετού. Αυτό έχει νόημα. Προσπαθώ λοιπόν να σας πω να μην ανησυχείτε καθόλου για την απώλεια βάρους των πρώτων ημερών.

Η απώλεια βάρους είναι σημαντική, αλλά κάποια μωρά που χάνουν βάρος δεν χρειάζονται καμία παρέμβαση. Κάποια απώλεια βάρους είναι προβλέψιμη. Και κάποια απώλεια βάρους είναι αληθινή και τρομακτική. Το κλειδί είναι να μπορούμε να αναγνωρίσουμε ποια παιδιά είναι σε κίνδυνο και να τα παραπέμψουμε σε κάποιον που ξέρει ποια απώλεια βάρους είναι σοβαρή και χρειάζεται παρέμβαση.

Ένας τρόπος για να προσδιορίσουμε την επαρκή πρόσληψη μητρικού γάλακτος είναι με την παρατήρηση των κενώσεων. Η διούρηση είναι συνήθως ένας καλός τρόπος για να προσδιορίσουμε την λήψη υγρών, αλλά αν το μωρό ουρεί πολύ εξαιτίας των υγρών που πήρε κατά τη διάρκεια του τοκετού, τότε η διούρηση μάλλον θα είναι πολύ μεγάλη, αλλά τεχνητά μεγάλη, καθώς το μωρό βγάζει τα υγρά που πήρε κατά τη διάρκεια του τοκετού. Άρα, τι είναι αυτό που θα μας κάνει αληθινά να καταλάβουμε; Οι κενώσεις.

Το πρωτόγαλα είναι πλούσιο σε ολιγοσακχαρίτες οι οποίοι παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του ανοσοποιητικού συστήματος του μωρού. Καθώς οι ολιγοσακχαρίτες είναι άφθονοι στο μητρικό γάλα και δεν πέπτονται, όσο πιο πολλούς παίρνει το μωρό, τόσο πιο πολλές κενώσεις έχει. Μπορούμε λοιπόν να χρησιμοποιήσουμε τις κενώσεις σαν σημάδι επαρκούς ή μη θηλασμού. Θέλουμε να δούμε το μωρό να αποβάλει όλο το μηκώνιο μέχρι την 4η-5η μέρα της ζωής του.

Το βάρος επίσης επηρεάζεται από το ποια ζυγαριά χρησιμοποιούμε και κάτω από ποιες συνθήκες ζυγίζεται το μωρό (ντυμένο, γυμνό) και από το αν έχει μόλις φάει, κάνει κακά ή ουρήσει πριν το βάλουμε στη ζυγαριά. Μπορούμε επίσης να προσέξουμε την τάση της απώλειας βάρους κατά τη διάρκεια των ημερών.

Εάν ένα μωρό έχει χάσει 10% σε 72 ώρες, ποια ήταν η τάση αυτής της απώλειας βάρους; Εάν το μωρό είχε μια φυσιολογική διούρηση, η απώλεια βάρους μπορεί να ήταν 8% τις πρώτες 36 ώρες και μόνο 2% μετά.

Άρα, η απώλεια βάρους των νεογνών μπορεί να μεταφραστεί μόνο μέσα σε ένα πλαίσιο το οποίο βλέπει όχι μόνο τα νούμερα, αλλά το ίδιο το μωρό, τις κενώσεις του, το είδος του τοκετού, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζυγίζεται το μωρό.

Αναγνωρίζοντας τα διάφορα δεδομένα που μπορεί να επηρεάσουν την απώλεια βάρους, μπορούμε να αποφασίσουμε ποια μωρά χρειάζονται παρέμβαση και ποια όχι. Ωστόσο, πολύ συχνά, δεν βάζουμε τη απώλεια βάρους μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο. Τα μωρά παίρνουν συμπλήρωμα εξαιτίας ενός αριθμού. Όμως θα έπρεπε να έχουμε κάποιον πολύ καλό λόγο για να δώσουμε συμπλήρωμα. Έχουμε; Νομίζω ότι τις περισσότερες φορές το συμπλήρωμα δίνεται εξαιτίας ενός και μόνο αριθμού και όχι ενός ολοκληρωμένου πλαισίου.

