Μα γιατι είναι αφηρημενο;

Published Οκτωβρίου 21, 2014 by sofiaathanasiadou
Μα γιατί είναι αφηρημένο;

Είναι ζιζάνιο, πανέξυπνο αλλά πολύ αφηρημένο. Μήπως είναι από τώρα ερωτευμένο; Ή μήπως έχει αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν «διάσπαση προσοχής»;
Το πιτσιρίκι σας έχει μια περιέργεια για το καθετί, όμως τίποτα δεν αιχμαλωτίζει για πολύ το ενδιαφέρον του. Αφήνει πάντα το παζλ του στη μέση και το μυαλουδάκι του πετάγεται από το ένα θέμα στο άλλο. Το καμαρώνετε σίγουρα, για την ζωηράδα του, αλλά ίσως σας διαφεύγει ότι η πολυπραγματοσύνη του δεν έχει στόχο. Μα γιατί άραγε το αθεόφοβο ξοδεύει όλη την φαντασία, την δημιουργικότητα και την ενέργειά του σε μισοκτισμένα κάστρα και ημιτελείς ζωγραφιές;
«Δυσκολευόμουν  να την κάνω να με προσέξει και να με υπακούσει. Στο νηπιαγωγείο συμμετείχε το πολύ δέκα λεπτά με τα υπόλοιπα παιδιά. Προτιμούσε τα παιχνίδια με κίνηση έξω στην αυλή. Όταν πήγε πέρσι στο δημοτικό, η δασκάλα της με πληροφόρησε πως η Δανάη έδειχνε συνεχώς αφηρημένη και δεν μπορούσε να ολοκληρώσει μια άσκηση. Διάβαζε, έγραφε και απαντούσε στις ερωτήσεις τόσο βιαστικά, που έκανε πολλά λάθη. Έτρεχε ανάμεσα στα θρανία και μιλούσε συνέχεια με τους συμμαθητές της, με αποτέλεσμα να βγάλει την φήμη της «άτακτης» μαθήτριας»  εξομολογείται η μητέρα της Δανάης.
Οι γονείς της Δανάης την πήγαν σε ειδικό. Η διάγνωσή του ήταν ότι παρουσίαζε «διάσπαση προσοχής». Μπορεί να σας ακούγεται φοβερό και τρομερό, η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Και αυτό γιατί είναι ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά και, όσο πιο έγκαιρα ξεκινήσει η θεραπεία, τόσο σύντομη θα είναι.
Αφηρημένα μεν, πανέξυπνα δε!
Αν διαπιστωθεί ότι το παιδί σας εμφανίζει αυτό το σύνδρομο, δεν σημαίνει ότι υστερεί σε εξυπνάδα. Όπως πολλά συνομήλικά του, δεν καταφέρνει να προσηλωθεί σε μια δραστηριότητα, γιατί όλα τα ερεθίσματα του περιβάλλοντός απασχολούν το ίδιο σοβαρά το μυαλό του. Έτσι όταν παίζει με ένα παιχνίδι, ή όταν γράφει ή διαβάζει, η προσοχή του διασπάται με το παραμικρό και αισθάνεται νευρικότητα. Θα αλλάζει συνέχεια το παιχνίδι, γιατί θεωρεί το καινούργιο πιο ενδιαφέρον, κι όταν θα μελετάει δεν θα θυμάται τι έχει γράψει ή διαβάσει, θα μπερδεύει τα γράμματα, θα παραλείπει λέξεις και τελικά δεν θα ολοκληρώνει αυτό που είχε ξεκινήσει.
Πολλά παιδιά που εκδηλώνουν αυτή την διαταραχή της προσοχής, αργούν να μιλήσουν, γιατί δεν παρακολουθούν την ομιλία των γονιών τους. Συχνά μάλιστα, δεν μπορούν να προφέρουν ορισμένους φθόγγους όπως το ρ, λ, σ, θ.
Τα αίτια
Η διάσπαση προσοχής δεν έχει σχέση με την δυσλεξία. Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι επίκτητη και οφείλεται στο γεγονός ότι το παιδί  δεν έχει μάθει από το περιβάλλον του να έχει οργανωμένο πρόγραμμα και να συγκεντρώνεται σε δραστηριότητες. Γι’ αυτό άλλωστε, τα συμπτώματα υποχωρούν με την κατάλληλη θεραπευτική παρέμβαση και το παιδί μπορεί αργότερα ακόμη και να αριστεύσει.
Τα ενοχοποιητικά σημάδια
Η διάσπαση προσοχής μπορεί να εντοπιστεί από την προσχολική ηλικία και συνήθως πριν από τα έβδομα γενέθλια του παιδιού, από τους γονείς ή τον εκπαιδευτικό. Υπάρχουν ορισμένα σημάδια που κρούουν τον κώδωνα. Αν έξι από όσα αναφέρουμε παρακάτω, επιμείνουν πάνω από έξι μήνες, τότε η αφηρημάδα του μικρού σας μάλλον χρειάζεται ειδικό θεραπευτή.
Παρατηρήστε, λοιπόν αν το παιδί σας δεν μπορεί να:

