Τα έχασα και τα δύο

Published Αυγούστου 2, 2015 by sofiaathanasiadou

depressed-17-660

Γράφει: 

Αυτή η φράση γυρίζει συνέχεια στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό. Τα έχασα και τα δυο!
Όλα άρχισαν πριν λίγους μήνες. Ήταν τέλος Νοέμβρη όταν έκανα τη δεύτερη εμβρυομεταφορά.

Τρία εμβρυάκια, άριστα κατά τα λεγόμενα του γιατρού ήρθαν μέσα μου και τα καλοδέχτηκα. Ειλικρινά ήμουν πολύ χαρούμενη και γεμάτη ελπίδα. Προσπαθούσα πάρα πολύ να είμαι όσο πιο ήρεμη γίνεται, να μην έχω άγχος, που δεν είναι και εύκολο όταν βαδίζεις σε ένα τόσο δύσκολο δρόμο. Προσπαθούσα να μην το πολυσκέφτομαι, αν και δεν το πετύχαινα πάντα. Είναι πολύ δύσκολο να περιμένεις δυο εβδομάδες μέχρι τη μέρα τη χοριακής για να δεις αν τελικά θα είσαι έγκυος.

Τα φρόντισα και τα τρία πολύ καλά. Πρόσεχα πάρα πολύ. Δεν έσκυβα, περπατούσα προσεκτικά, απέφευγα τις σκάλες, δεν έβγαινα από το σπίτι, δεν σήκωνα βάρη …. Ούτε καν μαγείρευα. Άλλοι τα έκαναν για μένα. Ούτε ένα πιάτο δεν σήκωνα! Τα πρόσεχα μη μου πάθουν τίποτα. Έκανα ότι μπορούσα για να μείνουν εκεί. Τους μιλούσα, και τα παρακαλούσα να μείνουν όλα εκεί. Δεν με πείραζε ούτε με τρόμαζε η ιδέα να έχω τρία παιδιά. Θα τα καταφέρουμε σκεφτόμουν. Για όλους έχει ο Θεός! Αρκεί να πιάσουν.

Μετά την τέταρτη ημέρα άρχισαν να εμφανίζονται και κάποια συμπτώματα. Το στήθος μου με πονούσε φρικτά και ένιωθα ότι θα ξεκολλούσε από πάνω μου. Με έπιανα ζαλάδες κατά διαστήματα, μου μύριζαν όλα πολύ άσχημα και δεν μου άρεσε κανένα φαγητό. Αφήστε που δεν ήθελα να τρώω. Εγώ? Που είμαι λάτρης του καλού φαγητού??? Επίσης ίδρωνα πολύ στον ύπνο μου. Ξυπνούσα μούσκεμα λες και ήταν καλοκαίρι με καύσωνα.

Όλα τα κορίτσια του φόρουμ ήταν δίπλα μου, και ιδιαίτερα δυο μέλη που είχαμε πιο στενή επικοινωνία, και τις ευχαριστώ όλες για την πολύτιμη πραγματικά στήριξη. Χωρίς αυτές θα είχα τρελαθεί.

Δυο μέρες πριν τη χοριακή η διάθεση μου άλλαξε εντελώς. Σταμάτησαν κάποια συμπτώματα, και με έπιασε μια απέραντη θλίψη πως όλα έχουν πάει χάλια. Ήμουν σίγουρη για το κουλούρι που θα έπαιρνα και σε αυτήν την προσπάθεια.
Δεν είχα πει σε κανέναν από όσους ήξεραν εκτός φόρουμ πότε θα μάθαινα αν είμαι έγκυος για να μην ξέρουν και με ρωτάνε συνεχώς μιας και αυτό με άγχωνε πολύ.

Τρίτη βράδυ, με παίρνει η αδερφή μου τηλέφωνο να μου πει πως το επόμενο πρωί θα έρθει με τους γονείς μου να με δουν. Φυσικά μαζί ήρθε και η τότε 11 μηνών ανιψιά μου. Δύσκολο κομμάτι για μένα η συναναστροφή με τη μπέμπα! Δεν μπορούσα να τους το αρνηθώ μιας και δεν ήξεραν πως εκείνο το πρωί θα έκανα την εξέταση.

Ξημερώνει η Τετάρτη και πάω πρωί πρωί με το σύζυγο να μου πάρουν αίμα. Γύρω στη μία μου λένε πως θα μου έχουν την απάντηση. Η αγωνία στο φουλ! Ο άντρας μου με άφησε σπίτι και εκείνος πήγε στη δουλειά του. Οι υπόλοιποι ήρθαν στις δώδεκα. Εγώ μέχρι εκείνη την ώρα έκλαιγα για το αρνητικό αποτέλεσμα που ήμουν σίγουρη πως θα ακούσω. Ήμουν πραγματικά πολύ χάλια ψυχολογικά. Όταν ήρθαν με ρώτησαν πως είμαι και πότε θα πάω για τη χοριακή. Τότε τους ανακοίνωσα πως σε λίγη ώρα θα πήγαινα να πάρω τα αποτελέσματα. Η ώρα είχε φτάσει και η μαμά μου επέμενε να έρθει μαζί μου.

Φτάνουμε στο μικροβιολογικό. Μου έδωσαν το φάκελο με την απάντηση και το χαρτί έγραφε έναν αριθμό. 235,70 Ήξερα πολύ καλά τι ακριβώς σημαίνει. Όμως είχα σαστίσει! Τους ρώτησα αμήχανα «τι σημαίνει το 235,70?». Η απάντηση ήταν «είστε έγκυος κυρία μου!». Είχα ξεχάσει ότι ήταν μαζί και η μαμά μου. Προχώρησα προς το αυτοκίνητο και εκείνη με ακολουθούσε από πίσω. Μπαίνω μέσα και παίρνω κατευθείαν το γιατρό μου. Άφησα μήνυμα στη γραμματεία να με πάρει. Κατευθείαν παίρνω τον άντρα μου. Του ανακοινώνω το αποτέλεσμα και τον ακούω να κλαίει! Κι εγώ οδηγούσα και έκλαιγα. Του το έκλεισα μιας και είδα πως με έπαιρνε ο γιατρός μου. Του είπα τον αριθμό και το ένιωσα ότι χάρηκε! Μου έδωσε οδηγίες και το κλείσαμε.