Προσέξτε το γράφημα του Αμερικανικού Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης των Ασθενειών (CDC) , ιδιαίτερα την μπλε γραμμή. Σύμφωνα μ’ αυτό, περισσότερο από 20% των μωρών στην Αμερική παίρνει συμπλήρωμα πριν την δεύτερη μέρα. Είναι παράλογο. Σίγουρα το ανθρώπινο είδος μπορεί να τα καταφέρει πολύ καλύτερα από το να δίνει στο ένα από τα πέντε νεογέννητα συμπλήρωμα για να επιβιώσει ήδη από την δεύτερη μέρα της ζωής του.

Εφόσον γνωρίζουμε ότι η απώλεια βάρους μετά τον τοκετό επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, μπορούμε όχι μόνο να ενημερώσουμε τους επαγγελματίες υγείας, αλλά και να πληροφορήσουμε τις μητέρες. Η ενδυνάμωση της μητέρας και του περιβάλλοντός της μέσω της πληροφόρησης, είναι πολύ σημαντική. Και μπορεί να την προστατέψει από το να αισθάνεται πλήρως αποτυχημένη.

Jack Newman

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Πηγή: thilasmos.com

Παιδι και Θερμοπληξια οι διαφορες αναμεσα στον πυρετο!!!

Published Ιουλίου 23, 2013 by sofiaathanasiadou

Παιδί και Θερμοπληξία

Βλάβες από θερμότητα προκαλούνται από αδυναμία του οργανισμού να διατηρήσει τη θερμοκρασία του εντός των φυσιολογικών ορίων, διότι εκτίθεται επί μακρόν σε υψηλή θερμοκρασία ή παράγει υψηλή θερμοκρασία ή δεν είναι σε θέση να την αποβάλλει.

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τις διαφορές ανάμεσα στον πυρετό και τηθερμοπληξία.

Ο πυρετός αποτελεί φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού, η οποία ευρίσκεται υπό συνεχή έλεγχο θερμορυθμιστικού μηχανισμού, που βρίσκεται στον εγκέφαλο (υποθάλαμος). Ο μηχανισμός αυτός δεν επιτρέπει συνήθως την άνοδο της θερμοκρασίας άνω των 41οC.

Σε αντίθεση, κατά τη θερμοπληξία, ο μηχανισμός αποβολής θερμότητας δε λειτουργεί και ο θερμορυθμιστικός μηχανισμός είναι αδρανής. Αποτέλεσμα αυτής της διαταραχής είναι η ανεξέλεγκτη αύξηση της θερμοκρασίας. Όταν η θερμοκρασία παραμένει επί αρκετή ώρα άνω των 41οC, αρχίζει η αποδόμηση και καταστροφή των πρωτεϊνών, με αποτέλεσμα το θάνατο των κυττάρων, αρχικά των πλέον ευαίσθητων. Σε κάποια πρόδρομη φάση πριν από τη θερμοπληξία, παρατηρείται η εξάντληση από παρατεταμένη θερμότητα που χαρακτηρίζεται από διαταραχές της πνευματικής λειτουργίας και μυϊκή αδυναμία.

Η θερμοπληξία αποτελεί ιδιαίτερα επείγουσα κατάσταση που έχει θνησιμότητα περίπου 12% επί ενηλίκων.

ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ

Παρά το γεγονός ότι οι βλάβες από παρατεταμένη υψηλή θερμοκρασία είναι πρόβλημα των τροπικών περιοχών, στις ΗΠΑ μεταξύ των ετών1979-1996, έχασαν τη ζωή τους 381 άνθρωποι από θερμοπληξία.

Το έτος 1980, ένα έτος με πολύ υψηλές θερμοκρασίες, 1700 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Άτομα μεγαλύτερα των 50 ετών είναι πλέον ευπαθή στις επιδράσεις της υψηλής θερμοκρασίες και αυτό είναι εμφανές από το γεγονός ότι οι θάνατοι συμβαίνουν σε αυτές τις ηλικίες σε ποσοστό 60-80%, επί του συνόλου των θανάτων με αιτία την έκθεση σε θερμότητα.

