Μαμαδες που χρειαζονται τις συμβουλες μας

All posts in the Μαμαδες που χρειαζονται τις συμβουλες μας category

Μάθετε τα παιδιά σας να τρώνε λαχανικά

Published Φεβρουαρίου 12, 2016 by sofiaathanasiadou

laxanika-590_b

Η κατανάλωση λαχανικών αποτελεί σημαντικό κομμάτι μιας υγιεινής δίαιτας, καθώς παρέχουν φυτικές ίνες, βιταμίνες, ανόργανα στοιχεία και αντιοξειδωτικά. Ωστόσο, το να μάθουν τα παιδιά να τρώνε και να αγαπήσουν τα λαχανικά δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση.

Οι γονείς συχνά καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια, ώστε τα παιδιά τους να δοκιμάσουν νέα τρόφιμα και παραιτούνται εύκολα όταν αυτά δεν δέχονται να τα καταναλώσουν. Τα λαχανικά βρίσκονται συχνά στις πρώτες θέσεις των τροφίμων που τα παιδιά αρνούνται να τρώνε.

Εντούτοις, οι ειδικοί επισημαίνουν πως οι προτιμήσεις σε τρόφιμα αναπτύσσονται περαιτέρω κατά την παιδική ηλικία και οι γονείς παίζουν κρίσιμο ρόλο στην ενθάρρυνση μιας υγιεινής διατροφικής συμπεριφοράς. Το περιβάλλον μέσα στο οποίο το παιδί αναπτύσσεται και τρώει επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τους γονείς.

Οι γονείς μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στην ενθάρρυνση των παιδιών να καταναλώνουν λαχανικά, μέσω της επαναλαμβανόμενης έκθεσης, του ελέγχου του περιβάλλοντος, καθώς και με το να αποτελούν πρότυπα για τα παιδιά τους. Όσο περισσότερο εκτίθεται ένα παιδί σε νέα τρόφιμα, τόσο πιθανότερο είναι να τα δοκιμάσει και να εξοικειωθεί με αυτά. Ένα παιδί μπορεί να χρειαστεί 10–15 δοκιμές ενός νέου τροφίμου, ώστε να αναπτύξει αρέσκεια προς αυτό. Συνεπώς, το να εγκαταλείπουμε την προσπάθεια μετά από μερικές δοκιμές θα οδηγήσει σε αποτυχία εισαγωγής του νέου τροφίμου στη διατροφή του παιδιού.

Οι γονείς δεν πρέπει να πιέζουν το παιδί να καταναλώσει μεγάλες ποσότητες από τα νέα τρόφιμα, αλλά, αντίθετα, να το επαινούν για τη δοκιμή έστω και μικρής ποσότητας ενός ή δύο νέων τροφίμων• με την πάροδο του χρόνου, η συμπεριφορά αυτή θα οδηγήσει στην ανάπτυξη οικειότητας με το νέο λαχανικό και σε μεγαλύτερη επιθυμία για κατανάλωσή του.

Το να αποτελούν οι γονείς πρότυπα αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι στην ενθάρρυνση των παιδιών να καταναλώνουν λαχανικά. Αν τα παιδιά βλέπουν ότι ένας ενήλικας απολαμβάνει τη δοκιμή νέων τροφίμων, τότε είναι πιθανότερο να δοκιμάσουν και αυτά το νέο τρόφιμο. Επιπρόσθετα, αν τα λαχανικά είναι εύκολα διαθέσιμα για το παιδί, αυτό μπορεί να ενισχύσει την κατανάλωσή τους.

Η παρουσία ενός τροφίμου με πιο ευχάριστο τρόπο, όπως π.χ. με τη χρήση περισσότερων χρωμάτων και σχημάτων, μπορεί να τραβήξει το ενδιαφέρον των παιδιών στη δοκιμή νέων τροφίμων. Για παράδειγμα, ο γονέας μπορεί να σχηματίσει «φατσούλες» ή εικόνες με το φαγητό στο πιάτο και να κόψει τα λαχανικά σε διαφορετικά σχήματα. Μια επιπλέον επιλογή είναι το σερβίρισμα του τροφίμου, είτε ωμού είτε μαγειρεμένου, δίνοντας βέβαια προσοχή στην υγιεινή των τροφίμων. Επιπλέον, η συμμετοχή των παιδιών στην προετοιμασία των τροφίμων και, αν είναι δυνατό, στην καλλιέργεια λαχανικών στον κήπο ή σε γλάστρες, μπορεί επίσης να αυξήσει την επιθυμία τους να δοκιμάσουν νέα λαχανικά.

Πηγή: EUFIC

Πηγή: babyradio.gr

Πώς απαντάτε συνήθως στα παιδιά σας; Ως ανώριμος ή ως ώριμος γονιός;

Published Φεβρουαρίου 11, 2016 by sofiaathanasiadou

ct-sc-fam-1224-parenthood-reso-jpg-20131223

«Μαμά, φοβάμαι ν’ ανέβω στο δέντρο»

Ανώριμος γονιός:
«Μα είναι δυνατόν, τι φοβάσαι μεγάλο παιδί; Δεν υπάρχει κανένας λόγος. Έλα ν΄ ανέβεις λοιπόν στο δέντρο, κοίτα τα άλλα παιδάκια που το κάνουν!»
Ώριμος γονιός:
«Το καταλαβαίνω, πες μου πώς νιώθεις. Εγώ είμαι εδώ για να σε προστατεύω, αν θέλεις μπορώ να σε βοηθήσω, αλλά αν δε νιώθεις έτοιμος (π.χ. ν’ ανέβεις στο δέντρο) δεν πειράζει. Ούτως ή άλλως κάνεις τόσα άλλα σπουδαία πράγματα.»
Ο ώριμος γονιόςδεν υποβαθμίζει το φόβο του παιδιού του, κατανοεί ότι ένα μικρό παιδί κάνει καινούργια πράγματα και λογικό είναι να φοβάται.Δεν το καταπιέζει να κάνει κάτι μόνο και μόνο για να τονωθεί ο ίδιος (ότι τα κατάφερε το παιδί του) ή δε νιώθει ότι κάτι περισσότερο σημαίνει αυτό. Φυσικά δεν κάνει συγκρίσεις με άλλα παιδάκια. Και πάνω απ’ όλα, το ρωτά πώς νιώθει για ν’ αναπτύξει μια σχέση εμπιστοσύνης.

