Ειμαι εγκυος

All posts in the Ειμαι εγκυος category

Απαιτω το δικαιωμα μου στον τοκετο! ΟΧΙ ΠΡΟΒΑΤΑ ΠΙΑ!!!

Published Σεπτεμβρίου 9, 2012 by sofiaathanasiadou

Με αυτον τον “δυνατο” τιτλο δημοσιευσε η Aννα την ιστορια τοκετου της στο blog της Γονικη παρεουλα και οχι μονο…

Ειναι πλεον γεγονος…

Οι γυναικες σε ολα τα μηκη του πλανητη επαναστατουν …

Απαιτουν το δικαιωμα τους να βιωσουν τον τοκετο τους οσο πιο φυσιολογικα γινεται…

Μεσα σε αυτα τα πλαισια σελιδες μαμαδων απο ολο τον κοσμο ενημερωνουν προειδοποιουν και “διαφημιζουν”

συνεχως εναν αλλο τροπο να φερνουμε τα παιδια μας στον κοσμο…

Επικινδυνοι?  Χιπυς? Ατρομητες η μηπως πιο υποψιασμενες απο τις αλλες?

Καθε φορα που αναρτυω την ιστορια η το βιντεο  μιας μαμας φυσιολογικου τοκετου της επιλογης της (συνηθως μαμαδες του εξωτερικου παντα στο πισω μερος του μυαλου μου ερχεται η σκεψη…

Τι υπεροχη εμπειρια…

Ισως..

Εαν δεν ειχα τρομοκρατηθει με τις απιστευτες ιστοριες  που ειχα ακουσει να το ειχα επιλεξει να το ζησω..

Ισως εαν η κουλτουρα του fast food δεν ειχε περασει και στον fast τοκετο να μην εκανα καισαρικη…

Σας αφηνω να διαβασετε την ιστορια της SuperMom Αννας και να αναλογιστειτε…

Μηπως κατι οφειλει να  αλλαξει σε αυτο το καλα οργανωμενο συστημα?

Πρϊν ακριβώς 3 χρόνια γεννούσα το μικρό μου! Πρίν τρία χρόνια ακριβώς γεννήθηκα κι εγώ! Η μαμά του!!
Πρίν λίγο φύγανε κι οι τελευταίοι καλεσμένοι!

Εσβησε το τρίτο του κεράκι! Αν και πίστευα πως έχω ξεχάσει τους πόνους του τοκετού και γενικά όλη την διαδικασία, τελικά έκανα ΜΕΓΑ λάθος! Θυμάμαι τα πάντα!!!

Μια συζήτηση ήταν ικανή να μου θυμίσει… να με θυμώσει, να με πεισμώσει!!!
Πριν τρία χρόνια στις 7 το πρωί σπάσαν τα νερά! Τρόμαξα. Τρόμαξα πολύ είναι η αλήθεια… Θυμίστε μου κάτι σ αυτό το σημείο. Οι μαίες… τι δουλειά κάνουν? Κρατήστε το αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού σας…
Πήγαμε στο μεγάλο ιδιωτικό μαιευτήριο και αμέσως μου αρχίσαν την περιποίηση!!!
Κλίσμα, ξυρισμα, και χεράκι απο την μαία!! με ξάπλωσε σε ένα κρεβάτι μου έβαλε ενα τσιγγινο “γιογιο” κάτω απο τον πισινό μου και μου έχωσε στον κόλπο αυτήν την αηδία που σου σπάνε τα νερά…