Τα παιδιά συμμετέχουν σε ποσοστό 4% και τα περισσότερα από αυτά είναι μικρότερα των 4 ετών. Παιδιά μικρότερα των 2 ετών είναι περισσότερο ευπαθή λόγω υπολειτουργίας των θερμορυθμιστικών μηχανισμών, παρά ταύτα πολύ λίγα εμφανίζουν θερμοπληξία διότι έχουν τη συνεχή φροντίδα ενυδάτωσης από ενηλίκους, καθώς και την προστασία από ακραίες περιβαλλοντικές συνθήκες. Μεγαλύτερα παιδιά και έφηβοι είναι σε κίνδυνο διότι εμφανίζουν δραστηριότητα υπό συνθήκες υψηλής θερμοκρασίας και υψηλής υγρασίας.

Νέοι αθλητές ασκούνται συχνά υπό ακραίες περιβαλλοντικές συνθήκες, δε λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τα σημεία κόπωσης και εξάντλησης που εμφανίζει ο οργανισμός τους, δε διακόπτουν για να ξεκουραστούν σε δροσερό περιβάλλον, καθώς και να λάβουν δροσερά υγρά. Περισσότερες από 1000 περιπτώσεις αθλητών με το σύνδρομο της εξάντλησης καταγράφονται ετησίως στις ΗΠΑ.

Αρκετά συχνά παρατηρείται το φαινόμενο σε τερματισμό μαραθωνοδρόμων (ανδρών και κυρίως γυναικών), όπου στα τελευταία μέτρα εμφανίζεται απώλεια προσανατολισμού και σωματική εξάντληση.

ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΘΕΡΜΟΠΛΗΞΙΑΣ

Η διατήρηση της ζωής είναι συνδεδεμένη με την σταθερή θερμοκρασία του σώματος, που διαταράσσεται πολύ δύσκολα και όχι συχνά. Συνήθως υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στην παραγωγή και την αποβολή θερμότητας.

Όταν η θερμοκρασία του περιβάλλοντος ευρίσκεται μεταξύ 10ο – 60ο C, η θερμοκρασία του ανθρώπινου σώματος διατηρείται στους 37οC ± 0,6. Οι μικρές μεταβολές σχετίζονται με την ώρα της ημέρας, τη φυσική δραστηριότητα, τα γεύματα και την γενικότερη κατάσταση της υγείας.

Ο ανθρώπινος οργανισμός εξοικονομεί θερμότητα με ενδογενή παραγωγή αλλά και εξωγενώς. Στην πρώτη περίπτωση, θερμότητα προσφέρει ο βασικός μεταβολισμός, η μυϊκή δραστηριότητα με τη μορφή της άσκησης ή του μυϊκού τρόμου, από την δράση ορμονών, όπως η θυροξίνη, η αυξητική ορμόνη και η τεστοστερόνη και από την δράση του αυτόνομου νευρικού συστήματος.

Η προσφερόμενη θερμοκρασία από το περιβάλλον, αποτελεί το δεύτερο σκέλος της θέρμανσης του ανθρώπινου οργανισμού.

Ο ανθρώπινος οργανισμός αποβάλλει θερμότητα με τη μεταφορά από το κέντρο του σώματος προς την περιφέρεια, μέσω των αιμοφόρων αγγείων, αλλά και απ΄ ευθείας μέσω των ιστών (μυϊκός, συνδετικός, λιπώδης, υποδόριο, δέρμα).

Από την επιφάνεια του σώματος η θερμότητα αποβάλλεται με τέσσερις μηχανισμούς:

1. Ακτινοβολία της θερμότητας που εκπροσωπεί το 60% περίπου της αποβολής και αυξάνει σε περιπτώσεις αφαίρεσης των ρούχων.

2. Εξάτμιση του ιδρώτα από το δέρμα, από όπου επιτυγχάνεται το 22-25% της αποβολής.

3. Επαφή με ψυχρότερες επιφάνειες και διάχυση της θερμότητας (3%).

4. Αντικατάσταση του θερμού αέρα που καλύπτει σε λεπτό στρώμα το θερμό δέρμα, με ψυχρότερο. Η αποβολή θερμότητας με τον τρόπο αυτό αντιστοιχεί σε 12-15%, αυξάνει όμως σε 60% όταν χρησιμοποιείται αέρας που κινείται, όπως με τη χρήση ανεμιστήρα.