«Μαμά, είδα φάντασμα»

Ανώριμος γονιός:
«Τι βλακείες είναι αυτές, δεν υπάρχουν φαντάσματα.»
Ώριμος γονιός:
«Ναι; για πες μου πώς ήταν; Νόμιζα κι εγώ όταν ήμουν μικρή ότι είχα δει αλλά μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι έκανα λάθος.»
Με την απάντησή του αυτή ένας ανώριμος γονιός προσπαθεί να κάνει το παιδί του να μην φοβάται.Δεν το κάνει δηλαδή για κακό (προφανώς). Έτσι όμως δεν πείθεται ένα μικρό παιδί. Επίσης το παιδί θέλει σημασία, χρόνο. Το καλύτερο λοιπόν είναι να το ρωτήσουμε περισσότερα γι’ αυτό που μας λέει, να μπούμε στη θέση του, να του πούμε πως κι εμείς κάποτε είμαστε σαν κι αυτό και μέσα από την κουβέντα μας να ηρεμήσει και να πεισθεί.

«Μαμά, ο Γιαννάκης με έδειρε»

Ανώριμος γονιός:
«Να τον δείρεις κι εσύ.»
Ώριμος γονιός:
«Πόνεσες; Είσαι καλά; Εγώ είμαι εδώ, για πες μου όμως τι συνέβη; Ποιος ξεκίνησε πρώτος; Μήπως την επόμενη φορά πρέπει να το πεις στη δασκάλα;»
Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ωθήσουμε το παιδί να ανταποδώσει το χτύπημα. Έτσι ενισχύουμε επιθετικές συμπεριφορές.Πρέπει πρώτα να ρωτήσουμε πως είναι, πώς νιώθει, τι συνέβη, αφού μέσα από την κουβέντα μπορεί να φανεί πως το δικό μας παιδί προκάλεσε τον καυγά. Αν πρόκειται όμως για ένα παιδάκι που μονίμως έχει επιθετική συμπεριφορά πρέπει το δικό μας παιδί ν΄απευθυνθεί στη δασκάλα κι αν αυτό επαναληφθεί, θα μιλήσουμε πλέον εμείς στο .

«Θέλω κι εμένα να μου πάρεις αυτό το παιχνίδι, η Μαρία το έχει»

Ανώριμος γονιός:
«Θα στο πάρω» ή «Όχι, δε με νοιάζει τι κάνει η Μαρία.»
Ωριμος γονιός:
«Η Μαρία είναι σε μια άλλη οικογένεια. Κι έχει κι άλλα πράγματα που εσύ δεν τα έχεις, όπως εσύ έχεις δεκάδες πράγματα που δεν έχει η Μαρία. Για να δούμε τι είναι αυτό το παιχνίδι, δεν έχεις κάτι ανάλογο; Μήπως να περιμένουμε τα γενέθλιά σου; Δεν γίνεται διαρκώς να αγοράζουμε παιχνίδια.»
Ο ώριμος γονιός όπως είπαμε και στην αρχή έχει αυτοπεποίθηση. Πιστεύει δηλαδή ότι είναι καλός γονιός, άρα δε νιώθει ενοχικά που δεν έχει το παιδί του αυτό το παιχνίδι, ούτε μπαίνει σε συγκρίσεις με άλλες οικογένειες.Ξέρει πως το παιδί του είναι ευτυχισμένο γιατί έχουν μεταξύ τους καλή σχέση. Αυτό είναι πολύ βασικό να το μάθει ένα παιδί γιατί πάντα στη ζωή θα υπάρχει κάποιος που θα έχει κάτι περισσότερο. Το θέμα είναι πως τα παιδιά επηρεάζονται φυσικά. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Και μπορούμε κάπου κάπου να κάνουμε πίσω. Όχι όμως διαρκώς, διότι έτσι θα δημιουργήσουμε ανασφάλεια στο παιδί, ότι δεν είμαστε σταθεροί σ΄ αυτά που λέμε και κάνουμε, ότι μπορεί να μας χειριστεί και στο τέλος δεν θα μπορεί να διαχειριστεί το ίδιο μεγαλώνοντας το “όχι”.

«Μαμά δεν θέλω να διαβάσω»

Ανώριμος γονιός:
«Δεν θα βγεις από το δωμάτιό σου αν δεν τελειώσεις τα μαθήματά σου.»
Ώριμος γονιός:
«Σε απασχολεί κάτι και δεν μπορείς να συγκεντρωθείς; Είσαι κουρασμένο; Έλα να το συζητήσουμε. Θέλεις να παίξεις για κανένα τεταρτάκι και μετά να πας να κάνεις τα μαθήματά σου; Πως θα νιώσεις αν αύριο σε ρωτήσει κάτι η δασκάλα και είσαι αδιάβαστος; Δυστυχώς δεν γίνεται να μη διαβάσεις. Είναι η μοναδική σου υποχρέωση. Πάρε λίγο χρόνο και πες μου όταν είσαι έτοιμος. Αν μάλιστα τελειώσεις γρήγορα θα πάμε και μια μικρή βόλτα.»
Κι εμείς κουραζόμαστε και βαριόμαστε πολλές φορές, απόλυτα το καταλαβαίνουμε. Αλλά έχουμε μάθει πως μερικά πράγματα είμαστε υποχρεωμένοι να τα κάνουμε.Γιατί διαφορετικά θα έχουμε επιπτώσεις. Το ίδιο πρέπει να μάθει κι ένα παιδί. Και η επίπτωση δεν είναι μια τιμωρία άσχετη όπως δεν θα φας παγωτό. Αλλά ότι αν είσαι αδιάβαστος θα εκτεθείς στην τάξη ή αν δεν τελειώσεις τα μαθήματά σου δεν θα πάμε βόλτα όχι γιατί είναι τιμωρία, γιατί δεν θα υπάρχει άλλος χρόνος. Τέλος πρέπει να μάθει πως η μοναδική υποχρέωση που έχει είναι το σχολείο και τα μαθήματά του.

«Κλαίω γιατί τσακώθηκα με τον φίλο μου»

Ανώριμος γονιός:
“Μα είναι δυνατόν να κλαις για βλακείες; Κλαίνε οι άντρες; Άντε σταμάτα.”
Ώριμος γονιός:
«Έλα σ’ εμένα στην αγκαλιά μου να κλάψεις. Πες μου τι συνέβη; Πως νιώθεις;»
Όταν βλέπουμε ένα παιδί να κλαίει νιώθουμε άβολα (δεν θα πρεπε όμως). Έτσι προσπαθούμε να το σταματήσουμε. Αυτό όμως δεν το ενθαρρύνει να εκφράζει τα συναισθήματά του και τα κρατάει μέσα του.Δεν μπορεί να μας εμπιστευθεί ή την επόμενη φορά απλώς δεν θα κλάψει κοντά μας κι έτσι θα χάσουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί του, να του μάθουμε να αναγνωρίζει και να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του. Του δείχνουμε λοιπόν ότι είμαστε εκεί, είμαστε δίπλα του και αποδεχόμαστε πλήρως αυτό που νιώθει.