Άρχισα να κλαίω και να της λέω να περιμένει λίγο να ηρεμήσω! Η απάντηση?
-Τελειώνω κοπέλα μου! Δεν θα φάμε όλη την μέρα μας εδώ!”
Με πανε στο δωμάτιο οδυνών (Χριστέ μου, και μόνο το όνομα σε σοκάρει) σαν αρνί στην σφαγή, και μου παίρνουν αίμα! Εκεί αρχίζουν να το δειχνουν σε μένα και σε όσους παρεβρίσκονται εκεί λέγοντας επιδεικτικα πως είναι κατάμαυρο απο τον φόβο μου! Κι ήταν τόσο κρίμα να το λένε αυτό! Μόλις είχα αρχίσει να χαίρομαι που θα έβλεπα τον γιό μου! Αλλα όλοι επέμεναν! Φοβόμουν!
Ε θα είχαν δικιο…
Αφοϋ έφαγα κι άλλα χεράκια για να δούν την εξέλιξη του τοκετού (αλιμονο!) και αφού είχε περάσει κι όλας ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ωρα απο την εισαγωγή μου και είχε κολλήσει η διαστολή στο 4 (Θεέ μου ούτε να ειρωνευτώ δεν έχω κουράγιο) μου βάλαν χωρίς να με ρωτήσουν την αγαπημένη ωκυτοκίνη!!!! Ω ναι!!! Αμέσως πήρα ποπ κορν και έβλεπα την ζωή να περνά μπροστά απο τα μάτια μου! “ζαλίζομαι” κατάφερα να ψελλίσω…
Απο τον φόβο σου είναι! Μου “κοψανε τον τσαμπουκα” αμέσως!
“Μα… Δεν μπορώ να ανασάνω…”
“πω πω… Φοβασαι πάρα πολύ”
Ετσι θα ναι… σκέφτηκα!
Ο άντρας μου δίπλα μου μεν, χαμένος δε! Πίστευε σαν πρόβατο κι αυτός τα “Αγια” λόγια των “ειδικών”
Πάμε στην επισκληριδιο. Μου λένε οδηγίες. Πως να σκύψω, τι να κάνω. Σκύβω με την κοιλάρα μπροστά μου όσο μπορούσα και μου φώναζαν μην κουνιέσαι! Ενω δεν επαιρνα ουτε ανάσα!!! Παρ όλα αυτά στο τηλέφωνο που μιλούσαν με τον γιατρό μου ή την μαμά μου τους έλεγαν οτι δεν συνεργάζομαι καθόλου!! Που και έτσι να ήταν οι μαίες…τι σκατά έκαναν εκεί? Δουλειά τους δεν είναι να με ηρεμήσουν? Να μου πούν για το μωρό μου? Οοοοοοοοοοοοχι! Μιλούσαν με τον συζηγό μου και έλεγαν για την ελαφόνησο και τις διακοπές κι αν πηγαινα να βογγίξω με κοιτούσαν στραβά λεγοντας μου “Οχι αχ! Ανάσες, ανάσες” Αλήθεια… Στις προηγούμενες συναντήσεις μας δεν θα έπρεπε να μου είχαν μιλήσει γι αυτές?
Στην παραζάλη μου μετά την ωκυτοκίνη πήραν και τηλέφωνο την μαμά μου που ήταν απ εξω, δήθεν για να με ηρεμήσει! Δεν θυμάμαι τι της είπα! Θυμάμαι τι ήθελα να της πω… “Σώσε με!” Μόνο αυτό!!!
Κι έφτασε μετα απο 3 ώρες η τέλεια διαστολή! Ολοι πανικόβλητοι απο πάνω μου ξαφνικά να μου λενε να πιάνω τα μπούτια μου και να σπρώχνω! Χωρίς να μου έχουνε δείξει τίποτα λίγο νωρίτερα ωστε να προετοιμαστώ! Εκει μετα συγχωρήσεως τα κανα πάνω μου!! Προσπαθούσα να σπρωξω κι ηταν τρείς άνθρωποι μπροστά απο τον κόλπο μου να κουνάνε το κεφάλι και να λένε μεταξύ τους “δεν σπρωχνει! Να φερω βεντούζα?”
Χριστέ μου πεθαίνω!!! Αρχισα να φωνάζω σε βοήθεια, να χτυπιέμαι, να κλαίω…
Αρων αρων στο χειρουργείο… 5 μετρησα! 2 στην κοιλιά μου, δυο να με κρατάνε κι ο γιατρος να έχει μπει ολόκληρος μέσα μου να βγάλει το παιδι. Το παιδι… Το παιδι που είχα ξεχάσει οτι θα έφερνα στον κόσμο!!! Κανείς δεν μου είπε οτι θα πονέσω αλλα θα κανω παιδι! ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!! Νόμιζα πως απλά με πήραν για να με βασανίσουν! Στ αλήθεια εκείνη την στιγμή θα συνεργαζόμουν για να τελειώνω! Αρπαξα το χέρι της μαιας να μου δώσει εστω και τώρα δυναμη, κουράγιο… Να επανορθώσω όσο γινόταν!
Οοοοοοοοοοοοοοοοχι! Μου πεταξε το χέρι σαν να ήμουν λεπρή και μου ούρλιαξε
“ασε μου το χέρι κοπέλα μου”
Λίγα λεπτά αργότερα ακουσα το κλάμμα του παιδιού μου. Έκανα παιδάκι! Εγινα μαμά!! Δεν πέθανα… Εγινα μαμά! Θεε μου πως το είχα ξεχάσει? Γιατί κανένας δεν μου το θύμησε?
Με πλησίασε ένας κύριος, άγγελος!! Ο μόνος που με κοίταξε με λίγη τρυφερότητα και μου χαμογέλασε! Του χαμογέλασα κι εγω… Και με κοιμησε!!
Οταν ξύπνησα και είδα την μαμά μου άρχισα να κλαίω και να λεω πως δεν θα το ξανακάνω ποτε! Σαν κανένα πληγωμένο 3χρονο που μόλις είχε σπάσει το βάζο με τις καραμέλες! Ένοιωθα πως για κάτι έχω τιμωρηθεί! Και πως μου αξιζε όλο αυτό!
Πιστευω πως ο μόνος λόγος που δεν έπαθα επιλόχειο κατάθλιψη ήταν γιατί τελικά αποδείχτηκε πως δεν πήγαινα για να πεθάνω όπως πιστευα! Αλλα για να φέρω ζωη! Αν μου το ειχε πει κάποιος…
Ημουν πολύ ευτυχισμένη αλλα πολύ ντροπιασμένη! Ρεζιλευτηκα στους γιατρούς και στις μαίες!! Ετσι νόμιζα για 2 χρόνια! Μέχρι που εγινα ενεργό μελος στο facebook!!!
Ρώτησα, έμαθα,εψαξα…
Να λοιπον γιατί μου δημιουργήθηκε τοκοφοβία! Γιατί βϊάστηκα!! Ναι! Βΐάστηκα και μάλιστα έκφυλα και αποτρόπαια!
Με πιο δικαίωμα μου έβαλαν φάρμακο για να επισπευσουν τον τοκετό χωρίς να με ρωτήσουν? Είχαν πολύ δουλεια και βιαζόντουσαν ε? Με ποιο δικαίωμα μου έσπασαν τα νερά? Με πιο δικαιωμα δεν άφησαν τον χρόνο που χρειαζόταν το σώμα μου και η ψυχή μου να κατανοήσουν και να λειτουργήσουν στην καινούργια κατάσταση? Με ποιο δικαίωμα καταπάτησαν τόσο το δικαίωμα μου να επιλέξω το πως θα γεννήσω?
Βρήκα έναν σύλλογο που προωθει τον φυσιολογικό τοκετό καθώς και αξιόλογους γιατρούς! Κατάλαβα πόσο πρόβατα είμαστε και πάμε όλοι σε μια σειρά που μας ορίζουν άλλοι! Χωρίς γνώμη… Χωρίς θέλω!!
Δεν είναι τυχαία η πολιτική κατάσταση στην χώρα μας!! Είμαστε αβουλα όντα!!!
Η αδελφική μου φίλη γέννησε σε δημόσιο μαιευτήριο και την χώσαν άρων άρων για καισαρική γιατι “δεν παιζουμε μ αυτα τα πράγματα”!! Έχει περάσει ηδη ΜΙΑ ωρα που σπάσαν τα νερά και δεν έχεις διαστολη!!! ΈΛΕΟΣ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!! Στο Πακισταν πιο ανθρώπινα γεννάνε!!!
Και ρωτάω γυναίκες!!! Γιατι? Γιατί επιτρεπουμε στον καθένα να επιλέγει πριν απο μας για μας? Σφίξου, δεν εχεις γαλα δωσε ξενο, κλαιει γιατι θέλει χαμομήλια!!! Ξανα ΕΛΕΟΣ!!!!
Πρέπει να κάνουμε κάτι! Να ενημερωθούμε! Να ενημερώσουμε… ΝΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΘΟΥΜΕ! Απο κάπου πρέπει να γίνει η αρχή!!
Όταν πριν απο λίγο ανακοίνωσα στην μαμά μου και στην θεία μου οτι αν κάνω κι άλλο παιδι θέλω να γεννήσω σπίτι μου ή εκεί που θα με στείλει το σωματείο βγήκαν εξω απ τα ρούχα τους! Μαζευα τα σαγόνια τους απο το πάτωμα!!
– Κι αν συμβεί κάτι? Κι αν πανικοβληθεις ΠΑΛΙ? Κι αν κι αν κι αν… Και μην με πάρεις κλαιγοντας να έρθω! Και σιγά μην έχεις τέτοια δύναμη!
ΧΑ Εδω γελάνε!! Εδώ γέννησα στο σφαγείο που χρυσοπλήρωσα κι όλας!! Δεν έχω την δύναμη να γεννήσω στον καναπέ μου με την μαία που θα έχω συνεργαστει 9 μήνες και θα εμπιστευομαι? Με τον αντρα μου και το παιδί μου δίπλα μου?
Ξυπνήστε γυναίκες!!! Η μάνα έχει τεράστια δύναμη να αλλάξει τον κόσμο όλο!!
Έχετε σκεφτεί γιατί όλοι είμαστε άρρωστοι?
Βγαίνουμε στον κόσμο βίαια κι απότομα, και μας χώνουν πραγματα στο στόμα και στην μύτη μας για να βγάλουν τα υγρα ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΤΑΤΑ με την πιεση του κεφαλιού στην λεκάνη!! Δεν θηλάσαμε γιατί δεν είχανε γάλα οι μανάδες μας! Δεν μας αγκαλιάσανε για να μην “κακομάθουμε”!
Κι αφοϋ είδαμε πως το πείραμα πάνω μας ΑΠΕΤΥΧΕ παταγωδως συνεχίζουμε να αναπαράγουμε το ίδιο μοντέλο σαν να είναι η μεγαλύτερη επιτυχια ever!!
Ελεος ξανά γυναίκες!
Καιρός να επιλέξουμε εμείς πως θα γεννήσουμε! Που προσωπική μου άποψη είναι πως όσο λιγότερο παρεμβαίνεις τόσο καλύτερα είναι! Δεν χρειαζεται ούτε 200 “χερια” στον κόλπο σου, ούτε νυστέρια ανεφ λόγου και αιτίας! Να μάθουμε πως έχουμε γάλα οτι κι αν γίνει, κι ο κόσμος να γυρίσει τούμπα! Και πως στην πλάτη μιας ανενημέρωτης μητέρας στήνουν επιιχειρίσεις! Δεν εχεις γάλα άρα χρειάζεσαι μπιμπερό, αποστειρωτή, φορμουλα, θηλές, χαμομήλι γιατί πρέπει να τρώρι μόνο κάθε τρεις ώρες, και πιπίλες!!!
Να αγκαλιάζουμε και να δείχνουμε την αγάπη μας κάθε ώρα και στιγμή στα μωρά μας! Και δεν κακομαθαίνουν! Ισα ισα μαθαινουν πως είσαι εκεί να τα αγαπάς και “φευγουν” πιο γρήγορα απο την αγκαλια σου απο ενα ανασφαλης παιδάκι που ζητάει πάντα επιβεβαίωση!!!
Και να δείτε που όλος ο κόσμος θα αλλάξει ακούγοντας μόνο το ένστικτό μας! Ακούγοντας μόνο την φωνή της μανούλας που γεννιετε μαζί με το μωρό της!!!
Τι λέτε? Θα το σκεφτεί
τε να διεκδικήσουμε όλες μαζί (ε! Κι εσύ μπαμπά να μας υποστηρίζεις ε? Το έχουμε αναγκη!) το δικαίωμα μας να κάνουμε έναν καλύτερο κόσμο γι αυτα τα ανυπεράσπιστα πλάσματα που μας επέλεξαν για γονεις?