Γυρνώντας σπίτι μας περίμεναν με αγωνία. Η μαμά μου φώναζε «είναι έγκυος, είναι έγκυος!». Όλοι ήθελαν να με αγκαλιάσουν και έκλαιγαν και η μπουμπού γκρίνιαζε που κανείς δεν της έδινε σημασία.

Οι καλές μου συνοδοιπόρισσες και φίλες του φόρουμ έκαναν πάρτι από τη χαρά τους! Ήξερα πως με νιώθανε πολύ καλά!

Δύο μέρες μετά έπρεπε να ξανακάνω τη χοριακή και ο αριθμός να διπλασιαστεί. Δεν διπλασιάστηκε αλλά ανέβηκε κατά 70% περίπου. Ήταν 392. Ανέβηκε αλλά όχι όσο θα θέλαμε. Ο γιατρός μου ακουγόταν πολύ σκεπτικός και με έβαλε να την επαναλάβω τέσσερις μέρες μετά. Φοβόμουν μια τα συμπτώματα μειώνονταν δραματικά.
Δυο μέρες πριν την τελευταία χοριακή είχα δει και λίγο αίμα καθώς και είχα πόνους έντονους σε κοιλιά και μέση. Ξεκάθαρο σημάδι αποβολής! Κάνω τη χοριακή και ο αριθμός φτάνει στο 1600!!! Μάλιστα πήρα τηλέφωνο και μου το είπαν και ρώτησα ξανά και ξανά τον αριθμό. Αφού έκλεισα το τηλέφωνο και σκεφτόμουν μήπως μου είπαν τελικά 600 και εγώ άκουσα 1600. Ήταν πλήρης διπλασιασμός! Έστειλα μια φίλη μου και πήρε τα αποτελέσματα γιατί φοβόμουν μήπως άκουσα λάθος. Με πήρε τηλέφωνο λέγοντας μου «φίλη μου είσαι καραέγκυος! Είναι 1600!!!» Τότε μόνο ηρέμησα.

Δύο μέρες μετά πήγαμε για τον πρώτο μας υπέρηχο. Επιτέλους! Θα το έβλεπα! Πρώτη φορά έκατσα σε αυτή την απαίσια καρέκλα του γυναικολόγου με τόση χαρά! Μου έβαλε αυτό το υπέροχο ματσούκι και βλέπουμε ένα μεγάλο ξεκάθαρο σάκο.

«Βλέπω ένα σάκο» λέει ο γιατρός.

«Ψάξε λίγο καλύτερα γιατρέ» σκεφτόμουν, «θα βρεις κι άλλον. Σίγουρα είναι δυο!»

Τότε ήταν που άκουσα το «βλέπω και δεύτερο σάκο. Πιο μικρό αλλά υπάρχει. Μπορεί να προχωρήσει, μπορεί και να υποχωρήσει.»

«Θα προχωρήσει γιατρέ, δεν γίνεται να μην προχωρήσει» του έλεγα

Ο άντρας μου είχε πραγματικά σαστίσει. Κι εγώ το ίδιο! Ήθελα να αρχίσω να χοροπηδάω από τη χαρά μου, αλλά κρατιόμουν. Καρδούλες ήταν νωρίς για να ακούσουμε και κλείσαμε ραντεβού δέκα μέρες μετά. Δυο μέρες πριν τα Χριστούγεννα. «Τέλειο δώρο» σκεφτόμουν. Φύγαμε από το ιατρείο και πετούσαμε από τη χαρά μας! Πήραμε τηλέφωνο όσους ήξεραν κα περίμεναν νέα μας. Τους τρελάναμε όλους με τα διπλά νέα!

Το επόμενο μεσημέρι το αίμα μου χτυπάει ξανά την πόρτα. Χωρίς πόνο, έντονο κόκκινο και με έντονη ροή. Τρόμαξα! Πήρα κατευθείαν το γιατρό που μου είπε πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα στη φάση που βρισκόμουν. Κάποια πράγματα τα διαλέγει η φύση για μας και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ήταν Παρασκευή και από το φόβο μου έμεινα όλο το σαββατοκύριακο κρεβατωμένη. Από Δευτέρα την έβγαζα στον καναπέ.

Την Πέμπτη ξαναπήγαμε για τον επόμενο υπέρηχο. Οι μέρες πέρασαν και εγώ φοβόμουν πολύ μήπως τα έχασα.
Φτάνουμε στο ιατρείο και η μαία του γιατρού μου μας λέει πως κάτι του έτυχε και λείπει και πως θα με δει μια συνεργάτης του. Δεν είχα πρόβλημα, ήθελα μόνο να τα δω. Λέω στη γιατρό τη συνέβη και παρατηρώ πως με κοιτάει αμίλητη. Είχε βγάλει συμπέρασμα το είδα στα μάτια της.