«Μη φεύγεις, θα μου λείψεις»

Ανώριμος γονιός:
«Τι να κάνω παιδί μου, πρέπει να πάω στη δουλειά. Καλημέρα.»
Ώριμος γονιός:
«Κι εμένα θα μου λείψεις πολύ. Πρέπει όμως να πάω στη δουλειά αλλά θα κάνουμε μια συμφωνία. Θα κάτσεις εδώ να παίξεις με αυτό κι αυτό, θα μου ετοιμάσεις και μια ζωγραφιά, θα περάσει όμορφα και όταν θα έχεις παίξει, ζωγραφίσει και φάει εγώ θα έρθω, θα σε πάρω μια τεράστια αγκαλιά και θα παίξουμε ό,τι θέλεις εσύ. Μήπως θέλεις να πάμε και στην παιδική χαρά; Σε 5 ώρες θα είμαι πίσω.»
Το παιδί δεν καταλαβαίνει γιατί πρέπει να πάμε στη δουλειά. Και η εξήγηση αλλάζει με βάση την ηλικία του παιδιού.Του δημιουργούμε λοιπόν τις συνθήκες για να περάσει καλά σπίτι και του υποσχόμαστε κάτι που θα κάνουμε μαζί όταν επιστρέψουμε. Είμαστε όμως υποχρεωμένες να το τηρήσουμε, ό,τι κι αν έχει συμβεί, γιατί αλλιώς θα χάσουμε την αξιοπιστία μας.

«Θέλω να κοιμηθώ στο κρεβάτι σας»

Ανώριμος (και κουρασμένος) γονιός:
«Άντε έλα.»
Ώριμος (ακόμη κι αν είναι κουρασμένος) γονιός:
«Αγάπη μου αυτό δεν γίνεται. Εδώ κοιμάται μόνο η μαμά με τον μπαμπά. Εσύ έχεις δικό σου κρεβάτι και δικό σου δωμάτιο όπου έχεις τα παιχνίδια σου κι όλα τα ωραία σου πράγματα. Όλοι μαζί δεν κοιμόμαστε καλά και όλοι έχουμε ανάγκη από ύπνο. Μπορώ όμως να έρθω στο κρεβάτι σου να σου διαβάσω ένα παραμύθι, να μιλήσουμε για πολλή ώρα μέχρι να νιώσεις πως είσαι έτοιμο να κοιμηθείς. Ποιο παραμύθι θέλεις να σου πω;»
Πρέπει εμείς λοιπόν που θέλουμε να είναι καλά και να γίνει υγιής συναισθηματικά ενήλικας να θέσουμε τα όρια και να είμαστε αυστηροί σε αυτό. Όχι στον τόνο της φωνής μας, αλλά σ΄ αυτό που λέμε!
govastileto

Διαβάστε περισσότερα: – iPaideia.gr

Γονείς, δεν πρέπει να διαβάζετε τα παιδιά σας

Published Φεβρουαρίου 10, 2016 by sofiaathanasiadou

diavasma-620x330

Πως η προετοιμασία από το σπίτι μπορεί να βλάψει το παιδί;

 

Ένα από τα βασικότερα προβλήματα που ταλανίζουν το πολύπαθο χώρο της εκπαίδευσης είναι και η στάση των γονέων όσον αφορά τη προετοιμασία των παιδιών (διάβασμα) για το σχολείο. Το φαινόμενο αυτό όσο περνάνε τα χρόνια τείνει να γίνει πιο έντονο.

 

Ο γονέας λοιπόν είναι η πρώτη μορφή παραπαιδείας στην οποία συνηθίζει ένα παιδί και φυσικά ένας από τους βασικότερους λόγους που αργότερα, όταν ο γονέας αδυνατεί πλέον να στηρίξει μαθησιακά το παιδί ,έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο το φροντιστήριο ή το ιδιαίτερο μάθημα.

Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν έχει πολλές αρνητικές επιπτώσεις.

Καταρχάς έχουμε ακύρωση του εκπαιδευτικού έργου του δασκάλου ή του καθηγητή.

 

Τα παιδιά αντί να σκέφτονται  «πρέπει να προσέξω στο μάθημα γιατί εδώ είναι το μόνο μέρος για να μάθω» επαναπαύονταν στην ιδέα ότι στο σπίτι τα περιμένει το μεσημέρι η μαμά ή ο μπαμπάς για να τους τα πούνε καλύτερα.

 

Έτσι τελικά φτάνουμε σε αυτό τον εκφυλισμό της εκπαιδευτικής διαδικασίας που επικρατεί σήμερα όπου τα παιδιά διδάσκονται στο σπίτι και εξετάζονται στο σχολείο.
Από την άλλη μεριά  δημιουργείται στον εκπαιδευτικό μια εικονική πραγματικότητα της τάξης όπου όλοι σχεδόν οι μαθητές ¨τραβάνε¨ ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει ένα σύστημα ¨βαριάς βιομηχανίας¨ από πίσω από γονείς που αφιερώνουν ατελείωτες ώρες για να έχουν τα παιδιά τους σε αυτό το επίπεδο.

 

Έτσι ό εκπαιδευτικός ξεγελιέται από την γενική εικόνα της τάξης του και ανεβάζει κι άλλο το πήχη. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος όπου οι αδυναμίες του κάθε μαθητή δεν φτάνουν ποτέ στον εκπαιδευτικό αλλά μπαλώνονται όπως-όπως από τον γονέα.

Επίσης πολλοί γονείς μπαίνουν και στον πειρασμό να διαβάσουν τα παιδιά και στο παρακάτω μάθημα χαλώντας ένα από τα βασικότερα κίνητρα μάθησης: το στοιχείο της έκπληξης για το καινούργιο. Μετά μάλιστα αναρωτιούνται γιατί το παιδί τους βαριέται κατά την παράδοση.

Οι γονείς αυτοί έχουν εντάξει στην καθημερινότητά τους το διάβασμα του παιδιού τους, αφού διαβάσουν πρώτα οι ίδιοι χρησιμοποιώντας και τα σχολικά βοηθήματα που κυκλοφορούν (τα οποία, όχι τυχαία, απευθύνονται σε αυτούς παρά στα ίδια τα παιδιά).