-      Ολοκληρώσει μια δραστηριότητα
-      Ακολουθήσει εντολές
-      Παίξει ομαδικά
-      Περιμένει και ακολουθεί τη σειρά του
-      Οργανώσει τον εαυτό του στα σχολικά καθήκοντα
-      Διατηρεί την προσοχή του σε μια απασχόληση
-      Ανταποκριθεί στο κάλεσα της νηπιαγωγού ή της δασκάλας
-      Είναι υπεύθυνο για τα πράγματά του, αφού τα ξεχνά συνεχώς
-      Προσέξει ό,τι του λέτε και δίνει την εντύπωση ότι αφαιρείται ή χαζεύει.
Δυσκολίες στο σχολείο
Ένα παιδί του νηπιαγωγείου μπορεί να εστιάζει την προσοχή του για τουλάχιστον μισή ώρα σε μια δραστηριότητα. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να παρακολουθήσει στο δημοτικό τη διδακτική ώρα. Αν όμως εγκαταλείπει γρήγορα την προσπάθεια όταν το παζλ ή το κατασκευαστικό παιχνίδι δυσκολεύει, τότε γίνεται φυγόπονο, δεν αναζητά λύσεις και δεν αξιολογεί την ευκαιρία να εξερευνήσει όλες τις δυνατότητες του παιχνιδιού.
Έτσι λοιπόν αν εμείς οι γονείς δεν δώσουμε σημασία στα συμπτώματα αυτά, το παιδί, πηγαίνοντας στο δημοτικό, θα έχειμαθησιακές δυσκολίες, ακριβώς επειδή δεν θα μπορεί να συγκεντρώνεται  και θα είναι ενοχλητικό εξαιτίας της συμπεριφοράς του. Και παρ’ όλο που δεν θα στερείται εξυπνάδας, θα γίνει την εντύπωση ότι είναι άτακτο, αδιάφορο, τεμπέλικο, με αποτέλεσμα να νιώθει αποτυχημένο και ανεπιθύμητο.
«Ο Νικόλας είναι υγιέστατος, αλλά από τότε που πήγαινε στο νηπιαγωγείο ήταν αδέξιος, δεν είχε καλό προσανατολισμό και σκουντουφλούσε στα έπιπλα. Δυστυχώς δεν δώσαμε αμέσως προσοχή σε αυτές τις αδυναμίες. Έτσι, τώρα που πρωτοπήγε σχολείο, κουράζεται εύκολα όταν ζωγραφίζει, πιάνει το μολύβι σαν να είναι κατσαβίδι και τα σχέδιά του δεν έχουν συγκεκριμένο σχήμα και καθαρές γραμμές. Μπερδεύει το δεξί με το αριστερό και το «πριν» με το «μετά». Η δασκάλα του πιστεύει ότι δεν την προσέχει καθόλου και δυσκολεύεται να μάθει ανάγνωση και γραφή. Όταν τον ρωτάω πως πέρασε την μέρα του, διηγείται τις δραστηριότητες χωρίς σειρά, αρχή μέση και τέλος».
Δυστυχώς οι δυσκολίες αυτές περνούν «απαρατήρητες» μέχρι το παιδί να πάει στο νηπιαγωγείο ή στο δημοτικό. Το πρόβλημα εντοπίζεται αργοπορημένα, γιατί συνήθως εμείς οι γονείς είμαστε πιο ευαισθητοποιημένοι με την ομιλία του παιδιού μας παρά με τις κινητικές του δεξιότητες, την ικανότητά του να συγκεντρώνεται και να συνεργάζεται. Οι παιδίατροι από την άλλη, δεν το εξετάζουν για διάσπαση προσοχής, στους ελέγχους ρουτίνας. Η διάγνωση άλλωστε, απαιτεί αρκετό χρόνο, εξειδικευμένα ερωτηματολόγια και σταθμισμένα τεστ. Γι’ αυτό και τα παιδιά σαν την Δανάη και τον Νικόλα φτάνουν στην πρώτη δημοτικού με μεγάλες δυσκολίες. Αν αυτές οι δυσκολίες δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα το παιδί θα:

-      έχει φτωχό λεξιλόγιο και ίσως κακή άρθρωση
-      χαρακτηρίζεται ως κακός μαθητής
-      αποσύρεται σταδιακά από τις σχολικές δραστηριότητες
-      πετυχαίνει λιγότερα από όσα μπορεί
-      αντιμετωπίζει, με την πάροδο του χρόνου, κοινωνικά και συναισθηματικά προβλήματα προσαρμογής.
Κι όμως υπάρχει λύση!
Το παιδί με διάσπαση προσοχής δεν βελτιώνεται με παρατηρήσεις, το αντίθετο μάλιστα γιατί πληγώνεται συναισθηματικά. Μπορεί όμως να βοηθηθεί από ειδικούς που θα το καθοδηγήσουν να γίνει περισσότερο δημιουργικό, συγκεντρωμένο και συνεργάσιμο και θα του διδάξουν τις έννοιες του χώρου και του χρόνου, να ακολουθείεντολές, ακόμα και να πιάνει καλύτερα το μολύβι.
Το κάθε παιδί ακολουθεί ένα πρόγραμμα σύμφωνα με τις ανάγκες του, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του. Μπορεί να αρχίσει θεραπεία  -είναι αυστηρά ατομική- γύρω στα τέσσερα με πέντε χρόνια του, ώστε να ενταχθεί εύκολα στην σχολική ζωή. Η παρέμβαση των ειδικών μπορεί να  φέρει αποτελέσματα μέσα ε τρεις μήνες ως ένα χρόνο, με δύο συνεδρίες των 45 λεπτών. Η θεραπευτική αγωγή μπορεί, φυσικά να ξεκινήσει και αργότερα. Η συμβολή μας ως γονείς είναι καθοριστική. Χρειάζεται όχι μόνο να συνεργαζόμαστε με τους ειδικούς, αλλά και να απασχολούμε δημιουργικά το παιδί και να το βοηθάμε να ολοκληρώσει τις προσπάθειές του.
Με την συνεργασία της κας Ειρήνης Αργύρη (ψυχολόγος – παιδοψυχολόγος MSc UCLan, UK)
imommy

ΑΓΑΠΑ ΚΑΙ ΒΟΗΘΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.