Κάθομαι στην καρέκλα του γιατρού και της λέω «ελπίζω να μην τα έχασα και τα δυο». Ονειρευόμουν να μου πει «εδώ είναι τα μωρά σου», κι αντί για αυτό ακούω «δυστυχώς τα χάσαμε! Μόνο κάποια υπολείμματα έχουν μείνει και θα χρειαστείς απόξεση. Δεν μπορούσα να το δεχτώ. Της ζήτησα να ψάξει λίγο καλύτερα αλλά μάταια. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Φύγαμε ούτε κι εγώ ξέρω πως μιας και δεν έβλεπα από τα δάκρυα. Ήρθαμε σπίτι και με πήρε γιατρός μου. Τον ρώτησα αν ήταν σίγουρος για το αποτέλεσμα και δυστυχώς μου το επιβεβαίωσε. Παλίνδρομη κύηση στην έκτη εβδομάδα. Θα με καλούσαν μου είπε από το ιατρείο για να μου κλείσουν ραντεβού για την απόξεση.

Είχα μουδιάσει ολόκληρη. Δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι το ζούσα αυτό. Δεύτερη φορά παλίνδρομη? Ξανά απόξεση?

Το επόμενο πρωί μαθαίνω πως ο γυναικολόγος που με αναλάμβανε ως τον τοκετό μας άφησε την προηγούμενη ημέρα. Μέσα στον πόνο μου ήρθε να προστεθεί άλλος ένας. Έχασα τα μωρά μου, και μαζί τους έφυγε και ένας άνθρωπος ανεκτίμητης αξίας! Κλάμα και στεναχώρια. Το βράδυ με καλούν για να μου πουν πως το επόμενο πρωί θα πάω για απόξεση. Μου ήρθε πολύ απότομο.

Όντως Σαββάτο πρωί βρισκόμαστε στο μαιευτήριο. Τα νεύρα μου σε άσχημη κατάσταση. Πάλι εδώ, πριν ένα μήνα για επέμβαση, και πάλι τώρα? Γύρω μου κόσμος χαρούμενος να εύχονται να τους ζήσουν τα νεογέννητα με δώρα στην αγκαλιά. Έλεγα στον άντρα μου πως δεν θέλω να ξαναέρθω εδώ παρά μόνο για να γεννήσω! Κατεβήκαμε στα χειρουργεία και με πήρανε αμέσως για εξετάσεις. Προσπαθούσα να είμαι ψύχραιμη αλλά τη στιγμή που ξάπλωσα στο χειρουργικό κρεβάτι με έπιασαν τα κλάματα. Η γιατρός μου, μου χάιδευε το κεφάλι και προσπαθούσε μάταια να με ηρεμήσει. Όσο την ένιωθα κοντά μου γινόμουν χειρότερα. Η αναισθησιολόγος προσπαθούσε να μου βρει με δυσκολία φλέβα. Τους ζήτησα να μη αφήσουν μόνη να ηρεμήσω. Έτσι κι έγινε. Αλλιώς θα έκλαιγα για ώρες. Όταν ξύπνησα άρχισα πάλι χωρίς να το ελέγχω να κλαίω. Όταν συνήλθα πια από τη νάρκωση ήθελα μόνο να φύγω από κει. Έκλαιγα ασταμάτητα και σκεφτόμουν πως τα έχασα και τα δυο. Μόνο αυτή η σκέψη υπήρχε στο μυαλό μου. Με κοιτούσαν όλες οι γυναίκες που βρίσκονταν εκεί και μου έλεγαν να ηρεμήσω. Ήθελα να φύγω. Βγήκα στην αίθουσα αναμονής και μου ζήτησαν να περιμένω εκεί. Έκλαιγα στην αγκαλιά του άντρα μου ασταμάτητα. Ένιωθα άσχημα που όλοι με κοιτούσαν. Ήταν και η αδερφή μου με τα παιδιά της εκεί. Έκλαιγα εγώ και έκλαιγαν και αυτά. Το κακό είναι πως έβλεπα τον ανιψιό μου και θυμόμουν πως όταν η αδερφή μου μας ανακοίνωσε πως ήταν έγκυος σε εκείνον ήμουν κι εγώ σε προηγούμενη εγκυμοσύνη μου. Η κατάληξη εκείνης της εγκυμοσύνης ήταν η ίδια. Παλίνδρομη στις οκτώ εβδομάδες. Ο ανιψιός μου πάντα θα μου θυμίζει άθελα του πως αν το παιδί εκείνο είχε επιβιώσει θα ήταν στην ηλικία του.

Τα Χριστούγεννα αυτά με σημάδεψαν. Από τη μια ο τερματισμός μιας πολυπόθητης εγκυμοσύνης και από την άλλη ο χαμός του γιατρού μου. Όλα μαζί.

Μόλις λίγους μήνες μετά και το τραύμα είναι ακόμα νωπό. Οι γύρω μου, μου λένε πόσο δυνατή είμαι. Κανείς δεν βλέπει πως κάτω από αυτή τη δυναμική γυναίκα που δείχνω, εγώ κραυγάζω! Ουρλιάζω από πόνο και παρακαλώ κάθε μέρα, κάθε στιγμή όπου και αν βρίσκομαι το Θεό να γεμίσει το κενό μου.

Όλα αυτά μου φαίνονται σαν χτες και μετά βίας μπορώ να τα σκεφτώ μιας και τα δάκρυα είναι νωπά στα μάτια μου. Αυτό ήταν. Τα έχασα… και τα δυο! Τα μωρά μου είναι δυο άγγελοι στον ουρανό, που πήγαν να βρουν το αδερφάκι τους. Δεν ήθελαν την επίγεια ζωή…. Τα έχασα…..

Πηγή: www.ivfforums.gr

Ηλιακή τσάντα που γίνεται φωτιστικό – Βοηθά τα παιδιά να διαβάζουν-ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Published Αυγούστου 2, 2015 by sofiaathanasiadou

ppcisvzevx55afc29332281

Πριν από λίγο καιρό αυτές οι σχολικές τσάντες ήταν σκουπίδια. Σήμερα διαθέτουν ενσωματωμένο ηλιακό πάνελ που βοηθά τα παιδιά να διαβάζουν τα μαθήματα τους όταν διακόπτεται η ηλεκτροδότηση. Ο εννιάχρονος Καμόγκελο Τσοπόντι-Μαλίνγκα επιστρέφει από το σχολείο στο σπίτι.