 

Φυσικό επακόλουθο, υποκαθιστώντας τον εκπαιδευτικό του σχολείου, είναι να συγκρίνονται με αυτόν και να καταφεύγουν συνήθως σε επικριτικά σχόλια για την επάρκεια του και μάλιστα μπροστά στο παιδί τους, ¨πυροβολώντας¨ το παιδαγωγικό  πρότυπο από κοντινή απόσταση.

 

Σε ακραίες μάλιστα περιπτώσεις απαιτούν από τον εκπαιδευτικό αυτόν να προσαρμοστεί ¨στο δικό τους τρόπο¨ και στη δική τους νοοτροπία για το διδασκαλία του μαθήματος.

 

Και φυσικά ένας γονέας που έχει καταναλώσει τόσο χρόνο, κόπο και συναίσθημα σε μια τέτοια επένδυση περιμένει και την ανάλογη ανταμοιβή, οπότε γίνεται ιδιαίτερα σκληρός όταν αυτή για κάποιους λόγους δεν αποδίδει.

 

Τότε αφού μοιράσει ευθύνες ( στον εκπαιδευτικό και στο παιδί του) καταλήγει να ανεβάσει στροφές στην εκπαίδευση του παιδιού οδηγώντας το, πολλές φορές, στην εξάντληση και στην απέχθεια για μάθηση.

Η μητέρα ή ο πατέρας παίζοντας  το ρόλο του εκπαιδευτικού καταργεί, έστω και προσωρινά, τον ουσιαστικό του ρόλο, του γονιού. Έτσι γίνεται άσκοπη κατανάλωση χρόνου και ενέργειας που θα μπορούσαν να αφιερωθούν στην ανάπτυξη της σχέσης γονέας – παιδί.

 

Υπάρχουν πολλοί γονείς όπου ολόκληρη η σχέση τους με το παιδί εξαντλείται στην κατ’ οίκον εκπαίδευσή του. Οπότε η σχέση αυτή δεν καλλιεργείται σωστά και δεν ωριμάζει. Ο απογαλακτισμός του παιδιού εμποδίζεται με αυτόν τον τρόπο.

 

Και αν ο γονέας βάζει σα προτεραιότητα την πραγματική και ολοκληρωμένη καλλιέργεια του παιδιού του θα μπορούσε να συζητήσει μαζί του, να παίξει και απλά να περάσει καλά μαζί του. Να κάνουν κάτι μαζί και να το μοιραστούν ξεφεύγοντας από το στερεότυπο του εκπαιδευτή – εκπαιδευόμενου.

Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι το εξής: Πως γίνεται και όλοι σχεδόν οι γονείς να φτάνουν σε τέτοιο γνωστικό επίπεδο που να μπορούν να διαβάσουν τα παιδιά τους και μάλιστα και σε μαθήματα που είναι πολύ απαιτητικά όπως τα μαθηματικά, η φυσική και τα αρχαία;

 

Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η γύμνια του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Όταν κυριαρχούν η αποστήθιση και οι φροντιστηριακού τύπου αυτοματισμοί τότε δεν είναι καθόλου δύσκολο ακόμα και για έναν ανειδίκευτο γονέα αφού παπαγαλίσει το μάθημα και με τη χρήση ενός σχολικού βοηθήματος να ζητήσει και από το παιδί του να τον μιμηθεί.

 

Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν είχαμε διαφορετικά αναλυτικά προγράμματα όπου η μάθηση θα στηριζότανε στην κριτική σκέψη τότε ο γονέας δεν θα μπορούσε εύκολα να υποκαταστήσει τον εκπαιδευτικό.

 

Είναι, λοιπόν, άκρως επιτακτικό στα αναλυτικά προγράμματα να υπάρχει συμμετοχή κυρίως των μάχιμων εκπαιδευτικών ¨που μπαίνουν σε τάξη¨ και που γνωρίζουν καλύτερα τα εκπαιδευτικά θέματα και όχι μόνο των γραφειοκρατών που απέχουν από την παιδαγωγική πραγματικότητα.

Έχοντας μιλήσει με πολλά παιδιά που τα διαβάζουν οι γονείς τους ( συνήθως η μητέρα ) καταλήγουμε  στα εξής συμπεράσματα:

 

1) τα παιδιά το θεωρούν αναγκαίο κακό. Νιώθουν ότι χωρίς το διάβασμα των γονέων δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα του σχολείου.

 

2) Δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να διαβάσουν μόνα τους.

 

3) Νιώθουν πολύ μεγάλη πίεση από το γονέα την ώρα που τα διαβάζει και μάλιστα διακατέχονται από πολύ αρνητικά συναισθήματα για κείνον την ώρα αυτή.

 

4) Δεν έχουν αναπτύξει αρκετά τη κριτική σκέψη και έχουν συνηθίσει να μαθαίνουν με τη χρήση της αποστήθισης και της μίμησης.

 

5) Έχουν βραχυπρόθεσμη μνήμη στα όσα μαθαίνουν από τους γονείς τους

 

6) παραπονιούνται ότι οι γονείς ¨θέλουν και το και¨ για να είναι ευχαριστημένοι.

 

7) βαριούνται το μάθημα στην τάξη και δεν έχουν και σε ιδιαίτερη εκτίμηση τους εκπαιδευτικούς του σχολείου τους.

 

8) Τρέμουν στην ιδέα μιας πιθανής σχολικής αποτυχίας τους κυρίως λόγω της απόρριψης που θα βίωναν από τους γονείς τους.

 

9) δεν το βλέπουν ως ένδειξη φροντίδας των γονέων απέναντι τους.

 

10) Το βασικό κίνητρο τους για να είναι καλοί μαθητές είναι ¨για να μη φωνάζουν οι γονείς τους¨.

Αυτό που δεν συνειδητοποιούν οι γονείς είναι ότι δημιουργούν μια εξάρτηση στο  παιδί τους  και ουσιαστικά το μαθαίνουν να περπατάει υποβασταζόμενο από εκείνους. Έτσι αυτό έχει αρνητικές συνέπειες στο να μάθει να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις.

 

Στα παιδιά αυτά υπάρχει συνήθως ένα έλλειμμα αυτοπεποίθησης και αυτενέργειας  και νιώθουν ότι καταρρέουν στη παραμικρή σχολική ή μη αποτυχία. Η σωστή διαχείριση μιας ενδεχόμενης μελλοντικής αποτυχίας μαθαίνεται στο σχολείο κανονικά.