Published Οκτωβρίου 21, 2014 by sofiaathanasiadou

Τα παιδιά του σήμερα θα γίνουν ο πολιτισμός του αύριο. Το να φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο σήμερα είναι σαν να βάζεις κάποιον μέσα σε ένα κλουβί με τίγρεις. Τα παιδιά δεν μπορούν να χειριστούν το περιβάλλον τουςκαι δεν έχουν πραγματικά εφόδια. Χρειάζονται αγάπη και βοήθεια για να τα καταφέρουν.

Πρόκειται για ένα ευαίσθητο πρόβλημα. Συχνά οι θεωρίες για το πώς να ανατρέφεις ή να μην ανατρέφεις ένα παιδί είναι όσες και οι γονείς. Όμως, αν αυτό γίνει εσφαλμένα, μπορεί να προκύψει μεγάλη θλίψη, και ακόμα και να περιπλέξει τα δικά του κατοπινά χρόνια. Κάποιοι προσπαθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους όπως μεγάλωσαν τους ίδιους, άλλοι επιχειρούν το ακριβώς αντίθετο, πολλοί επιμένουν πως τα παιδιά θα έπρεπε απλά και μόνο να τ’ αφήσεις να μεγαλώσουν από μόνα τους. Τίποτα από τα παραπάνω δεν εγγυάται επιτυχία. Η τελευταία μέθοδος βασίζεται σε μια υλιστική η ιδέα ότι η ανάπτυξη του παιδιού είναι παράλληλη με την εξελικτική ιστορία του ανθρώπινου γένους, πως με κάποιο μαγικό τρόπο, ανεξήγητο, το «νευρικό σύστημα» του παιδιού θα «ωριμάσει» καθώς μεγαλώνει, και το αποτέλεσμα θα είναι ένας ηθικός και καλότροπος ενήλικος, και καλότροπος ενήλικος. Παρ’ όλο που η θεωρία αυτή καταρρίπτεται με ευκολία –απλώς με το να παρατηρήσει κανείς το μεγάλο αριθμό εγκληματιών που για κάποιο λόγο το «νευρικό τους σύστημα» δεν ωρίμασε– είναι ένας τεμπέλικος τρόπος να μεγαλώνει κανείς παιδιά κι έτσι αποκτάει κάποια δημοτικότητα. Δεν προνοεί για το μέλλον του πολιτισμού σου ή για τα χρόνια των γηρατειών σου.

Ένα παιδί μοιάζει λιγάκι σαν άγραφη πλάκα. Αν γράψεις τα λάθος πράγματα πάνω της, θα λέει τα λάθος πράγματα. Αλλά, σε αντίθεση με μια πλάκα, ένα παιδί μπορεί ν’ αρχίσει να γράφει από μόνο του· το παιδί τείνει να γράφει ό,τι έχει ήδη γραφτεί. Το πρόβλημα περιπλέκεται από το γεγονός ότι, ενώ τα περισσότερα παιδιά μπορούν να είναι πολύ ευπρεπή, μερικά γεννιούνται παράφρονες και, σήμερα, μερικά γεννιούνται ακόμα και τοξικομανείς· όμως τέτοιες περιπτώσεις είναι λίγες και σπάνιες.

Δεν είναι καλό απλά και μόνο να προσπαθείς να «εξαγοράσεις» το παιδί με ένα βουνό από παιχνίδια κι αγαθά ή να το κάνεις να ασφυκτιά και να το προστατεύεις· το αποτέλεσμα μπορεί να είναι εξαιρετικά άσχημο.

Πρέπει κανείς να αποφασίσει τι είναι αυτό που ο ίδιος θέλει το παιδί του να γίνει. Αυτό καθορίζεται από αρκετά πράγματα: α) από αυτό που βασικά μπορεί να γίνει το παιδί λόγω έμφυτων ικανοτήτων και δυνατοτήτων, β) από αυτό που θέλει το παιδί να γίνει πραγματικά, γ) από αυτό που θέλει κάποιος να γίνει το παιδί, δ) από τα διαθέσιμα μέσα. Όμως, θυμήσου πως, όπου κι αν καταλήγουν όλα αυτά, το παιδί δε θα επιβιώσει καλά εκτός κι αν γίνει τελικά αυτοδύναμο και πολύ έντιμο. Αλλιώς, το τελικό αποτέλεσμα πιθανόν να είναι ένα παιδί που είναι βάρος σε όλους, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού του.