Να δείτε! Όλοι μαζί μπορούμε!!!!

H ιστορια της Στελλας! Μια μαμα που αποφασισε να γεννησει σπιτι της! Μια παραμυθενια εμπειρια τοκετου στην Ελλαδα!

Published Σεπτεμβρίου 5, 2012 by sofiaathanasiadou

Η γέννηση της Κυβέλης ήταν μια εμπειρία σαν Παραμύθι…

Αυτό το μωρό από την αρχή, όλα τα έκανε με δικό της τρόπο (παρά τα αντισυλληπτικά!!), κι έτσι και ήρθε κοντά μας…. ΑΝΑΠΟΔΑ!

Ο τοκετός της ήταν μοναδικός. Έσπασε όλους τους κανόνες. Παρ’ όλο που ήταν σε ισχυακή προβολή, πράγμα που συνήθως σημαίνει πιο δύσκολη, ωδυνηρή και πολύωρη γέννα, η Κυβέλη ήρθε σε ένα πρωινό και εντελώς ανώδυνα.

Το Σάββατο το βράδυ πήγαμε σε ένα πάρτι κάτω στο Παλιό Λιμάνι (έφαγα 2 κρέπες μετά η γουρούνα)! Δεν είχα ιδέα πως θα γεννούσα το επόμενο πρωί.

Κάλεσα την Όλγα (την Μαία μας) να έρθει από την Αθήνα (στα Χανιά), με μισή καρδιά κατά της 9 το πρωί. Είχα λίγο άγχος μήπως την φωνάζω πολύ νωρίς, μήπως έρθει άδικα κι όλας η γυναίκα. Εκείνη όμως ήταν στο αεροπλάνο κι ερχόταν 2 ώρες μετά το τηλεφώνημά μου. Ευτυχώς, γιατί πραγματικά γεννούσα κι ας μην ήμουν σίγουρη…

Οι πρώτες συσπάσεις με έστειλαν κατ’ευθείαν στην τουαλέτα (σημάδι είπε η Όλγα επικείμενου τοκετού…) και μετά άρχισα να καθαρίζω το σπίτι και να ετοιμάζω το δωμάτιο της για να κοιμηθεί το βράδυ. Ακόμα ανησυχνούσα μήπως την φώναξα πολύ νωρίς και θα πρέπει να μείνει μέρες στα Χανιά. Οι συσπάσεις μου ήταν πολύ μικρές (30 δευτερολέπτων) και αν περπατούσα δεν με πονούσαν καθόλου. Μόνο όταν δοκίμασα να ξαπλώσω με πόνεσαν πολύ (και σκέφτηκα για πρώτη φορά, από ΠΟΛΛΕΣ εκείνη την ημέρα: “ευτυχώς που δεν είμαι στο νοσοκομείο”!). Πως αντέχουν οι γυναίκες να γεννούν ξαπλωμένες…. ηρωίδες! Όμως οι συσπάσεις ερχόντουσαν ανά 4-5 λεπτά κι έτσι η Μαία (λόγο πείρας) κατάλαβε πως πρέπει να έρθει αμέσως).

‘Οταν ήρθε, κουβεντιάζαμε ανάμεσα από τις συσπάσεις για καμιά ωρίτσα, όταν αποφάσισα να μαγειρέψω μία κοτόσουπα. Με τόσο μικρούς πόνους, προφανώς θα πήγαινε πολύ μακριά η “βαλίτσα” και θα γεννούσα την άλλη μέρα (νόμιζα) κι ήθελα να έχω κάτι ελαφρύ να τρώω και αργότερα το βράδυ. Τότε με έλεγξε (για πρώτη και τελευταία φορά) η Όλγα και μου είπε πως “Είσαι έτοιμη! Όποτε το νιώσεις, σπρώξε!”. Δεν την πίστεψα στην αρχή αλλά πράγματι μετά από μισή ωρίτσα γονάτισα μπροστά από τον καναπέ και ξεκίνησα τις εξωθήσεις!