Όταν αυξάνει η θερμοκρασία του περιβάλλοντος θερμαίνεται το δέρμα και η θερμότητα εισέρχεται με ακτινοβολία ή διάχυση. Στην περίπτωση αυτή η μόνη οδός αποβολής είναι η εξάτμιση με ιδρώτα. Η εξάτμιση αυτή αρχίζει να μειώνεται όταν η υγρασία του περιβάλλοντας είναι 75% και ουσιαστικά μηδενίζεται όταν τα επίπεδα της υγρασίας είναι 90-95%.

Το πρωτογενές θερμορυθμιστικό κέντρο ευρίσκεται στον υποθάλαμο του εγκεφάλου. Τις πληροφορίες για τη θερμοκρασία του σώματος τις λαμβάνει από το αίμα που κυκλοφορεί και «λούζει» στην κυριολεξία τον εγκέφαλο. Μικροί θερμικοί αποδέκτες και διαβιβαστές βρίσκονται εγκατεστημένοι στο δέρμα, στο νωτιαίο μυελό, στα όργανα της κοιλίας και στις μεγάλες φλέβες. Όλοι οι παραπάνω αποδέκτες συνδέονται με τον υποθάλαμο. Όταν ο υποθάλαμος λάβει σήμα ότι ανέβηκε η θερμοκρασία, δίνει εντολή για διεύρυνση των περιφερικών αγγείων. Η κυκλοφορία του αίματος στο δέρμα αυξάνει με αυτόν τον τρόπο έως και 800%, που ευνοεί την ακτινοβολία θερμότητας. Συγχρόνως δίνοντας εντολές προς τους ιδρωτοποιούς αδένες για εφίδρωση και με τον τρόπο αυτό αποβάλλεται θερμότητα με την εξάτμιση. Τέλος, ο οργανισμός, με ειδικές εντολές, μειώνει την παραγωγή ενδογενούς θερμότητας.

Η παραγωγή και η αποβολή θερμότητας, διαφέρει στα παιδιά από τους ενηλίκους, τα οποία είναι περισσότερο ευάλωτα στις ακραίες περιβαλλοντικές μεταβολές της θερμοκρασίας και της υγρασίας. Τα παιδιά παράγουν περισσότερο ενδογενή θερμότητα ανά κιλό βάρους σώματος, ιδιαίτερα κατά τη φάση της σωματικής δραστηριότητας, έχουν μεγάλη επιφάνεια σώματος σε σχέση με το βάρος τους και συνεπώς προσλαμβάνουν περισσότερη θερμότητα με ακτινοβολία από το περιβάλλον. Η εφίδρωση είναι πιο περιορισμένη και η θερμοκρασία που απαιτείται για να ιδρώσει ένα παιδί, είναι υψηλότερη. Τα παχύσαρκα παιδιά αντιμετωπίζουν δυσκολότερα την αυξημένη θερμοκρασία.

Πέρα από όλα αυτά, ο άνθρωπος λαμβάνει μέτρα για την αποφυγή πρόκλησης διαταραχών από υπερθέρμανση. Είναι η μετακίνηση σε δροσερότερο περιβάλλον, προσθήκη ή αφαίρεση ενδυμάτων, αλλαγή της δραστηριότητας κλπ. Στα παιδιά δεν ισχύουν αυτά, ιδιαίτερα στα μικρότερα από αυτά. Ένα παιδί μπορεί να υποστεί θερμοπληξία μέσα σε ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο και να μην σκεφθεί να ανοίξει την πόρτα ή το παράθυρο.

Νέοι αθλητές ασκούνται συχνά υπό ακραίες περιβαλλοντικές συνθήκες, δε λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τα σημεία κόπωσης και εξάντλησης που εμφανίζει ο οργανισμός τους, δε διακόπτουν για να ξεκουραστούν σε δροσερό περιβάλλον, καθώς και να λάβουν δροσερά υγρά. Περισσότερες από 1000 περιπτώσεις αθλητών με το σύνδρομο της εξάντλησης καταγράφονται ετησίως στις ΗΠΑ.

Αρκετά συχνά παρατηρείται το φαινόμενο σε τερματισμό μαραθωνοδρόμων (ανδρών και κυρίως γυναικών), όπου στα τελευταία μέτρα εμφανίζεται απώλεια προσανατολισμού και σωματική εξάντληση.

Το διαβάσαμε: newsitamea.gr

Πηγή: iator.gr

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 939 other followers