Αδειάζει τη τσάντα του, αφαιρεί το φωτιστικό πάνελ που λειτουργεί με ηλιακή ενέργεια, το ενσωματώνει σε μια βάση και κάνει τα μαθήματα του. Ζει σε μια από τις πιο φτωχές συνοικίες στη Νότια Αφρική, η οποία αντιμετωπίζει πολύ συχνά προβλήματα ηλεκτροδότησης, λόγω περικοπών.

Το ηλιακό πάνελ είναι ενσωματωμένο στην μπροστινή τσέπη της τσάντας και φορτίζει από τη ηλιακή ενέργεια καθώς ο μαθητής πηγαίνει σπίτι. Το φως μπορεί να διαρκέσει μέχρι 12 ώρες. «Με βοηθάει πολύ όταν δεν υπάρχει ρεύμα στο σπίτι. Γιατί παίρνω τη λάμπα και χρησιμοποιώ αυτό για φωτισμό, ώστε να μπορώ να διαβάσω και να κάνω τα μαθήματά μου».

Οι σχολικές τσάντες είναι φτιαγμένες από ανακυκλώσιμες πλαστικές σακούλες. Το εργοστάσιο που τις παράγει βρίσκεται στο Ράστενμπουργκ, στα προάστια του Γιοχάνεσμπουργκ. Τα πλαστικά μέρη καθαρίζονται και τα επεξεργάζονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν οι τσάντες να διακρίνονται από τους οδηγούς όταν η ορατότητα δεν είναι καλή.

«Είναι χαρούμενα που έχουν σχολική τσάντα. Θυμάμαι ότι όταν κάναμε την πρώτη παράδοση, ένα από τα παιδιά έβαλε τα κλάματα. Ηταν λίγο φορτισμένη η ατμόσφαιρα. Οι γονείς έρχονταν και μας έλεγαν ότι το παιδί μου μπορεί πλέον να κάνει τις ασκήσεις του και οι δάσκαλοι έβλεπαν ότι οι εργασίες που τους έβαζαν πλέον γίνονταν. Νομίζω ότι έχουμε αλλάξει όλες τις πτυχές της ζωής ενός παιδιού» εξηγεί η Ρέα Νγκουέιν, συνιδρύτρια της εταιρίας Repurpose Schoolbags.

Πηγή: www.thebest.gr /  iefimerida.gr

Σκουντάει τον αδελφό της να ξυπνήσει και η αντίδρασή του μας “ΑΦΗΣΕ”…!

Published Αυγούστου 2, 2015 by sofiaathanasiadou

1292-579x264

Η μικρή αισθάνθηκε την ανάγκη να ξυπνήσει τον αδελφό της για κάποιο λόγο. Πολλά αγόρια θα αντιδρούσαν με άσχημο τρόπο αφού η μικρή του στέρησε τον ύπνο του. Αυτό το αγοράκι όμως μόλις ξύπνησε αγκάλιασε και φίλησε την αδελφούλα της!  Είναι πραγματικά ένα υπέροχο βίντεο… Δείτε το βίντεο…!

Πηγή:fevgato.eu

5 αντικείμενα που τα παιδιά αγαπούν περισσότερο από τα παιχνίδια τους

Published Αυγούστου 2, 2015 by sofiaathanasiadou

Από: Ελένη Χαδιαράκου

5 αντικείμενα που τα παιδιά αγαπούν περισσότερο από τα παιχνίδια τους

Έχουν γύρω τους δεκάδες παιχνίδια, εκείνα όμως προτιμούν να παίζουν με τον σκουπιδοτενεκέ, τους διακόπτες ή με τη χύτρα ταχύτητας. Γιατί άραγε τα παιδιά λατρεύουν οτιδήποτε είναι απαγορευμένο; Μα γιατί,  ως πρόσφατοι επισκέπτες της ζωής, προσπαθούν να ανακαλύψουν όλα όσα τους περιβάλλουν. Για τα παιδιά τα κουτιά μπορούν να γίνουν λεωφορεία, διαστημόπλοια, ασανσέρ, να μετατραπούν σε τρένα, ακόμη και σε ρομπότ! Να λοιπόν μερικά από τα  αντικείμενα καθημερινής χρήσης που εξάπτουν το ενδιαφέρον των παιδιών!

1. Τα κατσαρολικά
Τα λατρεύουν γιατί είναι θορυβώδη (μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως ντραμς), γιατί τα αγαπάει πολύ η μαμά τους (μια που ασχολείται πολύ μ’ αυτά), αλλά και γιατί φοριούνται εύκολα. Ε, ναι τα νήπια λατρεύουν να φοράνε την κατσαρόλα για καπέλο και τις κουτάλες για μπαγκέτες των ντραμς.

2. Οι ηλεκτρικοί διακόπτες
Το παιχνίδι με τους διακόπτες δεν είναι απλά διασκεδαστικό, είναι ό,τι καλύτερο για τα νήπια. Όταν πιέζεις το διακόπτη προς τα πάνω το φως ανάβει, και όταν τον πιέζεις προς τα κάτω το φως σβήνει! Απλά μαγικό! Τα παιδιά μπορούν να περάσουν ώρες απλώς και μόνο απολαμβάνοντας το θαύμα της ηλεκτρικής ενέργειας.