Όση κι αν είναι η αγάπη σου για το παιδί, θυμήσου πως, μακροπρόθεσμα, το παιδί δεν μπορεί να επιβιώσει σωστά αν δεν το καθοδηγήσει κάποιος να κάνει κάποια βήματα πάνω στο δρόμο για την επιβίωση. Αν το παιδί ακολουθήσει λάθος δρόμο, δε θα είναι τυχαίο· η σύγχρονη κοινωνία είναι κομμένη και ραμμένη έτσι ώστε να αποτύχει ένα παιδί.

Θα βοηθήσει εκπληκτικά αν κερδίσεις την κατανόηση και τη συμφωνία ενός παιδιού

Αυτό που είναι πράγματι αποτελεσματικό είναι απλώς να προσπαθείς να ακουσεις το παιδι. Είναι σίγουρα αλήθεια πως το παιδί χρειάζεται φίλους. Προσπάθησε να βρεις ποιο είναι το πρόβλημα του παιδιού πραγματικά, και, χωρίς να καταπνίγεις τις δικές του λύσεις, προσπάθησε να βοηθάς να το λύνει. Παρατήρησέ το – αυτό ισχύει και για τα μωρά ακόμα. Άκουσε αυτό που σου λένε τα παιδιά για τη ζωή τους. Άφησέ τα να βοηθούν – αν δεν το κάνεις πνίγονται από ένα αίσθημα υποχρέωσηςπου πρέπει μετά να καταπιέσουν.

Θα αποτελέσει τεράστια βοήθεια για το παιδί αν κερδίσεις την κατανόησή του κι έχεις τη συμφωνία του να ακολουθήσει αυτόν το δρόμο προς την ευτυχία και το βάλεις να τον ακολουθήσει. Θα μπορούσε να έχει μια τεράστια επίδραση στην επιβίωση του παιδιού – και στη δική σου.

Ένα παιδί εκ των πραγμάτων δεν τα πάει καλά χωρίς αγάπη. Τα περισσότερα παιδιά μπορούν να την ανταποδώσουν σε αφθονία.

Ο δρόμος προς την ευτυχία
έχει στην πορεία του το
ν’ αγαπάς και να βοηθάς τα παιδιά από τη βρεφική ηλικία
μέχρι το κατώφλι της ενήλικης ζωής τους.

Απο το βιβλιο Ο δρομος προς την ευτυχια

Λενα

Πως θα αγαπησει το παιδι σας την ασκηση

Published Οκτωβρίου 20, 2014 by sofiaathanasiadou
Πώς θα αγαπήσει το παιδί σας την άσκηση
Τι μπορείτε να κάνετε για να πείσετε τα παιδιά σας να επιλέξουν κάποια δραστηριότητα ή άθλημα;

Ασκηθείτε μαζί

Το βραδινό γεύμα τελείωσε. Αντί να πάτε στην τηλεόραση κατευθυνθείτε προς την πόρτα. Πηγαίνετε για περίπατο, μιλώντας για ανάλαφρα θέματα. Δεν είναι ώρα να μιλήσετε με το παιδί σας για τους βαθμούς του. Είναι ώρα για ψυχαγωγία.

Μια ώρα την ημέρα

Τα παιδιά χρειάζεται να κινούνται για 60 λεπτά την ημέρα. Η ώρα της άσκησης δεν χρειάζεται να γίνεται όλη μεμιάς. Μπορείτε να τη χωρίσετε κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ακόμα και η βόλτα με τον σκύλο μετρά.

Βηματόμετρο

Στα παιδιά αρέσουν τα gadgets. ‘Ενας βηματομετρητής μπορεί να τα παρακινήσει να κινηθούν περισσότερο. Πάρτε ένα για κάθε παιδί. Στη συνέχεια χρησιμοποιήστε μίνι- προκλήσεις για να κινηθούν τα παιδιά κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Επιλέξτε το μέρος

Φαίνεται απλό, αλλά ορισμένες φορές πρέπει να επιλέξετε τη σωστή τοποθεσία. Πηγαίντε τα παιδιά σε μια αυλή ή γήπεδο, στο πάρκο ή κάντε πικ νικ με φίλους.

Μπορεί να μη χρειάζεται να πασχίσετε πολύ για να τα κάνετε να κινηθούν. Μπορεί να εμπνευστούν από το περιβάλλον ή άλλα παιδιά.

Ψάξτε για μαθήματα

Τα μαθήματα, όπως χορός, τέννις, γιόγκα, μπορεί να είναι καλός τρόπος να κάνετε τα παιδιά σας να αγαπήσουν την άσκηση.

Κάντε την άσκηση διασκέδαση

Δεν χρειάζεται να πείτε τη λέξη «άσκηση». Φυτέψτε λουλούδια. Περπατήστε ως τη βιβλιοθήκη. Κάντε έναν χιονάνθρωπο. Κάντε την άσκηση να μοιάζει διασκεδαστικό κομμάτι της καθημερινότητας, όχι κάτι που πρέπει να γίνει με το ζόρι.

Δώστε στα παιδιά ενθάρρυνση

Μπορεί να χρειαστεί λίγος χρόνος. Αν το παιδί δεν θέλει να ασκηθεί αμέσως, μην καταθέσετε τα όπλα. Πείτε καλά λόγια για αυτό που κάνει. Βοηθήστε το να δοκιμάσει δραστηριότητες που δεν είναι ανταγωνιστικές, όπως το hiking ή το καγιάκ. Δοκιμάστε διάφορα σπορ ή δραστηριότητες και βοηθήστε τα παιδιά να δουν ότι η άσκηση είναι για όλους.