 

Προϋποθέτει όμως ότι στο παιδί έχει επιτραπεί να αποτύχει μερικές φορές. Οι γονείς που δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο στο παιδί τους και καταρρέουν οι ίδιοι όταν συμβαίνει ας γνωρίζουν ότι παίζουν με τη φωτιά. Είναι πολύ επικίνδυνη για τη ψυχική ισορροπία του παιδιού τους η στάση τους αυτή.
Καμουφλάροντας συνεχώς τις αδυναμίες των παιδιών τους, εκείνα  ουσιαστικά δεν τις ξεπερνούν ποτέ. Οι γονείς οφείλουν να  βάλουν σε δεύτερη μοίρα την κοινωνική καταξίωση και σε πρώτη την ψυχική ισορροπία και ευτυχία του παιδιού τους.

 

Τέλος οφείλουν να δείξουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα παιδιά τους και στους εκπαιδευτικούς. Ίσως τότε να εκπλαγούν από την βελτίωση των επιδόσεων και των δύο.
Δημήτρης Τσιριγώτης. Φυσικός

 

Πηγή: diaforetiko.gr

Διαβάστηκε εδώ: www.thessalonikiartsandculture.gr

«Γιατί μαμά;»

Published Φεβρουαρίου 10, 2016 by sofiaathanasiadou

mama17

Της Ελευθερίας Κανακάκη

Ο μικρόκοσμος του παιδιού δεν αποτελείται μόνο από παιχνίδι και ξεγνοιασιά…

Έννοιες όπως η ζωή, ο θάνατος, η αγάπη, η αλήθεια, το ψέμα δημιουργούν στο μυαλουδάκι του δεκάδες ερωτηματικά. Σύμφωνα δε με τους ειδικούς, η απάντηση δεν επιτρέπεται να είναι… η υπεκφυγή. Πρέπει να προσπαθείτε ν” απαντάτε πάντα με την «αρμόζουσα» -για την ηλικία και τη συναισθηματική του ωριμότητα- ευθύτητα.

«Μαμά, γιατί η κυρία που έχασε στο λεωφορείο το πορτοφόλι της, έβριζε τους Αλβανούς;»
Όποιες κι αν είναι οι προσωπικές απόψεις σας, πριν απαντήσετε σκεφτείτε: η αυθόρμητη φύση των παιδιών δεν είναι ρατσιστική! Μεγαλώνοντας, βέβαια, ο άνθρωπος αποκτά την τάση να μην αισθάνεται οικεία με καθετί «άγνωστο» ή «ξένο» ίσως και να μην εμπιστεύεται κάποιον που διαφέρει από αυτόν. Οι γενικεύσεις, όμως, που βασίζονται στην εξωτερική εμφάνιση, την καταγωγή, τη θρησκεία, τη γλώσσα, τις πεποιθήσεις, εκπαιδεύουν ρατσιστές και ο ρατσισμός δεν είναι ούτε δίκαιος ούτε λογικός! Πείτε του, λοιπόν, ότι η συγκεκριμένη κυρία πιθανότατα είχε κάποια «κακή», προηγούμενη εμπειρία σχετική με άτομα που προέρχονται από την Αλβανία κι αυτό την κάνει, τώρα, να αντιδρά τόσο λανθασμένα, ωστόσο, κανείς άνθρωπος δεν είναι ανώτερος ή κατώτερος από το διπλανό του κι όλοι μαζί οφείλουμε να συμβιώνουμε, αυτό ονομάζεται πολιτισμός!

«Μαμά, γιατί ο Θεός δε νοιάζεται για τα πεινασμένα παιδιά;»
Ακόμα κι αν δεν είστε ιδιαίτερα θρησκευόμενη, τα σχετικά ερεθίσματα που παίρνει ένα παιδί από το σχολείο, τον κοινωνικό του περίγυρο, την τηλεόραση κτλ. είναι πολλά… Υποσυνείδητα, λοιπόν, πιστεύει ότι υπάρχει μια δύναμη πολύ πιο ισχυρή από τους γονείς και, φυσικά, από τον ίδιο του τον εαυτό •που, μάλιστα, συνδέεται όχι με το φόβο ή την τιμωρία, αλλά με τη φροντίδα και τη χαρά. Πώς όμως αυτή η δύναμη «επιτρέπει» να συμβαίνουν τόσες αδικίες, πόλεμοι και άλλα τρομακτικά; Εδώ «μπαίνει» το θέμα της ελεύθερης βούλησης: «Ακριβώς επειδή μας αγαπά, ο Θεός μας έδωσε την ελευθερία να αποφασίζουμε μόνοι μας τι είναι σωστό και τι λάθος, με αποτέλεσμα να υπάρχουν άνθρωποι που προκαλούν μέχρι και εγκλήματα», είναι μια «σωστή» απάντηση, αν και, δεν είναι κακό να παραδεχτείτε ότι -για μερικά πράγματα, ακόμα και για την ύπαρξη του Θεού- κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με σιγουριά.

«Μαμά, γιατί γίνονται πόλεμοι; Θα γίνει και σε εμάς;»
Εδώ, πρέπει και πάλι να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας, ακολουθώντας την παραπάνω λογική. Επιπλέον, προτρέψτε το παιδί να εκφράσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του (αποφεύγοντας, ωστόσο, να μοιραστείτε μαζί του τις πολιτικές πεποιθήσεις σας) και καθησυχάστε το, διαβεβαιώνοντάς το ότι, ως γονείς, θα κάνετε ό,τι περνά από το χέρι σας για να μεγαλώσει σ” ένα περιβάλλον ειρηνικό και ασφαλή. Μην εκπλαγείτε, πάντως, αν το δείτε να «πολεμά» επίμονα με τους συνομηλίκους του…είναι ένας τρόπος να αντιμετωπίσουν το φόβο τους για ό,τι μπορεί να του συμβεί!

«Μαμά, δε λες ότι οι άνθρωποι, όταν μεγαλώνουν, πεθαίνουν; Γιατί ζει ακόμα η γιαγιά;»
Αντίθετα απ” ό,τι φαντάζεστε, το παιδί δε βιάζεται να… ξεφορτωθεί τον παππού ή τη γιαγιά •απλά, προσπαθεί να «προφυλάξει» τον εαυτό του από μια ξαφνική είδηση που θα το πληγώσει πολύ, να εξοικειωθεί -όσο γίνεται- με την ιδέα του θανάτου, αλλά και να «σιγουρέψει» ότι -τουλάχιστον στο δικό του περιβάλλον- όλα ακολουθούν μια συγκεκριμένη… σειρά. Στον «κύκλο της ζωής» θα χρειαστεί να βασίσετε, εξάλλου, τις περισσότερες απαντήσεις σας περί θανάτου, ιδιαίτερα αν το παιδί είναι ηλικιακά από τριών έως επτά •αρκετά «μεγάλο» για να γνωρίζει τι μπορεί να συμβεί και συγχρόνως «μικρό» για να το αποδεχθεί. Έτσι κι αλλιώς, οποιαδήποτε αντίδραση (άρνηση, θυμός, οργή, χαμηλή σχολική επίδοση, εφιάλτες, νυχτερινή ενούρηση) θεωρείται φυσιολογική, απαιτεί χρόνο κι υπομονή.