Σε λίγα λεπτά είπα “Λευτέρη, κλείσε το μάτι μην μας καεί το φαί!”. Το έκανε και μετά γύρισε να μου κρατάει τα χέρια καθώς έσπρωχνα να βγει το παιδί μου. Σ’αυτήν την φάση δεν πονούσα καθόλου, ίσα ίσα ένιωθα ανακούφιση που ακολουθούσα το σώμα μου και συνεργαζόμουν με το παιδί μου. Έπαιζαν και τα αγαπημένα μου τραγούδια… Η Όλγα με καθοδηγούσε με τις σωστές στάσεις ώστε να μην δυσκολευτεί να βγεί το κεφάλι του μωρού και με ενθάρρυνε συνεχώς, όπως κι ο Λευτέρης. Μετά από μία ώρα η Κυβέλη ήταν στον κόσμο μας! Ενώ στην ισχυακή προβολή συχνά χρειάζεται περινεοτομή (σε αντίθεση με την κεφαλική προβολή), εγώ δεν χρειάστικα. Η ζεστές κομπρέσσες με αμυγδαλέλαιο, της Όλγας, έκαναν την δουλειά τους!

Δεν έκλαψε καθόλου γιατί ο πατέρας της μου την έδωσε αμέσως κι εκείνη θήλασε πριν προλάβει να με γυρέψει. Μου έκανε εντύπωση το ότι ανάσαινε πεντακάθαρα αμέσως, κανένα “ρουθούνισμα” απολύτως (στο νοσοκομείο θα την πλήγωναν χωρίς λόγο και αιτία με την αναρρόφηση). Από τις συσπάσεις της μήτρας (εξ’αιτίας του θηλασμού) ο πλακούντας βγήκε σε 5 λεπτά. Τον κράτησε ο Λευτέρης λίγο ψιλότερα από το παιδί μας (σ’ένα γυάλινο μπόλ), ώστε να πάει όλο το αίμα στην Κυβέλη, και περίμενε να σταματήσει να πάλλεται πριν τον κόψει. Πράγματι, έχουν δίκιο όταν λένε για τα βλαστοκύτταρα, πως πρέπει να διαλέξεις που θα τα δώσεις: ή στο παιδί σου (μαζί με το 30% του αίματός της), ή στην τράπεζα βλαστοκυττάρων. ΔΕΝ μπορεί να έχεις και τα δύο…. Ο λώρος μας δεν είχε ούτε καν 1-2 σταγόνες αίμα όταν κόπηκε, όλο είχε πάει στην Κυβέλη. Τον πλακούντα τον έθαψε ο Λευτέρης στον κήπο μας, κάτω από μια όμορφη μοβ Πασχαλιά!

Θα έλεγα πως είχα γρήγορη ανάρρωση, αλλά δεν είχα κάτι από το οποίο έπρεπε να αναρρώσω… έκανα ένα γρήγορο ντούζ και πήρα πάλι την κόρη μου αγκαλία να την θηλάσω…. το αίμα σταμάτησε πολύ γρήγορα εξαιτίας των πολλών θηλασμών και το παιδί δεν έκανε ίκτερο για τον ίδιο λόγο. Το βράδυ κοιμήθηκε ανάμεσά μας και θήλαζε όποτε ήθελε. Περιττό να πω πως δεν κοιμηθήκαμε καθόλου από την χαρά μας!

Η ισχυακή προβολή απαιτεί συγκεκριμένους χειρισμούς και στάσεις, που δεν γνωρίζουν όλες οι μαίες κι οι γυναικολόγοι. Η Όλγα ήταν κοντά μας ακριβώς λόγο της μεγάλης της εμπειρίας στο συγκεκριμένο θέμα (300 ισχυακούς τοκετούς!). Ήρθε σαν Φύλακας Άγγελος για να βεβαιωθεί πως θα είμαστε όλοι ασφαλείς. Τελικά δεν έκανε μόνο αυτό όμως. Έδωσε στην μικρή μας οικογένεια την γαλήνη και ηρεμία που χρειαζόταν, για να έχει όχι μόνο έναν σωστό και ασφαλής τοκετό, αλλά και ξεχωριστό και όμορφο ταυτόχρονα. Ο τοκετός στο σπίτι συνήθως πονά αρκετά… ήμουν προετοιμασμένη για πολύ πόνο, δεν με ενδιέφερε ο πόνος γιατί ήξερα πως προστατεύω το παιδί μου από τον πόνο (και τον φόβο και τα φάρμακα και το γάλα σε σκόνη και την θερμοκοιτίδα χωρίς λόγο και τους πλέον επικίνδυνους ιούς του νοσοκομείου). Θεωρώ το μεγαλύτερο Θεϊκό δώρο το ότι δεν πόνεσα… ακόμα δεν πιστεύω την τύχη μου.

Η Κυβέλη, η κορούλα μας, γεννήθηκε τόσο άνετα και γλυκά γιατί δεν είχε μόνο “Ειδικούς” και “σωστά προετοιμασμένους” μαζί της, αλλά ανθρώπους που την αγαπούσαν. Ένα μωρό, τόσο όμορφο, όσο και χαρούμενο, από την αρχή! Δεν τις κάναμε αναρρόφηση ούτε ένεση βιταμίνης Κ (δύο επικίνδυνες και βλαβερές πρακτικές του νοσοκομείου) κι ούτε αναγκάστηκε να με ψάχνει για 2-4 ώρες όπως κάνουν τα μωράκια στο νοσοκομείο και τις κλινικές των Χανίων.

Όταν μπήκα στο ντούζ για να κάνω μπάνιο, ένιωθα τόσο όμορφα, σαν να ζούσα σ’ ένα όνειρο. Ο Λευτέρης χόρευε στο σαλόνι, με την κόρη του αγκαλιά στους ρυθμούς της Σαντέ, το “Paradise” (λέει: “I’m yours, your mine, like Paradise…”).

Ευτυχώς που ο Λευτέρης σκέφτηκε να βάλει την μουσική που είχαμε ετοιμάσει για τη γέννα.. εγώ δεν πρόλαβα! Όπως δεν πρόλαβα να πιω κάτι χυμούς ενέργειας που είχα αγοράσει σε περίπτωση που κουραστώ, ή δεν πρόλαβα να κάνω ένα μπάνιο πριν γεννήσω, για να χαλαρώσω… Μάλλον παραήμουν χαλαρή γιατί ήξερα πως έκανα το σωστό και πως ήμουν σε καλά χέρια!!!