Βρείτε το πάθος σας

Αν θέλετε να ασκούνται τα παιδιά σας, βοηθά αν ασκείστε εσείς ο ίδιος. Αν σας βλέπουν να κινείστε, τα παιδιά γνωρίζουν ότι είναι η κίνηση είναι φυσιολογικό, σημαντικό μέρος της ζωής, που μπορεί να είναι διασκεδαστικό.

Βρείτε μια δραστηριότητα που πραγματικά ευχαριστιέστε. Στη συνέχεια μοιραστείτε τη με τα παιδιά. Αν δεν έχετε γυμναστεί τον τελευταίο καιρό, μπορείτε να αρχίσετε μαζί.

govastileto

Ο ρόλος του πατέρα στην ψυχική ανάπτυξη του παιδιού

Published Οκτωβρίου 20, 2014 by sofiaathanasiadou
Ο ρόλος του πατέρα στην ψυχική ανάπτυξη του παιδιού

Συνήθως ο πατέρας είναι αυτός ο οποίος εδραιώνει στην ψυχή του παιδιού το συναίσθημα της ασφάλειας.

Θεωρείται ο προστάτης και ο υπερασπιστής της οικογένειας. Για πολύ καιρό οι θεωρητικοί της ψυχολογίας αγνόησαν το ρόλο του πατέρα στην οικογένεια και ειδικά στην ανάπτυξη του παιδιού. Ίσως γιατί πίστευαν ότι η επίδραση του έχει μικρότερη σημασία από εκείνη της μητέρας.

Σήμερα η επιστήμη της ψυχολογίας έγκυρα μας λέει ότι η αλληλεπίδραση πατέρα-παιδιού είναι πολύ σημαντική και επηρεάζει θετικά ή αρνητικά την προσωπικότητα του παιδιού.

Αρχικά, όλοι ως βρέφη βιώνουμε μια ενότητα με τη μητέρα, η οποία ικανοποιεί τις ανάγκες μας πρόθυμα και με ευαισθησία. Η μητέρα στους πρώτους αυτούς μήνες είναι σημαντικός παράγοντας διαμόρφωσης της προσωπικότητας του ανθρώπου. Ο πατέρας πρέπει να αποδεχτεί αυτή τη σχέση και αργότερα με την παρουσία του στο πλάι της γυναίκας του, να ξεκινήσουν οι προσπάθειες ανεξαρτητοποίησης του βρέφους από τη σχέση προσκόλλησης με τη μητέρα, προκειμένου η σχέση αυτή να μην λάβει παθολογικά χαρακτηριστικά και να μην γίνει η αιτία ψυχολογικών προβλημάτων στη μετέπειτα ενήλικη ζωή.

Η πατρότητα είναι το ίδιο ευχάριστη και απαραίτητη στο παιδί με τη μητρότητα. Το ίδιο το παιδί αισθάνεται ιδιαίτερη ικανοποίηση όταν δέχεται τις φροντίδες του πατέρα του, ενώ ταυτόχρονα πολλοί πατέρες χαρακτηρίζουν τη συγκίνηση που λαμβάνουν από τις αντιδράσεις των παιδιών τους, σαν ένα από τα πιο μεγάλα πλεονεκτήματα του να είναι κανείς πατέρας.

Ο πατέρας που συμπεριφέρεται απέναντι στο παιδί του με στοργή και φροντίδα συμβάλλει σημαντικά στην ευτυχία και την ψυχική ισορροπία του παιδιού του. Μεταξύ άλλων, η σεξουαλική ταυτότητα του παιδιού εξαρτάται σε ένα μεγάλο βαθμό από τη στάση του πατέρα. Όταν ο πατέρας απουσιάζει, παρατηρείται έλλειψη ανδρικού προτύπου και το παιδί καλείται να ανακαλύψει από μόνο του την έννοια της ανδρικής του ταυτότητας. Αυτό έχει ως συνέπεια τα αγόρια να γίνονται ευάλωτα στη μίμηση αρνητικών στερεοτυπικών ανδρικών συμπεριφορών, όπως αυτές διαμορφώνονται στα πλαίσια της εκάστοτε κοινωνίας (σκληρές, επιθετικές και βίαιες συμπεριφορές) και οι οποίες θα στέκονται εμπόδιο στη μελλοντική σχέση τους με το άλλο φύλο.

Η μικρή συμμετοχή ενός πατέρα στη ζωή του παιδιού του, και η οποία χαρακτηρίζεται από αποδοκιμασίες, επιπλήξεις και σωματικές τιμωρίες, δημιουργεί αισθήματα ματαίωσης και απέχθειας του παιδιού προς τον πατέρα. Η υιοθέτηση εκ μέρους του πατέρα μιας τέτοιας άσχημης και ανώριμης συμπεριφοράς, δημιουργεί αυξημένες πιθανότητες είτε για παραβατική, βίαιη αντίδραση από μέρους του παιδιού είτε για ολοκληρωτική υποταγή του στις απαιτήσεις των γονιών τους. Αμφότερες οι καταστάσεις αυτές έχουν καταστροφικές συνέπειες στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας του παιδιού.