3. Ο σκουπιδοτενεκές
Ο σκουπιδοτενεκές, το αηδιαστικό αυτό κουτί με τα σιχαμένα αντικείμενα αποτελεί έναν αληθινό «παράδεισο» για τα νήπια που ανακαλύπτουν τον κόσμο! Όταν καταφέρουν να ανοίξουν το καπάκι του θησαυροφυλάκιου,  βγάζουν ότι υπάρχει μέσα και μετά σκύβουν για να το ξαναβάλουν μέσα. Και αυτή η διαδικασία μπορεί να επαναλαμβάνεται με μεγάλη χαρά όλη μέρα, χωρίς σταματημό. Εμείς οι ενήλικοι σπάνια κατανοούμε αυτή τη σκουπιδολατρεία -και με το δίκιο μας. Για τα παιδιά όμως αποτελούν για τα παιδιά «απτές» αποδείξεις ότι αρχίζουν να καταλαβαίνουν το περιβάλλον.

4. Η λεκάνη της τουαλέτας
Είναι γεγονός πως οι περισσότερες μαμάδες έχουν αντιμετωπίσει την εμμονή του παιδιού με την τουαλέτα. Οι μπουρμπουλήθρες, ο παράξενος ήχος, αυτή η ικανότητα του νερού να εξαφανίζει αντικείμενα, όλα φαντάζουν στα μάτια του σαν μαγικό παιχνίδι. Μπορεί να τραβάει συνέχεια το καζανάκι και να το κρατάει πατημένο ώσπου να εξαφανιστεί όλο το νερό. Μπορεί επίσης να σηκώνει όχι το ένα αλλά και τα δύο καπάκια μαζί απολαμβάνοντας το θόρυβο που κάνουν όταν ακουμπήσουν μεταξύ τους, και φυσικά μπορεί να πετάει πράγματα μέσα μέχρι να χάσετε την ψυχραιμία σας!

5. Το πλυντήριο πιάτων
Είναι η μαγική συσκευή που τα έχει όλα. Κουμπιά που σε προκαλούν να τα πατήσεις, μια πόρτα που βοηθάει στο σκαρφάλωμα, μικρά συρταράκια που ανοιγοκλείνουν και φυσικά προσφέρει πολλές ευκαιρίες για παιχνίδι όταν είναι γεμάτο!

Πηγή:www.imommy.gr

Ένα σώμα, δυο ψυχές! Η απίστευτη ιστορία των διδύμων Hensel

Published Αυγούστου 2, 2015 by sofiaathanasiadou
ba87bb78c4819c17b444c5644fbf6d96-850x636
Στο σχολείο μου υπήρχε μια σούπερ βιβλιοθήκη για τους μαθητές. Εκτός από τα πολλά, πολλά βιβλία που υπήρχαν στη διάθεσή μας, κάθε μήνα είχαμε πρόσβαση και σε μερικά από τα καλύτερα αγγλικά και αμερικάνικα περιοδικά.
Ένα μεσημέρι, λοιπόν, έπιασα στα χέρια μου ένα τεύχος του Life. Και έτσι γνώρισα τις αδερφές Abigail και Brittany Hensel, δύο σιαμαίες δίδυμες, πολύ διαφορετικές απ” ότι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε.
Η Abigail και η Brittany μοιράζονται ένα σώμα. Ένα κοινό σώμα, ένα σώμα περίπου σαν το δικό μου και το δικό σας.
Και σήμερα είναι 21 ετώνκαι κάνουν τους πάντες να τρίβουν τα μάτια τους, τόσο για το πόσο υγιείς εξακολουθούν να είναι, όσο και για το πόσο… φυσιολογική μοιάζει να είναι η ζωή τους.
Από το 1996 που τις πρωτογνώρισα μέχρι σήμερα, εξακολουθώ να παίρνω μαθήματα ζωής από αυτές, αλλά και από την οικογένειά τους.
Όταν γεννήθηκαν οι μικρές, οι γονείς ρωτήθηκαν αν συμφωνούσαν να προχωρήσουν οι γιατροί σε διαχωρισμό. Όπως καταλαβαίνετε, όταν όταν τα σιαμαία δίδυμα έχουν από ένα κεφάλι, αλλά ένα μόνο σώμα, δεν υπάρχει σχεδόν καμία πιθανότητα να επιζήσουν και τα δύο. Κάποιο θα έπρεπε να θυσιαστεί για να ζήσει το άλλο. Οι γονείς αμέσως το απέκλεισαν. Απέκλεισαν ξανά οριστικά το ενδεχόμενο διαχωρισμού, όταν τα κορίτσια άρχισαν να μεγαλώνουν.
Και τα κορίτσια άρχισαν το κοινό τους ταξίδι στη ζωή.
Η κάθε αδερφή έχει το δικό της κεφάλι, τη δική της σπονδυλική στήλη, το δικό της στομάχι, την δική της καρδιά, τους δικούς της πνεύμονες, τη δική της χολιδόχο κύστη. Μοιράζονται ένα παχύ και ένα λεπτό έντερο, ένα αναπαραγωγικό σύστημα και τρία νεφρά.
Η κάθε μια ελέγχει το ένα χέρι και το ένα πόδι. Αυτό σημαίνει ότι για να μπουσουλήσουν, να περπατήσουν, να τρέξουν, να κάνουν ποδήλατο, ακόμα και να δέσουν ένα κορδόνι, πρέπει να συνεργάζονται. Και όμως, μέσα στα 21 χρόνια που πέρασαν από την γέννησή τους, έχουν μάθει να συνεργάζονται τόσο… φυσικά που μέχρι και αυτοκίνητο οδηγούν.
Η Abigail και η Brittany έχουν διαφορετική κλίση και διαφορετικά γούστα, ακόμα και στο φαγητό. Ονειρεύονται να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά.
Εμφανίζονται σπάνια στην τηλεόραση και το κάνουν μόνο για να δείξουν πως είναι φυσιολογικά κορίτσια και δεν χρειάζεται να τις φωτογραφίζουν άγνωστοι στο δρόμο. Ζουν ευτυχισμένες με τα αδέρφια και τους φίλους τους στη Μινεσσότα.
Η υγεία τους είναι πολύ καλή, χρειάστηκαν μόνο δύο επεμβάσεις για να διορθωθεί η σκολίωσή τους και να διευρυνθεί το στέρνο τους για να μην έχουν προβλήματα στην αναπνοή τους.
Δεν χρειάζεται να σας γράψω περισσότερα.
Τα κορίτσια τα λένε από μόνα τους ΟΛΑ!
Πηγή:www.eimaimama.gr