Η Κυβέλη γεννήθηκε το μεσημέρι στις 16:09 και στις 18:30 ήρθε ο παππούς με την γιαγιά της να φάμε όλοι μαζί για βράδυ. Έπαθαν σοκ με το πόσο γρήγορα κι εύκολα έγιναν όλα, ως δια μαγείας. Σοκ με την άνεσή μου -έλεγαν πως έμοιζα σαν να είχα πάει διακοπές, σοκ με την ζωιράδα κι ομορφιά της εγγονής τους.

Δεν ξάπλωσα ποτέ (ούτε στον τοκετό, ούτε δευτερόλεπτο) παρά μόνο αργά το βράδυ που ήταν πια ώρα για ύπνο, αλλά δεν με έπερνε ο ύπνος. Δεθήκαμε αμέσως…. αυτόματα και εντελώς προτόγονα. Ένιωθα για τουλάχιστον 15 ημέρες μετά πως πετάω στα σύννεφα… πως θέλω να είμαι μαμά όλου του κόσμου! Από την ωκυτοκίνη, είχα μαστουρώσει κανονικότατα μάλλον! Αυτό με βοήθησε πολύ να αντέξω την κούραση των πρώτων δύσκολων εβδομάδων (ξέρετε που θηλάζουμε συνεχώς σαν ζώα) και σίγουρα βοήθησε και το παιδί να έχει μια καλύτερη και πιο τρυφερή μανούλα. Τώρα η γνώμη που για τον απόλυτα φυσικό τοκετό έχει αλλάξει: Δεν έχει τόσο σημασία η ΣΤΙΓΜΗ της γέννας, όσο το μετά…. ο φυσικός τοκετός έχει τεράστια μακροχρόνια οφέλη. Εκτός του ότι είσαι “καλά” νωρίτερα (εγώ επέστρεψα στη δουλειά στις 40 ημέρες), μαθαίνεις “ΕΜΠΕΔΩΝΕΙΣ” δηλαδή, πόσο σημαντικό είναι το συναίσθημα στην όλη αυτή υπόθεση. Μαθαίνεις να υπολογίζεις σωστά τα συναισθήματά σου (αλλιώς φιλενάδα δεν καταφέρνεις να γεννήσεις χωρίς φάρμακα ή νιστέρι) να τα βάζεις σε 1η προτεραιότητα.

Οι γιατροί θα διαφωνίσουν (νομίζουν πως το πως αισθάνεται μια γυναίκα που γεννά, δεν έχει καμία σημασία, κι ας έχει αποδειχτεί επιστημονικά το αντίθετο) κι οι συγγενείς σου επίσης… έχουν ένα στυλάκι: “αφού το παιδί είναι καλά, τώρα εσύ άει πνίξου”. Η γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της αρκετά ώστε να καταφέρει να γεννήσει αντί να την “ξεγεννήσουν”, εμπνέει αμέσως σεβασμόν και από τους συγγενείς και φίλους. Δεν έρχονται σπίτι χωρίς να ρωτήσουν πρώτα… δεν διακόπτουν εύκολα τον θηλασμό του παιδιού μου… δεν μου λένε κοτσάνες του στυλ: “Πότε θα χάσεις τα κιλά της εγκυμοσύνης”.

Ενδεχομένως μια γυναίκα που γεννά κανονικά, φυσικά, “νορμάλ”, να εμπνέει και λίγο φόβο από όσους δεν το έχουν κάνει…δεν πρέπει. Πάντως ένα ξέρω: ο τοκετός μου με έμαθε να προσέχω και το συναισθηματικό κομμάτι μου, και πως δεν είναι καθόλου ντροπή να έχεις “θέλω” να έχεις άποψη για το σώμα σου και άποψη για το τι είναι καλύτερο για το παιδί σου. Δεν είναι ντροπή να μην θέλεις “πάρτυ” στο σπίτι σου πχ. με τον μωράκι σου να είναι μόνο μερικών εβδομάδων… δεν είναι ντροπή να μην θέλεις να το “χουφτώνει” η κάθε θεία κι ο κάθε θείος, μέχρι να μεγαλώσει λίγο να να δείξει ΕΚΕΙΝΟ πως είναι έτοιμο για να χουφτωθεί.

Παράληλα, ο Λευτέρης με τον ενεργό ρόλο του στην εγκυμοσύνη και τον τοκετό “μας”, (ακολουθήσαμε τα βιβλία της μεθόδου Bradley),  απέκτησε κι εκείνος μεγαλύτερο αυτοσεβασμό… εκτός του ότι ωρίμασε, ηρέμισε, άλλαξε προς το καλύτερο, δέθηκε με το παιδί αμέσως όπως κι εγώ.    Οι γνώσεις του ξεπερνούν τις περισσότερες “Δούλες” (βοηθοί μητρότητος) και τώρα είναι ικανός να μάθει κι άλλους μπαμπάδες να συμπαραστέκονται σωστά στην γυναίκα τους αντί να είναι απλώς “τουρίστες” στην εγκυμοσύνη και τον τοκετό.  Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο για το πόσο με βοήθησε ο Λευτέρης όλους αυτούς τους μήνες (και συνεχίζει ακόμα).

          Τελικά, η μελέτη και το πολύ “ψάξιμο” επιβραβεύεται στο τέλος, όχι μόνο με ωραίο, πιο            ασφαλή και πιο ανώδυνο τοκετό, αλλά και με πολλές καλές γνωριμίες! Υπάρχει μια κατηγορία γυναικών (και μπαμπάδων) που αρνούνται να τα αφήσουν όλα στην τύχη (στο στυλ “Ότι πει ο γιατρός!”), αλλά αντιθέτως θέλουν να κάνουν ότι περνάει από χέρι τους για να είναι ΣΙΓΟΥΡΟΙ (όσο μπορούν) για την ασφάλεια του παιδιού τους. Ο τοκετός μου μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω πολλούς τέτοιους ανθρώπους και γνωρίζοντάς τους να γίνω πιο αισιόδοξη για το μέλλον όλων μας….. γιατί είμαστε ΠΟΛΛΟΙ τελικά!