Εκτός όμως από την ποσότητα του χρόνου που αφιερώνει ο πατέρας στην ανατροφή του παιδιού του, εξίσου σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και η ποιότητα της σχέσης πατέρα-παιδιού. Η επιρροή του πατέρα πάνω στο παιδί θα ήταν πιο μεγάλη, αν ακόμα και τις λίγες ώρες που περνούν μαζί, τις διέθετε για να γνωρίσουν καλύτερα ο ένας τον άλλο. Ο πατέρας πρέπει να είναι ο πρώτος και καλύτερος φίλος του παιδιού από τον πρώτο χρόνο της ηλικίας του. Για να γίνει αυτό δεν πρέπει το παιδί να τον φοβάται, αλλά να τον σέβεται και να τον αγαπά.

Από τη μεριά της η μητέρα πρέπει να διάκειται θετικά για τις σχέσεις του παιδιού της με τον πατέρα, να τις βοηθά και όχι να γίνεται εμπόδιο σε αυτές. Γύρω στα πέντε το παιδί δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τον πατέρα του. Είναι μια φυσιολογική εκδήλωση που πρέπει να ενισχυθεί και από τους δύο γονείς και όχι να τη βλέπει η μητέρα σαν ταπείνωση ή παραμερισμό της. Ο γιος διδάσκεται πώς να γίνει πατέρας από τον ίδιο του τον πατέρα, παρατηρεί τις σχέσεις του πατέρα του με τα άλλα αδέρφια του και παρακολουθεί προσεκτικά τον τρόπο που αντιδρά ο πατέρας απέναντι στον ίδιο. Το κορίτσι μαθαίνει πώς είναι ο άνδρας και πώς συμπεριφέρεται ο πατέρας. Οι σχέσεις του πατέρα με τη μητέρα προσφέρουν στα παιδιά την ευκαιρία να παρατηρούν όλες τις πλευρές της συμπεριφοράς τους σαν συζύγων. Ειδικά για το αγόρι ο πατέρας αποτελεί το πρότυπο που σαν μικρός το μιμείται και σαν μεγάλος θέλει να ταυτιστεί μαζί του.

Είναι φανερό πως κανείς από τους δύο γονείς δεν μπορεί να αναπληρώσει τα καθήκοντα του άλλου. Το περιεχόμενο του ρόλου τους είναι ξεχωριστό, σημαντικό και απαραίτητο για την ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.

Φτιαχνουμε Μπολακια απo Ανακυκλωμενο Χαρτι

Published Οκτωβρίου 18, 2014 by sofiaathanasiadou

Μάθε πως φτιάχνεται το χαρτί, μια τέχνη που υπάρχει πάνω από 4.000 χρόνια, ακολουθώντας αυτά τα απλά βήματα ανακυκλώνοντας και μετατρέποντας το απλό χαρτί σε ένα όμορφο διακοσμητικό μπολ για το γραφείο σου.

kidsfun.gr-photo-paixnidia-kolpa-mpol me anakyklwmweno xarti

Υλικά Κατασκευής
Εφημερίδα
Χρωματιστό χαρτί
Μπλέντερ
Ζεστό νερό
Μεγάλο σουρωτήρι
Μεγάλο μπολ

Στάδια Κατασκευής
Κόψε 2 φύλλα χαρτιού του ίδιου χρώματος και ένα φύλλο εφημερίδας σε μικρά κομματάκια και βάλε τα στο μπλέντερ με ζεστό νερό. Ανακάτεψέ τα στο μηχάνημα μέχρι να γίνουν πολτός

Σούρωσε το μείγμα και άφησέ το να στεγνώσει για περίπου 10 λεπτά . Εν τω μεταξύ χρησιμοποίησε ένα πανάκι για να απλώσεις λίγο λάδι στο σουρωτήρι. Αυτό θα βοηθήσει να ξεκολλήσει το μπολάκι σου πιο εύκολα από το σουρωτήρι

Κόψε χρωματιστό χαρτί στα σχήματα που θες και βούτα τα κομμάτια στο νερό. Το ποθέτησέ τα στο σουρωτήρι γι ανα δικοσμήσεις την εξωτερική πλευρά του μπολ

Με τα δάχτυλά σου άρχισε σιγά σιγά να βάζεις ένα λεπτό στρώμα από το χάρτινο πολτό καλύπτοντας την επιφάνεια στο σουρωτήρι. Πίεζε ελαφρά το χαρτί στο σουρωτήρι καθώς το τοποθετείς για να φύγει το περίσσευμα του νερού.

Αν θες μπορείς να διακοσμήσεςι με κομμένα χαρτάκια και εσωτερικά το μπολ όπως έκανες και για την εξωτερική πλευρά.
Άφησέ το σουρωτήρι σε ένα μεγάλο μπολ για να στραγγίξει το νερό και να στεγνώσει η κατασκευή σου .