«Μαμά, γιατί ο μπαμπάς δουλεύει συνέχεια, αλλά εμείς δεν έχουμε ποτέ αρκετά λεφτά;»
Κάποιοι συγγενείς, φίλοι ή και συνάδελφοί σας ίσως «τα φέρνουν πιο εύκολα βόλτα» ενδεχομένως επειδή απασχολούνται σε θέσεις που δεν έχουν πληγεί ιδιαίτερα από την οικονομική κρίση ή δεν είχαν κάνει τα δικά σας «ανοίγματα» •σε κάθε περίπτωση, δεν κάνετε ακριβώς την ίδια δουλειά. Το θέμα είναι, αρκετά πριν αρχίσει το παιδί να συγκρίνει την ποιότητα της καθημερινότητας των συνομηλίκων του με τη δική του, να έχει κάνει «κτήμα» του ότι η οικογένειά του δε διαθέτει καμία… ταμειακή μηχανή! Δε χρειάζεται, ωστόσο, να αναφέρεστε συνεχώς στα χρήματα, ούτε να χρησιμοποιείτε διαχωριστικές γραμμές όπως «φτωχοί» και πλούσιοι», «άτυχοι» και «τυχεροί». Μπορείτε απλά να τους εξηγήσετε ότι, ο μπαμπάς του κι εσείς, έχετε τη δυνατότητα να καλύπτετε συγκεκριμένες ανάγκες κι επιθυμίες του, αφού πρώτα τις καθορίζετε και τις αξιολογείτε μαζί.

«Μαμά, αυτός είναι ο κακός κύριος που σε κρατά μέχρι αργά στη δουλειά;»
Προκειμένου να εξηγήσετε στο παιδί γιατί δεν μπορείτε να συμμετέχετε στη ζωή του πιο ενεργά (επειδή, ακριβώς, είστε αναγκασμένη να περνάτε πολλές ώρες στη δουλειά), σπρώχνετε το ρόλο του «κακού»… μακριά από εσάς! Πρώτο θέμα, λοιπόν: απενοχοποιηθείτε αλλά προσπαθήστε, παράλληλα, να του αφιερώνετε ουσιαστικό ελεύθερο χρόνο (κάθε πρωί και βράδυ και, οπωσδήποτε, τις γιορτές αλλά και τα Σαββατοκύριακα που «οφείλουν» να είναι οικογενειακά). Από κει και πέρα, υπάρχει το θέμα της αγένειας, που θα το καταλάβει αν του υποδείξετε -με συγκεκριμένα παραδείγματα- ότι πρόκειται για λανθασμένη συμπεριφορά. «Αυτό που μόλις είπες δε συμφωνεί με τους καλούς τρόπους», θα πρέπει να του λέτε κάθε φορά, «κοφτά» και… απαιτητικά!

«Μαμά, γιατί δεν κοιμάσαι; Τι κάνετε εκεί με τον μπαμπά;»
Ουπς! Σας «πέτυχε» σε… άκρως εορταστική, αλλά σίγουρα «ακατάλληλη» σκηνή; Η καταλληλότερη απάντηση είναι -και πάλι- η πιο απλή: «Ο μπαμπάς κι η μαμά κάνουν έρωτα κι αυτό είναι μια αυστηρά ιδιωτική δραστηριότητα που γίνεται μόνο μεταξύ ώριμων ανθρώπων που συνδέονται με ξεχωριστό τρόπο.» Ωστόσο, πιθανόν έντονες κινήσεις και θόρυβοι να τρομάξουν το παιδί, οπότε, ανάλογα με την ηλικία του, η απάντησή σας επιβάλλεται να είναι πιο… διπλωματική! Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να το διαβεβαιώσετε ότι δεν πονάτε ο ένας τον άλλο κι ότι εξακολουθείτε να το αγαπάτε πάρα πολύ, παρότι απαγορεύεται να ξαναμπεί στο υπνοδωμάτιό σας χωρίς να χτυπήσει πρώτα την πόρτα και παρότι δεν του επιτρέπεται να συμμετέχει σ” αυτό το «κομμάτι» της προσωπικής σας ζωής.

«Μαμά, γιατί μου λες ν” αγαπώ τη μαμά του μπαμπά, αφού εσύ δεν την αγαπάς;»
Χμ! Γιατί άραγε; Γιατί δεν «κρατάτε» τη γνώμη σας για τον εαυτό σας και βάζετε το παιδί στον κύκλο των αντιπαραθέσεών σας; Βέβαια, σύμφωνα με τις στατιστικές, άνθρωποι που συμβιώνουν κάτω από την ίδια στέγη για χρόνια, είναι αδύνατο να ζήσουν πάνω από μια εβδομάδα χωρίς… να θυμώσουν •κι ως αφορμή μπορεί να «σταθεί» κάποιος γνωστός ή φίλος, η πεθερά ή η αδερφή. Όσον αφορά, όμως, στον παππού και τη γιαγιά, η στενή σχέση τους με το παιδί, το βοηθά να βρει τις «ρίζες» του και ν” αναπτυχθεί συναισθηματικά, ενώ η υγεία και η μακροζωϊα που τους «χαρίζει», έχουν αποδειχθεί επιστημονικά. Παραμερίστε, λοιπόν, τις διαφορές σας και προσπαθήστε να συμφωνήσετε με την πεθερά σας έστω στα βασικά θέματα ανατροφής.

«Μαμά, γιατί δε μπορώ να περνάω περισσότερο χρόνο με τον μπαμπά; Δε μας αγαπά πια;»
Μετά το θάνατο, το πιο δύσκολο «κεφάλαιο» είναι το διαζύγιο. Το οποίο, όσο «πολιτισμένο» κι αν είναι, κάνει το παιδί να αισθάνεται παραμελημένο…τουλάχιστον αρχικά. Για να το βοηθήσετε, είναι σημαντικό ν” αναγνωρίσετε τα έντονα συναισθήματα που βιώνει και να του τονίσετε ότι -σε καμία περίπτωση- δε φέρει εκείνο την παραμικρή ευθύνη για την «κρίση» που έχει δημιουργηθεί. Μην επιχειρήσετε να το στρέψετε εναντίον του γονιού που εγκατέλειψε το σπίτι, αντίθετα, φροντίστε να διατηρήσετε μαζί του όσο το δυνατόν πιο συχνή, σταθερή επαφή. Γενικά, μην παραλείψετε να του αποδεικνύετε έμπρακτα, με κάθε τρόπο, την αγάπη σας, αλλά να είστε έτοιμη να αντιμετωπίσετε τη δυσπιστία του απέναντί σας, η οποία συγκαταλέγεται δυστυχώς στο διάστημα προσαρμογής.