 

Στέλλα Λουίζα Ματθαίου

Εαν ενδιαφερεστε για πληροφοριες μπορειτε να επικοινωνησετε με την Στελλα στελνοντας ενα email στο  strefi@yahoo.com

 

Η μαχη του τοκετου… Ο αγωνας για το δικαιωμα της γυναικας να επιλεξει να κανει φυσιολογικό τοκετό μετά από καισαρική (VBAC)

Published Αυγούστου 31, 2012 by sofiaathanasiadou

 

pregnancy_849x565

Διαβασα αυτο το πολυ ενδιαφερον αρθρο απο το Φωτοδεντρο εδω!

Πριν σας αφησω να διαβασετε αυτο το καταπληκτικο αρθρο θα ηθελα να μοιραστω μαζι σας την προσωπικη μου ιστορια…

Παντα ετρεμα την γεννα…

Η ιδεα του φυσιολογικου τοκετου με τρομοκρατουσε…

Το πρωτο πραγμα που συζητησα με τον γιατρο μου οταν ανακαλυψα οτι ειμαι εγκυος ηταν εαν μπορω να επιλεξω να κανω καισαρικη!

Με ξαφνιασε ποσο απολυτα συμφωνουσε μαζι μου λεγοντας μου πως πλεον ειναι επεμβαση ρουτινας και πως πλεον στο εξωτερικο δεν σε δεχονται για φυσιολογικο γιατι δεν υπαρχει λογος να περιμενεις και να καθυστερεις ρισκαρωντας και την υγεια του μωρου…

Πιστεψτε με πως ακομα και τα αντιθετα να μου ελεγε ημουν αποφασισμενη και πιστευω πως κανεις και τιποτε δεν μπορουσε να μου αλλαξει γνωμη!

Πηγαινοντας στην Θεσσαλονικη επισκευτηκα 2 διαφορετικους γιατρους και μιλησα με αλλους 4 μεχρι να καταληξω σε ποιον θα κλεισω χειρουργειο…

Ναι καλα καταλαβατε κανεις δεν μου ειπε οχι μην το κανεις…

Μην βιαστειτε να πειτε πως δεν σκεφτομουν την υγεια του παιδιου μου…

Ρωτησα και τους 7 γιατρους υπαρχει καποιος αλλος σοβαρος λογος που να ειναι καλυτερα για το παιδι να μην κανω καισαρικη?

Υπαρχει περιπτωση αυτη μου η αποφαση να ρισκαρει την ζωη του παιδιου μου?

Η απαντηση που πηρα απο ολους ηταν Οχι!

Το μονο προβλημα ηταν το σημαδι και ο μετεγχειρητικος πονος και οι πιθανες επιπλοκες κινδυνοι που ισως εχει το χειρουργειο!

Σοκαριστηκατε?

Δεν φοβαμαι τον πονο του χειρουργειου αλλα τρεμω το αγνωστο…

Φοβομουν οτι κατι θα συμβει την ωρα του τοκετου …

Φοβομουν τοσο πολυ που ισως αυτο ηταν αυτο που τους επεισε ολους…να δεχτουν αμεσως…

Ετσι σκεφτομουν τοτε…

Η αληθεια ειναι αλλη ομως και τρομακτικη!

Θυσιαζομαστε σαν αγελαδες (συγχωρεστε με για την παρομοιωση) στο βωμο του χρηματος…

Οσο πιο πολλες τοσο πιο γρηγορα …

Τρομοκρατουμαστε οτι δεν μπορουμε να γεννησουμε σπιτι μας με την βοηθεια της μαιας μας…

Τρομοκρατουμαστε και δεν μαθαινουμε ποτε ποσο επικυνδινο η ποσο κακο μπορει να κανει ο μη φυσιολογικος τοκετος τοσο στην μητερα η στο βρεφος…

Δεν ειμαι ειδημων αλλα εχω διαβασει αρκετα …

Δεν πιστευω πως θα μπορουσα ποτε να γεννησω φυσιολογικα ουτε πως θα το προσπαθουσα στην δευτερη εγκυμοσυνη η ακομα και εαν ξαναεμενα εγκυος..

Στην δευτερη εγκυμοσυνη η μητρα μου ηταν ετοιμη να σχιστει (ρηξη)…

Ακομα τρεμω στην ιδεα της γεννας αλλα υπαρχουν στιγμες που παρακολουθω βιντεο και φωτογραφιες απο γεννα στο σπιτι με την οικογενειακη θαλπωρη και δεν σας κρυβω οτι ζηλευω…

Μην αφησετε να σας στερησουν την επιλογη οποια και εαν ειναι αυτη!

Σοφια

Ένα συννεφιασμένο φθινοπωρινό απόγευμα πριν πέντε περίπου χρόνια, σε ένα νοσοκομείο της Νότιας Σκωτίας ένας κουρασμένος και αρκετά απηυδισμένος Μαιευτήρας βρίσκεται αντιμέτωπος με μια αποφασισμένη-για-όλα Πολωνή ασθενή.

Του Γεώργιου Κ. Μιχαλόπουλου*

Από τις εκφράσεις και τα αναψοκοκκινισμένα πρόσωπα είναι προφανές ότι υπάρχει έντονη διαφωνία. Η κυρία βρίσκεται στη δεύτερη εγκυμοσύνη της, το θέμα συζήτησης ο τρόπος τοκετού και εξελίσσεται η εξής στιχομυθία:

“Μα γιατί κυρία μου θέλετε σώνει και καλά να γεννήσετε με καισαρική;”
“Γιατί ο γιατρός μου στην Πολωνία κος Χειρουργόφσκι μου το είπε ξεκάθαρα μετά την πρώτη καισαρική – εγώ δεν μπορώ να γεννήσω φυσιολογικά.”
“Και πού το βασίζει αυτό;”
“Δεν ξέρω ακριβώς αλλά ξέρει αυτός. Έχει ξεγεννήσει και τη μάνα μου, με ξέρει από μωρό, τον εμπιστεύομαι απόλυτα.”
“Γιατί κάνατε την πρώτη καισαρική;”
“Γιατί ο γιατρός είπε ότι όπως και η μάνα μου έχω στενή λεκάνη και δεν μπορώ να γεννήσω φυσιολογικά.”
“Είχατε ποτέ τραύματα στη λεκάνη, τροχαία ατυχήματα, πάθατε ραχίτιδα…;”
“Όχι.”
“Ξέρετε ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να κρίνουμε εκ των προτέρων πότε μια λεκάνη είναι υπερβολικά στενή, ακόμα και με αξονική τομογραφία; Και ότι στατιστικά έχετε πιθανότητα πάνω από 70% να γεννήσετε φυσιολογικά, με λιγότερες επιπλοκές, γρηγορότερη ανάρρωση, κλπ. αν δώσετε στον εαυτό σας την ευκαιρία να δοκιμάσει το φυσιολογικό τοκετό;”
“ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΚΑΙΣΑΡΙΚΗ!!! Αλλιώς θα πάω στην Πολωνία να γεννήσω αφού δε με καταλαβαίνει κανείς εδώ!”