Αφαίρεσε το χάρτινο μπολ από το σουρωτήρι με προσοχή. Χρησιμοποίησέ το για να βάλεις τα μικρά σου παιχνίδια, ή τους βόλους

http://kidsfun.gr/

Πoτε πρεπει να επισκεφθειτε τον οφθαλμιατρο με το παιδακι σας;

Published Οκτωβρίου 16, 2014 by sofiaathanasiadou
Πότε πρέπει να επισκεφθείτε τον οφθαλμίατρο με το παιδάκι σας;
Στη χώρα μας οι περισσότεροι γονείς, αν και φροντίζουν συστηματικά για την υγεία των παιδιών τους, δεν φαίνεται να δείχνουν το ίδιο ενδιαφέρον και για τα μάτια τους. Μάλιστα, σύμφωνα με το mother.gr, τα πιο πολλά παιδιά επισκέπτονται για πρώτη φορά οφθαλμίατρο, λίγο πριν ξεκινήσουν το δημοτικό για να πάρουν το αντίστοιχο πιστοποιητικό, ενώ είναι πιθανόν από φέτος που δεν απαιτείται πλέον αυτό το πιστοποιητικό, πολλά παιδάκια να καθυστερήσουν ακόμα περισσότερο αυτήν την επίσκεψη.Κανονικά ο οφθαλμολογικός έλεγχος θα πρέπει να ξεκινά πολύ νωρίς και να επαναλαμβάνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ωστόσο, αν το παιδί σας εμφανίζει κάποιο από τα παρακάτω συμπτώματα, θα πρέπει να επισκεφτείτε παιδοφθαλμίατρο άμεσα:
  • Τρίβει συνεχώς και έντονα τα μάτια του.
  • Κλείνει ή καλύπτει το ένα του μάτι όταν κοιτάζει ένα αντικείμενο.
  • Γέρνει το κεφάλι του προς μια πλευρά όταν εστιάζει σε ένα αντικείμενο ή βλέπει τηλεόραση.
  • Ανοιγοκλείνει πολλές φορές τα βλέφαρα του.
  • Κρατά τα βιβλία πολύ κοντά στα μάτια του ή πηγαίνει πολύ κοντά στην τηλεόραση για να δει.
  • Σκοντάφτει συχνά και πέφτει φαινομενικά χωρίς λόγο.
  • Δεν μπορεί να συμμετέχει σε παιχνίδια, γιατί παραπονιέται ότι δεν βλέπει καλά.
  • Τα ματάκια του φαίνεται να αλληθωρίζουν.
Να θυμάστε ότι η καλή όραση αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ομαλή σωµατική και πνευματική ανάπτυξη των παιδιών, αφού ένα παιδί που δεν βλέπει καλά, είναι απόλυτα λογικό να μην μπορεί να συγκεντρωθεί , να μην μπορεί να διαβάσει , να είναι ανήσυχο και πιθανόν να εμφανίσει στο μέλλον μαθησιακές δυσκολίες.Επίσης, πρέπει να ξέρετε ότι υπάρχουν κάποιες παθήσεις των οφθαλμών, όπως για παράδειγμα η αμβλυωπία ή αλλιώς «τεμπέλικο μάτι», οι οποίες αν δεν διαγνωστούν και δεν αντιμετωπιστούν εγκαίρως, μετά δυστυχώς δεν διορθώνονται. Για όλους αυτούς τους λόγους, λοιπόν, μην αμελείτε τον προληπτικό έλεγχο των ματιών των παιδιών σας και βάλτε στο πρόγραμμα σας μια επίσκεψη σε παιδοφθαλμίατρο.
gobastileto

Μηπως το παιδι σας πασχει απο σχολικη φοβια?

Published Οκτωβρίου 16, 2014 by sofiaathanasiadou
Μήπως το παιδί σας «πάσχει» από σχολική φοβία;

Όταν η άρνηση για το σχολείο προχωρά πέρα από την απλή απροθυμία, σκεφτείτε μήπως πάσχει από «σχολική φοβία»
Μήπως κάθε Δευτέρα πρωί, βλέπετε το παιδί να «κουκουλώνεται» με τα σκεπάσματα, να παραπονιέται ότι  πονάει το κεφάλι του, η κοιλιά του, νιώθει ζαλάδα, ή θέλει να κάνει εμετό; Αν αυτά τα παράπονα επαναλαμβάνονται κάθε τόσο, ίσως είναι καιρός να ανησυχήσετε.

Τι είναι η σχολική φοβία;
Αρχικά αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε είναι πως η σχολική φοβία δεν έχει να κάνει ούτε με τη φυσιολογική άρνηση που μπορεί να παρουσιάσουν τα παιδιά τις πρώτες μέρες της σχολικής χρονιάς ούτε με την επίσης φυσιολογική επιθυμία για μια μέρα κοπάνας.

Με τον όρο σχολική φοβία εννοούμε τον έντονο και συχνά αδικαιολόγητο φόβο που εκφράζεται με τη δυσκολία και επίμονη άρνηση του παιδιού να πάει στο σχολείο

Η συγκεκριμένη φοβία διαφέρει από το άγχος του αποχωρισμού, το οποίο εμφανίζεται από τον έβδομο μήνα έως το δεύτερο περίπου έτος της ζωής του παιδιού και σχετίζεται με την ανησυχία του ότι θα χάσει την προστασία και την ασφάλεια που του παρέχει η μαμά του.

Η σχολική φοβία δεν πρέπει να συγχέεται με τη συνειδητή άρνηση του παιδιού για το σχολείο. Πρόκειται για κάτι βαθύτερο. Είναι η εκδήλωση ενός σοβαρού προβλήματος, μιας διαταραχής με επίμονη ανησυχία του παιδιού να εγκαταλείψει το σπίτι του. Σύμφωνα με έρευνες, μάλιστα, εμφανίζεται συχνότερα σε παιδιά δημοτικού και σε μεγαλύτερο ποσοστό στα κορίτσια απ’ ό,τι στα αγόρια.