Πηγή: morethanawoman.gr

Αποδεχτείτε επιτέλους το γεγονός ότι κάθε γονιός μεγαλώνει το παιδί του διαφορετικά!

Published Φεβρουαρίου 9, 2016 by sofiaathanasiadou

mom-baby-co-sleeping

Γιατί απλά δεν μπορούμε να αποδεχτούμε το γεγονός ότι κάθε γονιός μεγαλώνει τα παιδιά του με τον τρόπο που του ταιριάζει καλύτερα;

Γιατί το διαφορετικό πρέπει να είναι και λάθος;

Όλοι μας θέλουμε την επιβεβαίωση.Αν κάποιος άλλος συμφωνεί μαζί μας τότε θεωρούμε πως  κάνουμε το σωστό.Αν κάποιος δεν συμφωνεί μαζί μας, τότε κάνει λάθος.

Είναι πολύ πιο δύσκολο να κάνεις τις δικές σου επιλογές χωρίς την επιβεβαίωση των άλλων.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως δεν πρέπει να ενδιαφέρει κανέναν τι επιλογές κάνουμε πέρα από την οικογένειά μας.

Για αυτό λοιπόν πρέπει να σας ρωτήσω.

Λοιπόν δεν χρησιμοποιείτε πάνες υφασμάτινες. Γεννήσατε με καισαρική και όχι φυσιολογικά(ή το αντίθετο).Αφήνετε τα παιδιά σας να βλέπουν τηλεόραση.Χρησιμοποιείτε γάλα εμπορίου.Έχετε διαφορετικό ωράριο ύπνου. Δεν έχετε πάντα  καθαρό σπίτι.

Λοιπόν…

Έχουν όλα αυτά σημασία;

Προσπαθώ να το καταλάβω. Οι επιλογές σας έχουν σημασία για εσάς και για αυτό τις επιλέξατε. Κανένας δεν θέλει να νιώθει μόνος του με τις επιλογές του.Όμως έξω από το σπίτι σας ποιον επηρεάζουν πραγματικά οι επιλογές σας;

Κανέναν.

Δεν αλλάζετε την ζωή κάποιου απλά επιλέγοντας κάτι διαφορετικό.Απλά επηρεάζετε τον εαυτό σας και αγχώνεστε παραπάνω για ότι έχετε να αποφασίσετε.Για αυτό απλά σταματήστε.

Σταματήστε να υπερασπίζεστε τον εαυτό σας για λογαριασμό των άλλων.

Δεν χρειάζεται να ανακοινώνετε τις αποφάσεις σας σε όλους. Γιατί απλά είναι οι δικές σας επιλογές.

Ότι  και να αποφασίσω δεν έχει κανένα νόημα για εσάς.Ότι αφορά την οικογένειά μου δεν επηρεάζει κανέναν άλλο προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο.

Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θα σας σχολιάσει αρνητικά ή σας πιέσει να αλλάξετε γνώμη, τότε σκεφτείτε αν όλα αυτά έχουν σημασία για αυτούς.

Αφήστε λοιπόν τις μεταξύ σας διαφορές  και αφήστε και τις άλλες μαμάδες στην ησυχία τους. Τόσο απλά!

babyradio.gr- Γεωργία Τ.

Πηγή: babyradio.gr

Πώς να απασχοληθεί το παιδί όταν βγαίνετε όλοι μαζί

Published Φεβρουαρίου 8, 2016 by sofiaathanasiadou
Για τους γονείς η έξοδος για καφέ ή φαγητό είναι ο ιδανικός τρόπος να ξεφύγουν απ’ το σπίτι. Βλέπουν τους φίλους τους, μιλάνε και γι’ άλλα θέματα εκτός από τις ανάγκες των παιδιών ενώ, για τις μαμάδες, αν μιλάμε για έξοδο σε ταβέρνα, είναι η τέλεια ευκαιρία ν’ απαλλαχθούν απ’ το μαγείρεμα! Για τα παιδιά, όμως, δεν είναι έτσι. Τέτοιου είδους έξοδοι τούς είναι μάλλον βαρετές. Πρέπει να κάτσουν σε μια καρέκλα και ν’ ακούν τις συζητήσεις των μεγάλων… μέχρι να κουραστούν και ν’ αρχίσουν την γκρίνια. Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα κανονίσετε οικογενειακή έξοδο, πάρτε ιδέες για το πώς θα κρατήσετε τα παιδιά απασχολημένα, αποφεύγοντας τα δράματα.

Ζωγραφική

Ένα μπλοκ ζωγραφικής και λίγοι μαρκαδόροι μπορούν να σας «ξελασπώσουν» και να κρατήσουν το παιδί απασχολημένο αρκετή ώρα. Το μόνο που θα χρειαστεί είναι να έχετε λίγο χώρο παραπάνω στο τραπέζι σας για ν’ απλώσει τα σύνεργά του. Σας συνιστούμε, επίσης, να έχετε πάντα στο αυτοκίνητο μερικά χαρτιά και χρώματα γιατί δεν ξέρετε πότε θα τα ξαναχρειαστείτε…

Σύρμα πίπας

Ίσως αναρωτιέστε πώς είναι δυνατό το σύρμα πίπας να σας «σώσει» σε μια οικογενειακή σας έξοδο. Σας διαβεβαιώνουμε ότι μπορεί να κάνει θαύματα. Είναι ιδανικό γιατί το παιδί μπορεί να φτιάχνει κάθε είδους σχήματα και να το επεξεργαστεί όπως θέλει, χωρίς να είναι ακίνδυνο! Για να το ιντριγκάρετε πιο πολύ, αγοράστε μία συσκευασία με πολλά χρώματα που θα μπορεί να «μπλέξει» μεταξύ τους.

NEW-drawing-at-a-resturant

Πλαστελίνη

Όπως ξέρουν όλοι οι γονείς, η πλαστελίνη είναι κλασική αξία και σε τέτοιες περιπτώσεις, σχεδόν επιβάλλεται. Πάρτε μαζί, λοιπόν, μικρά βαζάκια με πλαστελίνη, που δεν είναι καθόλου ογκώδη, και θα ξετρελάνουν το παιδί! Σας προτείνουμε να προμηθευτείτε ένα σετ που περιέχει και καλούπια για να φτιάχνει ό,τι σχήματα θέλει.