Στην Ελλάδα

Επιστροφή στην Ελλάδα του σήμερα. Όπου και πάλι κάποιες γυναίκες παραπονούνται ότι “κανείς δεν τις καταλαβαίνει”. Αλλά από την ανάποδη. Ενώ οι ίδιες πασχίζουν να γεννήσουν χωρίς παρεμβάσεις, το “σύστημα” τις θέλει να κάνουν καισαρική, ειδικά μάλιστα όταν έχουν κάνει ήδη μία. Και προκειμένου να τις πείσει, χρησιμοποιεί όλων των ειδών τα επιχειρήματα αλλά πρωτίστως χρησιμοποιεί το φόβο. Φόβο ότι θα υποστεί επιπλοκές το μωρό, φόβο ότι θα πεθάνει η μαμά στη γέννα, φόβο ότι δε θα μπορέσει να κάνει άλλα παιδιά, φόβο ότι θα χάσει τη μήτρα της, φόβο ότι θα υποφέρει. Και συνήθως οι γυναίκες ενδίδουν. Και το ποσοστό καισαρικών συνεχίζει να ανεβαίνει.

Ο τρόπος που θα γεννήσει μια γυναίκα δεν είναι πάντοτε στο χέρι της. Δεν πάνε όλες οι εγκυμοσύνες όπως θα θέλαμε, δεν είναι όλες οι έγκυες το ίδιο υγιείς, η κύηση και ο τοκετός έχουν από τη φύση τους απρόβλεπτα. Σε αυτές τις περιπτώσεις η παρέμβαση είναι όχι μόνο απαραίτητη αλλά σωτήρια. Η νεογνική και μητρική θνησιμότητα έχει βελτιωθεί θεαματικά τον τελευταίο αιώνα ακριβώς χάρη σε αυτές τις παρεμβάσεις. Όμως δεν χρειάζονται όλες οι γυναίκες κάποιου είδους ιατρική πράξη για να φέρουν στον κόσμο υγιή παιδιά. Ούτε είναι απαραίτητο πάνω από τα μισά Ελληνόπουλα να γεννιούνται με καισαρική για «να εξασφαλισθεί η καλή τους υγεία».

Ο ρόλος του γιατρού

Ο ρόλος του ιατρού είναι να συμβουλεύει ποιά παρέμβαση χρειάζεται, σε ποιον και πότε, ώστε να διορθωθεί τυχόν παρέκκλιση από το φυσιολογικό. Να συμβουλεύει, όχι να αποφασίζει. Πλην περιπτώσεων αντικειμενικής αδυναμίας, την απόφαση την παίρνει πάντα ο ασθενής βάσει της εμπεριστατωμένης άποψης και των στοιχείων που του παρουσιάζονται. Και ο γιατρός είναι υποχρεωμένος είτε να τη σεβαστεί είτε να παραπέμψει σε άλλο συνάδελφο, αν διαφωνεί ριζικά με αυτή την απόφαση. Χωρίς αντιπαραθέσεις, χωρίς εκφοβισμούς, χωρίς πικρίες – έτσι απλά.

Στη ζωή μας παίρνουμε όλοι καθημερινά σοβαρές αποφάσεις βάσει των δεδομένων που έχουμε. Ο καθένας μας μπορεί να κρίνει τα ίδια δεδομένα διαφορετικά από τον διπλανό του. Για παράδειγμα, το ποσοστό ρήξης της μήτρας κατά τον φυσιολογικό τοκετό μετά από καισαρική (VBAC) είναι περί το 0,74%. Για κάποιον αυτό είναι αμελητέο, για άλλον σημαντικό. Ο πρώτος μπορεί να δει το VBAC ως καλή ιδέα, ο δεύτερος ως τρέλα. Όμως και οι δυο πρέπει να έχουν το δικαίωμα να διαλέξουν αυτόνομα τι θέλουν να κάνουν, χωρίς εκφοβισμούς και χωρίς φανατισμούς.

Ο φανατισμός

Ο φανατισμός άλλωστε είναι πάντοτε κακός σύμβουλος σε ό,τι αφορά τη λήψη σωστών αποφάσεων. Στο χώρο των επιλογών τοκετού, φανατισμός υπάρχει άφθονος, ειδικά από ζευγάρια που, έχοντας πέσει θύματα του “συστήματος” στο παρελθόν, προσπαθούν πάση θυσία να πείσουν για τα καλά του φυσιολογικού τοκετού. Έχουν άδικο; Προφανώς και όχι, η φανατική στάση όμως  είναι αντιπαραγωγική. Το VBAC δεν είναι για όλους – μπορεί να είναι για πολλούς, αλλά όχι για όλους. Το αν είναι ιατρικά κατάλληλο για μια γυναίκα κρίνεται βάσει επιστημονικών στοιχείων και αποδείξεων, όχι επειδή “η κολλητή μου το έκανε και πήγαν όλα μια χαρά”.  Όσο άδικο είναι να αναγκάζουμε μια έγκυο να κάνει καισαρική υπό το καθεστώς του φόβου, τόσο άδικο είναι να τίθεται υπό πίεση να δοκιμάσει κάτι που μπορεί να την τρομάζει, να προτιμά να αποφύγει ή, ακόμα χειρότερα, είναι ιατρικά ακατάλληλο για την ίδια.

Κάποια στιγμή θα πρέπει και στη χώρα μας να αρχίσουμε να λαμβάνουμε όλοι υπόψη τα επιστημονικά στοιχεία όταν αποφασίζουμε για την υγεία μας. Και οι γιατροί και οι ασθενείς. Το να εφαρμόζω μια θεραπευτική παρέμβαση, από καισαρική ως τη χορήγηση αντιβίωσης, βάσει όχι του τι λένε τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα αλλά του τι πίστευε ο υπερήλικας Καθηγητής μου ή τι πιέσεις μου ασκεί η ασθενής μου, είναι όχι μόνο λάθος, είναι πλημμελής άσκηση της Ιατρικής. Με τον ίδιο τρόπο το να διαλέγω θεραπεία βασισμένη στο τι έκανε η θεία της κουνιάδας μου κι έγινε καλά, τη στιγμή που ζούμε σε μια εποχή που η πληροφορία είναι τόσο εύκολα προσβάσιμη είναι τουλάχιστον αφελές.