Πώς εκδηλώνεται η σχολική φοβία  
Τα πρώτα συμπτώματα της σχολικής φοβίας εμφανίζονται κυρίως το πρωί, την ώρα που το παιδί πρέπει να πάει σχολείο, κι επιδεινώνονται τη στιγμή της αναχώρησης ή την ώρα που φτάνει στη σχολική αυλή. Σε αντίθεση με τις κρίσεις της… καθημερινότητας, υπάρχουν ελάχιστα συμπτώματα τα Σαββατοκύριακα και τις διακοπές, ενώ εμφανίζονται συχνότερα την Κυριακή το βράδυ και τη Δευτέρα το πρωί.

Σε ποια παιδιά είναι πιο συχνή
Ένα παιδί που υποφέρει από σχολική φοβία είναι συνήθως ένα παιδί ντροπαλό, ιδιαίτερα ευαίσθητο και συνεσταλμένο, με δυσκολία προσαρμογής και αποδοχής μεταβατικών καταστάσεων και αλλαγών. Ωστόσο, αυτό δεν είναι πάντα ο κανόνας. Ακόμα και εξωστρεφή, κοινωνικά και ανεξάρτητα παιδιά μπορεί να εμφανίσουν σχολική φοβία, όπως και εκείνα που είναι γενικά αγχώδη, με τάσεις τελειομανίας και υπέρμετρης φιλοδοξίας.

Τα συμπτώματα της σχολικής φοβίας
Η σχολική φοβία εκδηλώνεται με:
συστηματική και έντονη άρνηση του παιδιού να πάει στο σχολείο,
απροσδιόριστα παράπονα του παιδιού σχετικά με το σχολείο, τους συμμαθητές, το δάσκαλο νευρικότητα, ευερεθιστότητα και έντονο θυμό ή κλάμα την ώρα που ετοιμάζεται για το σχολείο, ψυχοσωματικές διαταραχές όπως πονοκέφαλοι, εμετός, κοιλιακοί πόνοι κ.ά.,
δυσκολία του παιδιού να αποκοιμηθεί το βράδυ ή διαταραγμένος ύπνος κατά τη διάρκεια της νύχτας, δυσκολίες στο φαγητό.

Που οφείλεται η σχολική φοβία;
Τα περισσότερα παιδιά που αρνούνται επίμονα να πάνε σχολείο κατακλύζονται από έντονο άγχος σχετικά με το πώς θα προσαρμοστούν και θα επιβιώσουν σ’ ένα χώρο έξω από το σπίτι τους. Πώς θα τους αντιμετωπίσουν οι συμμαθητές τους; Ο δάσκαλος θα είναι αυστηρός μαζί τους; Θα τα καταφέρουν με τα μαθήματα ή θα αποτύχουν; Είναι μερικά από τα ερωτήματα που βασανίζουν ένα «σχολειοφοβικό» παιδί και αποτελούν τα ερεθίσματα που του προκαλούν απίστευτη ένταση.

Μια άλλη πολύ σημαντική αιτία είναι το μόνιμο άγχος αποχωρισμού που βιώνουν από πολύ νωρίς. Η προσκόλληση κυρίως στο πρόσωπο της μητέρας και η δημιουργία ισχυρού συναισθηματικού δεσμού μαζί της έχει ως αποτέλεσμα την πρόκληση έντονου άγχους, όταν το παιδί καλείται να απομακρυνθεί απ’ την προστατευτική αγκαλιά της και να εμπλακεί σε νέες δραστηριότητες έξω από την οικογένεια.

Άλλες αιτίες είναι επίσης η δυσλειτουργική δομή της οικογένειας και η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των μελών της, η υπερπροστατευτικότητα της μητέρας και η ταυτόχρονη παθητικότητα του πατέρα, καθώς και η σύνδεση, από την πλευρά του παιδιού, του σχολείου με κάποια δυσάρεστη εμπειρία που ενεργοποίησε το φόβο του».

Τι να κάνετε όταν αντιληφθείτε ότι υπάρχει πρόβλημα
Αρχικά μην πανικοβληθείτε. Μην αντιδράσετε δηλαδή σπασμωδικά με φωνές ή τιμωρίες. Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να επιδεινώσετε το πρόβλημα και τίποτα άλλο. Η καλύτερη λύση είναι να απευθυνθείτε άμεσα σε ειδικό. Είναι το πλέον κατάλληλο πρόσωπο για να σας ενημερώσει αρχικά για το πρόβλημα που αντιμετωπίζετε, να αναλύσει τα συμπτώματα και να εντοπίσει την πηγή τους, ώστε να βοηθήσει στην επίλυσή του.

Αντιδράστε σωστά και έγκαιρα. Μην ξεχνάτε η δική σας στάση είναι αυτή που θα παίξει κύριο ρόλο ώστε η παρέμβαση να είναι γρήγορη και αποτελεσματική και το παιδί να προσαρμοστεί, να επανέλθει ευκολότερα στο σχολικό περιβάλλον και στη σχολική ζωή.

Με τη συνεργασία της Κατερίνας Στρουμπούλη, ψυχολόγος

imommy.gr
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 921 other followers