Το παιδί σας τρυπώνει στο κρεβάτι σας τη νύχτα;

Published Αυγούστου 1, 2015 by sofiaathanasiadou

nani

Η ώρα του ύπνου για τα παιδιά σημαίνει «προσωπικός χρόνο» για τη μαμά και τον μπαμπά! Αλλά το να μάθουν τα μικρά παιδιά να παραμένουν στο κρεβάτι τους κατά τη διάρκεια της νύχτας μπορεί να πάρει χρόνο, και ακόμη και οι …υπναράδες μπορούν να αλλάξουν τις συνήθειές τους εν μία νυκτί.

Όταν ένα παιδί έχει το δικό του κρεβάτι, η νυχτερινή επίσκεψη στο δικό σας μπορεί να γίνει το αγαπημένο του παιχνίδι, ειδικά αν η προσπάθεια αποδίδει, με μια ανεμπόδιστη νυχτερινή παραμονή στο κρεβάτι της μαμάς και του μπαμπά. Ακόμη και οι …υπναράδες μπορούν να αλλάξουν τις συνήθειές τους στα διάφορα στάδια της ανάπτυξής τους και αυτό μπορεί να είναι ενοχλητικό ακόμη και για τα αδέλφια τους, για να μην αναφέρουμε τους γονείς! Με συνέπεια στην επιβολή των κανόνων, ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα και δημιουργήστε το κατάλληλο περιβάλλον ώστε το παιδί σας να μείνει στο κρεβάτι του όλη τη νύχτα.

Πως να κρατήσετε το παιδί σας στο κρεβάτι του

Ακολουθήστε μια ήρεμη ρουτίνα κατά την ώρα του ύπνου. Πριν πάει στο κρεβάτι του, βεβαιωθείτε ότι δεν έχει κανένα λόγο να σηκωθεί – έχει ήδη πάει τουαλέτα, έχει πιει λίγο νερό – και καταστείτε του εξαρχής σαφές ότι περιμένετε να παραμείνει στο κρεβάτι του. Με αυτό τον τρόπο, αν σηκωθεί από το κρεβάτι του, δεν θα χρειαστεί να ξεκινήσετε συζήτηση σχετικά με το γιατί σηκώθηκε και μπορείτε χωρίς καμία κουβέντα να τον ξαναβάλετε για ύπνο.

  • Την πρώτη φορά που σηκώνεται, υπενθυμίστε του ότι είναι ώρα για ύπνο, οδηγήστε το πίσω στο κρεβάτι του, δώστε του ένα φιλί και μια αγκαλιά και αφήστε το στο υπνοδωμάτιο του.
  • Την δεύτερη φορά, κάντε το ίδιο, αλλά χρησιμοποιήστε μια πιο σταθερή φωνή, δώστε του ένα φιλί και κάντε του μια σύντομη αγκαλιά.
  • Την τρίτη φορά και τυχόν μεταγενέστερες αυτής φορές, μην του πείτε τίποτα καθώς το οδηγείτε πίσω στο κρεβάτι του,  βάλτε το στο κρεβάτι, σκεπάστε το και βγείτε από το δωμάτιο του. Το σημείο αυτό είναι το πιο δύσκολο, διότι είναι πολύ δελεαστικό να του κάνετε μια αγκαλία… Να θυμάστε ότι μια ήπια, συνεπής προσέγγιση θα πείσει το παιδί σας ότι είστε εκεί για αυτό, αλλά χρειάζεται επιμονή για να του δώσετε να καταλάβει ότι πρέπει να κοιμάται στο δικό του κρεβάτι.

Τι άλλο μπορεί να βοηθήσει;

Θα μπορούσατε να κάνετε την «ολονύχτια παραμονή του στο δικό του κρεβάτι» μέρος ενός συστήματος ανταμοιβής που θα έχετε διαμορφώσει ειδικά για το παιδί σας, αλλά για να κάμψετε πρώτα μια καθιερωμένη ρουτίνα, θα  είναι καλύτερο, αρχικά, να χρησιμοποιήσετε έναν πίνακα επιβράβευσης με αστέρια ή αυτοκόλλητα. Με αυτόν τον τρόπο, μπορείτε να του δίνετε ένα αστέρι για τις νύχτες που ακολουθεί το πρόγραμμα και παραμένει στο κρεβάτι του και να μην επικεντρωθείτε εξ αρχής στις νύχτες που δεν το κάνει!

Πηγή: http://www.supernanny.co.uk

Διαβάστηκε στο: www.letsfamily.gr

Τοκετός στο σπίτι…. μια συγκινητική αληθινή ιστορία

Published Αυγούστου 1, 2015 by sofiaathanasiadou

homebirth02

Η μοναδική χαρά του να φέρνεις στον κόσμο ένα παιδί, είναι ίσως η πιο έντονη συναισθηματική αλλά και σωματική εμπειρία που μπορεί να νιώσει μία γυναίκα. Δεν έχει σημασία ο τρόπος που γεννάει η κάθε μία, το μόνο που μετράει είναι όλα αυτά που αισθάνεται όταν αντιλαμβάνεται τη μοναδικότητά της ως συν-δημιουργός, ως μάνα.