Ρωτήστε…

Ρωτήστε τους γιατρούς σας, ψάξτε πληροφορίες για την υγεία σας, μην αποδέχεστε μοιρολατρικά ό,τι σας λένε οι ειδικοί και οι “ειδικοί” αλλά μη μπαίνετε και σε λογικές φανατισμού. Απαιτείστε να σας πείσουν. Εάν δεν μπορούν να σας πείσουν συζητήστε το θέμα περαιτέρω ή με άλλους. Και βεβαιωθείτε ότι οι αποφάσεις για την υγεία σας τελικά ταιριάζουν στις δικές σας ανάγκες, όχι του “συστήματος”.

Ή του κυρίου Χειρουργόφσκι επί του προκειμένου…


*Ο Dr Γεώργιος Κ. Μιχαλόπουλος, DRCOG BSCCP, είναι Μαιευτήρας Χειρουργός Γυναικολόγος. Μπορείτε να βρείτε περισσότερα άρθρα του και λεπτομέρειες για το βιογραφικό του στο www.gynaikologia.gr

Δείτε ακριβως τί γίνεται την στιγμή που γεννιόμαστε!!! Ενα απιθανο βιντεο που δειχνει καρε καρε ενα μωρο οταν γεννιεται !

Published Ιουνίου 27, 2012 by sofiaathanasiadou

Το τί γίνεται στο εσωτερικό της κοιλιάς της γυναίκας όταν φέρνει στον κόσμο το παιδί της κατάφεραν να καταγράψουν για πρώτη φορά γιατροί σε νοσοκομείο του Βερολίνου.Η ομάδα των γιατρών επικεφαλής της οποίας είναι ο Christian Bamberg, πραγματοποίησαν αυτό το ιατρικό επίτευγμα το Νοέμβριο του 2010 όμως μέχρι πρότινος είχαν δημοσιευτεί μόνο κάποιες φωτογραφίες.
Το 30 δευτερολέπτων βίντεο δείχνει την στιγμή που μια 24χρονη εθελόντρια μητέρα προσπαθεί να σπρώξει με όλη της την δύναμη για να βγει το μωρό από το σώμα της.Μάλιστα οι γιατροί σταμάτησαν την καταγραφή λίγο πριν το μωρό βγει,προκειμένου να μην εκτεθεί στον θόρυβο της μαγνητικής τομογραφίας.

Το φιλμ αυτό θα βοηθήσει πολύ τους γιατρούς στο να παρατηρήσουν τις εσωτερικές διεργασίες στο σώμα της γυναίκας όταν γεννάει καθώς μέχρι πρότινος μελετούσαν με ανιχννευτές.
Επίσης θα βοηθήσει να δοθεί απάντηση στο γιατί το 15% των γυναικών γεννούν με καισαρική.

Η γυναίκα έκατσε 45 λεπτά μέσα στον τομογράφο ενώ οι γιατροί μπόρεσαν να παρακολουθήσουν τους παλμούς της καρδιάς του μωρού.

Δείτε το βίντεo

Πηγη Star.gr

Aπο την SuperMom Βιβη Κρητικου

Δειτε την αναπτυξη του βρεφους στην μητρα! Απο την συλληψη εως την γεννα!

Published Απριλίου 27, 2012 by sofiaathanasiadou

Ειναι ενα απο τα πιο γλυκα βιντεο που εχω παρακολουθησει!

Εχουν περασει 9 μιση μηνες απο τοτε που γεννησα αλλα ακομα θυμαμαι τα πρωτα σκιρτηματα του μωρου μου!

Ακομα βλεπω μπροστα μου τις εικονες της απο τον υπερηχο και θυμαμαι την αγωνια σαν χθες.

Αυτο το βιντεακι ειμαι σιγουρη πως θα σας αρεσει!

Σε καποιες θα ξυπνησει γλυκες αναμνησεις και σε καποιες αλλες θα δωσει μια ιδεα απο το τι προκειτε να συμβει!

Εχουμε πολλες εγκυουλες στην παρεα…

Με το καλο κοριτσακια μου!

Ποιες αλλαγες παρατηρουνται στο αιμα και στην καρδια της εγκυου στην εγκυμοσυνη?

Published Μαρτίου 11, 2012 by sofiaathanasiadou
Γραφει ο Μαιευτήρας / Γυναικολόγος / Ουρογυναικολόγος Νικος Παπανικολαου
50% αύξηση στον όγκο του αίματος. 30% – 50% αύξηση στην καρδιακό όγκο παλμού. Ο σφυγμός αυξάνεται ελάχιστα. Παρατηρείται μικρή ελάττωση της αρτηριακής πίεσης στο δεύτερο τρίμηνο της κύησης, λόγω ελάττωσης των περιφερικών αγγειακών αντιστάσεων. Η αρτηριακή πίεση επανέρχεται στο φυσιολογικό στο τρίτο τρίμηνο της κύησης.

Ο συνδυασμός της μεγαλύτερης αύξησης του όγκου του πλάσματος με την μικρότερη αύξηση των ερυθρών αιμοσφαιρίων οδηγεί σε αναιμία , η οποία είναι φυσιολογική κατά την κύηση.

Τα λευκά αιμοσφαίρια αυξάνονται σε 12.000 και μπορεί να φτάσουν και τα 20.000 κατά τον τοκετό. Ταυτόχρονα αυξάνονται οι παράγοντες πήξης I, VII, VIII, IX και X, ενώ παρατηρείται ελάττωση της πρωτεΐνης C και S καθώς και της ινοδογονολυτικής δραστηριότητας. Όλα τα παραπάνω κάνουν το αίμα να πήζει πιο εύκολα.

 
Me τον κ. Νικος Παπανικολαου μπορειτε να επικοινωνησετε στο γκρουπ του στο facebook

Γυναικα – Υγεία – facebook

 

Ειμαι εγκυος … η μηπως δεν ειμαι?

Published Ιανουαρίου 16, 2012 by sofiaathanasiadou

Εμαθα πως ειμαι εγκυος τυχαια, απροσμενα και φυσικα δεν το πιστευε κανεις…

Και πως να το πιστεψει αλλωστε αφου αντι να βαζω κιλα εγω ελιωνα σαν το κερι μεχρι και τον πεμπτο μηνα?

Την ιστορια θα σας την χρωσταω σας το υποσχομαι γιατι ειναι πολυ ενδιαφερον απο πολλες αποψεις!!!

Αν σας πω τα κους κους που κυκλοφορουσαν θα γελατε μεχρι αυριο χεχεχ….

Σε αυτη την κατηγορια θα σας πω ολα μου τα βιωματα και φυσικα περιμενω και τις δικες σας ιστοριες!!! φιλακιαααα

Εδω ειμαι 47 κιλα και εφτασα μεχρι 45… Εμοιαζα σαν junkie στην ομονοια….

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 899 other followers