Εναλλακτικά, μπορείτε να δείτε σε παλαιότερο άρθρο του mama365 πώς να φτιάξετε μόνη σας πανεύκολα σπιτική πλαστελίνη.

Ιχνηλασία

Αν το παιδί είναι λίγο πιο μεγάλο και πηγαίνει στο νηπιαγωγείο, θα έχει μάθει πώς να συγκεντρώνεται καλύτερα σε μια συγκεκριμένη εργασία. Γι’ αυτές τις ηλικίες, λοιπόν, η ιχνηλασία είναι ό,τι πρέπει! Το παιδί, ακολουθώντας συγκεκριμένα σχήματα μαθαίνει να σχεδιάζει και να ζωγραφίζει εικόνες.  Για τα ακόμα μεγαλύτερα παιδιά κυκλοφορεί αντίστοιχη έκδοση για την εκμάθηση αγγλικών και αριθμητικής. Να είστε σίγουροι ότι το παιδί θ’ αφοσιωθεί τόσο πολύ στο έργο του που δεν θα χρειαστεί να του κάνετε καμία παρατήρηση!

Παιδικά Παζλ

Αντίστοιχη δουλειά θα κάνουν και τα παιδικά παζλ! Η μόνη συμβουλή που έχουμε να σας δώσουμε εδώ είναι να προτιμήσετε παζλ με λίγα κομμάτια για να μην τα ψάχνετε μέσα στο καφέ ή την ταβέρνα και το παιδί αρχίζει πάλι να γκρινιάζει! Για μικρές ηλικίες, τα παζλ ακόμα και με οκτώ κομμάτια αρκούν.

Μαγνητικοί πίνακες για παιδιά!

Αν δεν έχετε ήδη έναν πίνακα «γράψε-σβήσε», τρέξτε αμέσως να προμηθευτείτε ένα. Είναι πολύ οικονομική λύση και ιδανική παρέα για τα παιδιά. Μπορούν να ζωγραφίσουν ό,τι θέλουν, να το σβήσουν και να συνεχίσουν. Όσο εσείς θ’ απολαμβάνετε τον καφέ ή το φαγητό σας, εκείνα θα δημιουργούν χωρίς να σας ενοχλούν.

food_590_2016_2_5_11_28_52_b

Αυτοσχεδιάστε με την…ζάχαρη!

Πώς θα γίνει αυτό; Βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει! Τα περισσότερα καφέ έχουν στο τραπέζι ατομικές συσκευασίες ζάχαρης με διαφορετικά χρώματα και είδη. Δώστε τις στο παιδί και πείτε του να τις ξεχωρίσει και να τις ομαδοποιήσει. Το ίδιο μπορείτε να κάνετε με το αλάτι και το πιπέρι αν έχουν ατομικά φακελάκια. Ίσως δεν αποτελεί την τέλεια λύση αλλά είναι αρκετό για να τ’ απασχολήσει έστω και για λίγο.

Πηγή: mama365.gr

ΠΩΣ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΑΣΦΑΛΗ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

Published Φεβρουαρίου 8, 2016 by sofiaathanasiadou

love-children-baby-babies-mother-mood-wallpaper-1-759x500

Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή επικίνδυνη για τα παιδιά. Μπορείτε λοιπόν να τους μάθετε αυτές τις ζωτικής σημασίας γι’ αυτά συμβουλές, που θα τα κρατήσουν μακριά από αυτούς που θέλουν να τα βλάψουν!
Υπάρχουν κάποιοι τρόποι που βοηθούν τους γονείς να μιλήσουν στο παιδί τους γι’ αυτό!

Ποια  είναι όμως τα είδη της σεξουαλικής παρενόχλησης;

  • Η κοντινή σωματική επαφή ,το άγγιγμα ή το χάδι που κάνει το παιδί να νιώσει άβολα.
  •  Όταν κάποιος ενήλικας το αναγκάζει να μείνει χωρίς τα ρούχα του!
  • Όταν ο ενήλικας αναγκάσει το παιδί να δει κάτι που το φοβίζει ή δεν θέλει να το δει γιατί νιώθει άβολα!
  •   Όταν το αναγκάζει να κάνει κάτι που το πονάει , το τρομάζει..
  •  Όταν οι συνομιλίες στα κοινωνικά δίκτυα αναφέρονται σε σημεία του σώματος ή σε προσωπικές στιγμές και κάνουν το παιδί να νιώσει άβολα!!

 Μιλήστε απλά στα παιδιά σας, με λέξεις που δεν θα το τρομάξουν αλλά θα το αφυπνίσουν!

  • Γνωρίζω το σώμα μου , μου ανήκει και μόνο εγώ αποφασίζω τι κάνω με αυτό!
  •   Πρώτα ρωτάω και παίρνω την άδεια του γονιού μου πριν κάνω ή πάω οπουδήποτε. Αν δεν μπορώ να      ρωτήσω ,η απάντηση είναι ΟΧΙ.
  •    Ξέρω την διεύθυνση και το τηλέφωνο του σπιτιού μου ,αλλά και τα κινητά των γονιών μου.
  •   Οι ασφαλείς  ενήλικες, δεν ζητάνε βοήθεια από τα παιδιά. Πάνε σε άλλους μεγάλους να ζητήσουν οδηγίες.
  •   Δεν χρειάζεται να είμαι ευγενικός /η αν κάποιος με τρομάξει ή με κάνει να νιώσω άβολα! Μπορώ να πω «ΟΧΙ» ακόμα και σε ενήλικα ή σε μεγαλύτερο παιδί!
  •  Η περιοχή που φοράμε το μαγιό μας είναι προσωπική !Παιχνίδια εκεί ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ!
  •  Αν χαθώ σε δημόσιο μέρος , ακινητοποιούμαι και φωνάζω ή πάω σε μαμά με παιδάκια και ζητάω βοήθεια!
  •  Δεν πάω ποτέ και πουθενά με αγνώστους και δεν δέχομαι να πάρω τίποτα από αυτούς ότι κι αν μου λέει!
  • Πάντα να ακούω την φωνούλα μέσα μου ,ιδιαίτερα αν μου φωνάζει «ωχ όχι»!
  •  Δεν κρατάω μυστικά από τους γονείς μου. Κανένας δεν πρέπει να ζητάει από ένα παιδί να το κάνει αυτό!

Πηγή: ladyfirst.gr

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 953 ακόμα followers