Καθώς είχα τη χαρά να καταφέρω να γεννήσω φυσιολογικά το πρώτο μου παιδί σε ένα κέντρο φυσικού τοκετού, ακολουθώντας κυρίως το ένστικτό μου και λιγότερο τα τρομοκρατικά λόγια των γιατρών, ήταν πολύ λογικό να επιλέξω ο δεύτερος τοκετός να γίνει στο σπιτικό μας.
Η αλήθεια είναι πως την ίδια επιθυμία είχα και για το πρώτο μας παιδί, αλλά επειδή ήταν η πρώτη μου γέννα, δεν ήθελα να προσθέσω άγχος σε κάτι εντελώς καινούργιο για μένα και τον σύντροφό μου. Ο φυσιολογικός τοκετός για μένα ήταν μονόδρομος έτσι κι αλλιώς, γιατί από παιδί έτσι το είχα στο μυαλό μου. Πίστευα όμως πως ο μόνος τρόπος για να τα καταφέρω ήταν εκτός κάποιου μεγάλου μαιευτηρίου και σίγουρα σε συνεργασία με κάποιον γιατρό των δικών μου πεποιθήσεων. Αποφάσισα λοιπόν να γεννήσω φυσιολογικά σε ένα κέντρο μόνο για φυσιολογικούς τοκετούς που υπήρχε εκείνη της εποχή. Μέσα μου όμως πίστευα πως και στο σπίτι θα ήταν καλά και πως αν έκανα δεύτερο παιδί αυτό θα γεννιόταν στο σπίτι.

Όταν λοιπόν ήρθαν τα νέα της δεύτερης εγκυμοσύνης μου, ξέραμε και εγώ και ο σύντροφός μου πως ο τοκετός θα γινόταν στο σπίτι, εάν και εφόσον όλα πήγαιναν καλά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου και είχαμε το πράσινο φως από γιατρό και μαίες. Έτσι κι έγινε λοιπόν, η γιατρός ήξερε από την αρχή πως δεν υπήρχε περίπτωση να πάω να γεννήσω σε οποιαδήποτε κλινική και παρόλα αυτά με ανέλαβε. Εδώ πρέπει να αναφέρω πως ήταν η 3η γυναικολόγος που αναλάμβανε εγκυμοσύνη μου, αφού στην πρώτη μου εγκυμοσύνη είχα αλλάξει 2 γιατρούς (παραλίγο και τρίτο) και οφείλω να ομολογήσω πως η τελευταία μου επιλογή με κέρδισε πραγματικά γιατί με στήριξε ουσιαστικά και δεν άρχισε ξαφνικά “να βλέπει κάτι επικίνδυνο’’. Ήταν εκεί όπου και όπως την χρειαζόμουν και συνεργάστηκε άψογα με τις μαίες μου και όλα αυτά σε ένα κλίμα πολύ φιλικό και ανοιχτό σε οποιονδήποτε προβληματισμό.
Τις μαίες μου τις γνώριζα από τον πρώτο μου τοκετό και για εμένα δεν υπήρχε θέμα αλλαγής των εμπλεκομένων στην μοναδική αυτή στιγμή μου, αφού ήμουν απόλυτα ευχαριστημένη από την εμπειρία μου μαζί τους. Με παρακολουθούσαν παράλληλα με τη γιατρό μου και έρχονταν σε επικοινωνία μεταξύ τους εάν αυτό ήταν απαραίτητο.

Με την υποστήριξη του συντρόφου μου, της οικογένειάς μου και έχοντας με το μέρος  μου μαίες και γυναικολόγο δεν υπήρχε κανένας λόγος να μην γίνει ο τοκετός στο σπίτι αφού η εγκυμοσύνη μου ήταν εξαιρετική. Έτσι κι έγινε λοιπόν…

Η Πιθανή Ημερομηνία Τοκετού (ΠΗΤ) ήταν η 31η Δεκεμβρίου. Ποιοι γιατροί σε ποια κλινική να ήταν άραγε διαθέσιμοι εκείνες τις μέρες; Αυτό το αναρωτήθηκα πολλές φορές είναι η αλήθεια. Δεν χρειάστηκε όμως να «χαλάσω» τις γιορτές κανενός! Αφού προηγήθηκαν προειδοποιήσεις 2-3 μέρες νωρίτερα από τις μαίες μου πως το μωρό έχει κατέβει αρκετά χαμηλά και δεν θα γεννήσω τόσο αργά, στις 21 Δεκεμβρίου ξεκίνησα να έχω κάποιους πόνους που έρχονταν και έφευγαν, αλλά δεν τους χαρακτήριζα και πόνους τοκετού γιατί δεν έμοιαζαν σχεδόν καθόλου με τους πόνους που είχα στην πρώτη μου εγκυμοσύνη. Είχα αποκλείσει το γεγονός ότι μπορεί να γεννάω γιατί μπορούσα να κάνω κανονικά τις δουλειές μου και να ασχοληθώ με τον 15 μηνών γιο μου χωρίς να με απασχολούν αυτά τα πονάκια, τα οποία πολύ χαρακτηριστικά είχα ονομάσει «μπούκωμα στη λεκάνη μου». Μέχρι βόλτα πήγαμε το απόγευμα. Επειδή όμως «το μπούκωμα» αυτό είχε μία συχνότητα επανάληψης ανά 15-20 λεπτά με μικρή διάρκεια όμως, κατά το βραδάκι μίλησα με τη μαία μου και την ενημέρωσα για αυτό που μου συνέβαινε. Ενώ εγώ ήμουν απόλυτα ήρεμη και με τίποτα δεν πίστευα πως θα γεννούσα, εκείνη θορυβήθηκε και μου είπε πως θα έρθει να με δει στο σπίτι το ίδιο βράδυ.

Κατά τις 9 το βράδυ ήταν σπίτι μας, μούσκεμα γιατί έβρεχε καταρρακτωδώς και πριν σερβίρω το τσάι μας, μου ζήτησε να με εξετάσει. Κατά τη διάρκεια της εξέτασης μου είπε πως γεννάω και πως πρέπει να ξεφορτώσει το αυτοκίνητο. Πρέπει να πω εδώ πως δεν είχα την αίσθηση ότι γεννάω με τίποτα. Οι πόνοι αν και είχαν ενταθεί δεν θύμιζαν σε τίποτα τους γνωστούς ανυπόφορους πόνους τοκετού. Ήμουν μέσα στην ενέργεια και τη ζωντάνια, σε σημείο που προσφέρθηκα να βοηθήσω τη μαία να ξεφορτώσει το αυτοκίνητο, χωρίς να της κάνω πλάκα. Με έβαλε στη θέση μου με ένα άγριο βλέμμα και ξαναπήγα για το τσάι, στέλνοντας τον άντρα μου να ξεφορτώσει μαζί της. Η δεύτερη μαία ήταν καθ οδόν και όσο την περιμέναμε οι πόνοι γίνονταν πιο έντονοι και πιο οικείοι. Το μπούκωμα στη λεκάνη εξελισσόταν σε κανονικούς πόνους τοκετού. Πολύ πιο ανεκτοί σε σχέση με τον πρώτο τοκετό και όλο αυτό το βίωνα στο καλύτερο δυνατό περιβάλλον. Οι μαίες και ο άντρας μου καθισμένοι στον καναπέ του σπιτιού μας, μέσα στο ημίφως και εγώ να κάνω καθίσματα στηριζόμενη στον άντρα μου. Οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν  σε αυτό το σκηνικό άλλες φορές μου προκαλούν συγκίνηση και άλλες γέλιο, κυρίως γιατί όταν δεν πονούσα μας έβαζα κι άλλο τσάι και καθόμουν κι εγώ στον καναπέ μαζί τους, λες και γεννούσε κάποια άλλη στο άλλο δωμάτιο κι εμείς απλά περιμέναμε.
Όταν οι πόνοι κορυφώθηκαν, κάπως άρχισε να αλλάζει αυτή η ανέλπιστα χαρωπή και ανέμελη διάθεσή μου. Ήθελα ντε και καλά να κάνω μπάνιο για να είμαι καθαρή όταν ακουμπήσει το μωρό πάνω μου. Η αλήθεια είναι πως δεν ενδείκνυται το μπάνιο σε αυτό το σημείο του τοκετού. Κανονικά  έπρεπε να πάρω θέση για εξωθήσεις. Η επιμονή μου ήταν τέτοια που δεν μπορούσαν να μου το αρνηθούν. Υποβασταζόμενη λοιπόν μπήκα για ντους και θυμάμαι πως έτριβα το στήθος μου και την κοιλιά μου… Ήθελα ένα λεπτό μόνη μου στο ντους, όπου μέσα στους οξύτατους πόνους μου αποχαιρέτησα την κοιλιά μου, καλωσόριζα το μωρό μου και έκλαιγα από συγκίνηση.

Ήμουν πλέον έτοιμη και πνευματικά για τις εξωθήσεις. Βγήκα από το ντους και στο ημίφως του υπνοδωματίου μας, πάνω στα λιλά σεντόνια, υπό τους ήχους των Deva Premal, μέσα σε λίγα λεπτά και χωρίς πολλές οδηγίες από τις μαίες, μέσα στη συγκίνηση, ήρθε στον κόσμο η μικρούλα μας γύρω στη 1.30 τη νύχτα. Χωρίς περιττές διαδικασίες, αμέσως ξάπλωσε στο στήθος μου και έψαχνε μόνη της για να φάει. Ήταν πολύ ήρεμη και ζωηρή ταυτόχρονα, ακριβώς όπως κι εγώ που δεν μπορούσα να κρατηθώ και να παραμείνω ξαπλωμένη.

Οι μαίες ήταν εκεί για να καθαρίσουν και να με βοηθήσουν σε ότι χρειαστώ μέχρι αργά. Η μία ήρθε ξανά το μεσημέρι της επόμενης μέρας και ερχόταν καθημερινά για 3-4 μέρες για να βλέπει εμένα και τη μικρή μας. Η υποστήριξή τους ήταν πολύτιμη και για αρκετό καιρό αργότερα όταν χρειαζόμουν βοήθεια στον θηλασμό.

Για μένα το πιο σημαντικό ήταν να νιώθω ασφαλής στα χέρια τους, στο σπίτι μου και με αυτόν που αγαπώ. Ούτε μία φορά δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι κάτι μπορεί να πήγαινε στραβά και κατά τη διάρκεια εκείνης της βραδιάς ούτε μία φορά δεν ένιωσα ανασφάλεια ως προς την απόφασή μου. Ίσα ίσα που ήμουν πολύ χαρούμενη και ενθουσιασμένη με την επιλογή αυτή.

Όλα ήταν τέλεια και όπως τα είχα φανταστεί και ονειρευτεί… γιατί το όνειρο το είχα δει κατά τη διάρκεια της πρώτης εγκυμοσύνης μου: πως γεννούσα στο σπίτι, πάνω στο κρεβάτι μου με τα λιλά σεντόνια, με πολύ λίγο φως και μουσική.

Τα όνειρα λοιπόν γίνονται πραγματικότητα κάποιες φορές.

Τ.Κ.

Πηγή: www.mamadoistories.gr

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 953 ακόμα followers